De langebaan in tegenlicht

Wat een fenomenale 10 km gisteren. Wat een spanning en wat een ontknoping. De volgorde van de nummers 1, 2 en 3 waren weliswaar anders dan ik en vele anderen hadden verwacht, maar het resulteerde wel weer in een mooi oranje podium met Jorrit Bergsma op het hoogste schavot …





Vanmiddag staat de 5.000 m voor de vrouwen op het programma. Ook daar moeten één of twee medailles weer tot de mogelijkheden behoren, maar in een geheel oranje podium geloof ik ditmaal niet echt …





Aan de ijsvloer hoeft het ook vandaag weer niet te liggen. Er ligt weliswaar een eendenwak in de Nieuwe Vaart richting Langezwaag , maar daar kunnen ze makkelijk langs, de eenden moeten maar even een paar uurtjes een ander plekje zoeken …





Ook de bovenstaande foto’s zijn op 31 januari aan de Alde Ie tussen Gorredijk en Langezwaag gemaakt.

Vogels in de tuin

Eigenlijk had ik gehoopt vandaag wat foto’s te kunnen maken van de ijszee op het Wad, maar tot mijn grote spijt heb ik nog niets gehoord van de garagehouder, en dus restte me vandaag weinig anders dan maar wat naar de vogeltjes in de tuin te kijken …

De merel kwam langs om even wat te drinken uit het wak in de vijver, dat vanmorgen voor de tweede maal dichtgevroren was …

Het roodborstje liet zich een paar maal zien bij het goed gevulde voederhuisje …

De vlaamse gaai wipte regelmatig even aan om een pinda te pikken …

Wat rest is hier en daar een lege dop …

Terug naar het Nannewiid

Maandag heb ik eindelijk weer eens een hele dag geen last gehad van de gevoelsstoornis in mijn halsstreek, die me sinds de kerstdagen flink heeft geplaagd. Dat feit, gecombineerd met het vooruitzicht van een zonnige en winterse dinsdag, was maandagavond aanleiding om Johan maar weer eens te bellen. Onze laatste gezamenlijke fotodag dateerde alweer van april vorig jaar, toen kwamen we o.a. bij de haven van Lauwersoog terecht. Gisteren hebben we het in een heel andere richting gezocht …

Nadat we ’s ochtends onder het genot van een bakje koffie wat hadden bijgepraat en ik een deel van het nieuwste videoproject van Rik en Johan had bekeken, gingen we rond 11:30 uur op pad. Pakweg drie kwartier later maakten we een eerste tussenstop op de oever van het Nannewiid (kaartje Google Maps), een klein meertje ten westen van Heerenveen. Een klein stukje verderop hebben Johan en ik op 1 december 2009 samen een wel zeer speciale ‘blauwe zonsondergang‘ gefotografeerd. Hoewel het geen echt ‘blauw uur‘ was, lag er -dankzij de blauwe lucht en het eerst fragiele laagje ijs- ook gisteren een blauwe zweem over het meertje …

Het goudgele riet stond er bijna roerloos bij, alleen af en toe wuifden de volle rietpluimen zachtjes heen en weer …

Aan de andere kant van de rietkraag hield een groep eenden zich op in en bij een wak … Er waren wat zwemmers …

Er waren wat pootjebaders …

En er waren wat zonnebaders …

Het was een prima begin van wat weer een mooie en gezellige dag zou worden …

Behalve een mooie en gezellige dag was het -zoals meestal wanneer ik met Johan op pad ben- ook weer een intensieve dag. Nu de dooi intussen weer is ingevallen en de eerste regen weer gestaag kringetjes maakt in onze vijver, kan ik zonder schuldgevoelens lekker bijkomen van de twee intensieve winterdagen die achter ons liggen. In totaal heb ik ruim 170 foto’s en wat video-opnamen gemaakt, ik kan dus even vooruit.  🙂

Nieuwe huisgenoot

Naarmate er in de afgelopen winterperiode meer vogels op ons terras kwamen dineren, en hoe verder het wak in onze vijver dichtvroor, hoe meer katten er in ons tuintje verschenen …

