Schimmen op het ijs

Even de mail checken, een slokje drinken of genietend van het winterzonnetje een paar woorden wisselen met collega-schaatsers en andere toevallige passanten …

Maar daarna toch vooral weer op weg om nog even een uurtje te kunnen genieten van het zwierende gevoel van vrijheid op de glanzende ijsvlakten in de Jan Durkspolder …

Dit zijn de laatste foto’s die ik dit jaar heb gemaakt van de voortsnellende schimmen op het ijs …

Nu de dooi is ingetreden, keert de rust terug en kunnen de vogels hun domein in de Jan Durkspolder de komende dagen weer opeisen …

Skywatch Friday 401

Aan het begin van de week was het prachtig winterweer in Fryslân …

At the beginning of the week it was beautiful winter weather in Friesland …

Winter in Fryslân betekent al snel schaatsen op overstroomd land …

Winter in Friesland means quickly ice skating on flooded land …

En dus waagden de eerste schaatsers zich dinsdag op het nog dunne ijs bij de Hooidammen …

And so I could photograph the first skaters at the still thin ice near the Hooidammen on Tuesday …

Het ijs was weliswaar nog dun, maar het was hard, glanzend en glad …

Although the ice was still thin, it was hard, shiny and slippery …

Op deze manier kan de winter me niet lang genoeg duren, maar voorlopig dooit het helaas weer …

In this way, the winter can’t last long enough for me, but unfortunately thaw came the next day again …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

 

Schaatsers bij de Hooidammen

Na twee nachten met lichte tot matige vorst zou het best eens kunnen, dat de eerste schaatsers de smalle ijzers onder zouden binden om een eerste rondje te maken op het landijs bij de Hooidammen ten westen van Drachten, bedacht ik me gisteren na afloop van mijn afspraak in het Weinterper Skar. En dus ben ik daar vervolgens maar even naar toe gereden …

Ter plekke was meteen duidelijk, dat mijn ingeving de juiste was geweest, want er was inderdaad een handjevol mensen dat zich op het dunne ijs waagde. Haar eerste streken waren zo te zien nog wat onwennig …

Maar al snel had ze de slag te pakken en had ze een partner gevonden met wie ze vlot een aantal rondjes over de glanzende ijsvlakte maakte …

De aanblik van de over het ijs zwierende schaatsers en het geluid van het zingende ijs deden mijn bloed nog wat sneller stromen, maar nu de dooi intussen weer is ingevallen, heb ik mijn schaatsen nog maar even in het vet laten zitten …

Schaatsers als bonus

Met het oog op de onzekere weersverwachting voor vandaag besloten mijn fotomaatje en ik gisteravond om onze plannen voor vandaag aan te passen. In plaats van een fotosessie in het rietland in de Weerribben werd het een fotoritje vanuit Drachten. Kijkend naar de buienradar, leek het mij na de koffie wijs om de openheid van het landschap in de buurt van Oudega en Earnewâld maar weer op te zoeken. Dan zouden we de buien in elk geval aan zien komen …





Nadat we in de omgeving van Earnewâld een paar tussenstops hadden gemaakt om wat foto’s te maken, zetten we koers naar de Headammen om nog wat foto’s van de ijsvlakte aan de Wolwarren te maken. Tot mijn verwondering waren er net als gisteren weer twee schaatsers actief. Dat beloofde nog een aardige bonus te worden op de schaatssessie van gistermiddag …





Op het moment dat we uitstapten, kierde de laagstaande zon af en toe hinderlijk scherp door gaten in het gestaag toenemende wolkendek. Dat leverde spelend met standpunt en kijkrichting voortdurend veranderend licht op …





Het ijs had zijn beste tijd intussen al gehad. Gisteren was het nog mooi zwart en spiegelend ijs, na de sneeuw- en regenbuien van gisteravond en vanochtend was de toplaag van het ijs veranderd in een harde, maar steeds brosser wordende laag fondantijs. Het scherpe gekras van de schaatsen op het ijs klonk dan ook een stuk doffer en minder mooi dan gisteren …





Het kon ook dit jaar natuurlijk niet uitblijven … Vorig jaar waagde ze zich op 6 februari bij de Leijen een paar stapjes op het ijs, vandaag moest en zou dat nog even gebeuren op het landijs aan de Wolwarren …   🙂





Een klein kwartiertje nadat we de eerste foto’s van de schaatsers hadden gemaakt, moest er nog even een klein sprintje aan te pas komen om aan de volgende felle bui te ontkomen. De temperatuur was intussen opgelopen tot ruim 4 ºC. Het