Met de komst van onze nieuwe huisgenoot Doerak denken we de oplossing voor dat probleem te hebben gevonden …

Hij vindt het prachtig om voor het raam te zitten en te kijken wat er zoal in de tuin gebeurt, zodra er een kat in zicht komt slaat Doerak aan …

Sinds Doerak daar zijn plekje heeft gevonden, heb ik nog geen weer kat in de tuin gezien …   🙂

Het ijs op

In voorgaande jaren gebruikte ik de donkere dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw nog wel eens om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar nu we hier in het noorden nog volop in de winter zitten, vandaag kwam de maximumtemperatuur weer niet hogen dan -4,1 ºC , kom ik daar deze week niet aan toe. Zo lang het echt winterweer is, wil ik daar zoveel mogelijk van genieten. Gisteren heb ik dat volop gedaan met mijn makker Johan. Tijdens de koffie besloten we voor een dagje ijspret te gaan. Daarbij konden we kiezen voor de drukte bij de 100 van Earnewâld of voor de rust van de Leijen. Het werd het laatste …

Ik had wel zin om het prieeltje, dat bij Doktersheide met zijn voeten in het water van de Leijen staat, nu eens vanaf de andere kant te bekijken. Onder normale omstandigheden is dat prieeltje alleen bereikbaar over een steigerpad dat door het riet loopt, zoals dat op de foto hierboven te zien is. Van het uitzicht over de Leijen vanuit het prieeltje heb ik in de loop der jaren al heel wat foto’s laten zien op mijn weblogs. Dit was het beeld dat ik er op 18 december heb vastgelegd …

Gisteren besloten we niet over het steigerpad naar het prieeltje te lopen, maar over de vaart, die vanaf het parkeerplaatsje aan de doodlopende weg naar de Leijen loopt. Toen ik – bijna bij de Leijen – een tak uit het ijs zag steken, werd het tijd om Johan tot voorzichtigheid te manen …

Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, want een opengebarsten kistwerk had voor een fiks wak gezorgd. Zo’n kistwerk ontstaat vaak als gevolg van het draaien of toenemen van de wind, waardoor water en ijs in beweging komen. Op sommige plaatsen komen ijsmassa’s met elkaar in botsing en wordt het ijs opgestuwd. Gelukkig was er inmiddels op de wal tussen het riet al een veel gebruikte bypass aangelegd, zodat we er probleemloos omheen konden lopen …

Na het passeren van het wak moesten we nog even een aantal moeizame meters afleggen over samengeklonterde en hard bevroren sneeuwresten, maar dat was te overzien met het beeld van de lokkende ijsvlakte op de Leijen voor ons …

Zodra we op die vlakte waren, was duidelijk dat het echt winter was. Niet alleen werd er volop geschaatst, de wind die over de ijzige vlakte blies maakte het ook akelig koud. Maar goed, niet gezeurd, we wilden winterweer en dat hadden we! Intussen had ik mijn doel bereikt: zicht op het prieeltje zoals ik het nog niet eerder had gezien …

We hebben hier eigenlijk de hele winter nog maar weinig sneeuw gehad. De weinig sneeuw die er is gevallen, is op de Leijen allemaal naar deze westelijke oever gewaaid en licht opeengehoopt in het riet …

Het ziet er zo op het eerste oog allerminst aantrekkelijk uit om op te schaatsen, maar dat viel alleszins mee. Langs de oever van het meer is rondom een prachtige baan geveegd. Tijdens het oversteken van de baan konden we vaststellen dat het weliswaar werkijs was, maar dat het gezien de omstandigheden toch nog mooi hard en glad was …

Aan de overkant van de baan hebben we spoorzoekertje gespeeld op weg naar het eilandje. Daarover morgen meer. Vandaag ga ik verder maar wat op mijn lauweren rusten, want deze en de volgende ijskuier hebben me weer meer kracht gekost dan ik gisteren in eerste instantie vermoedde …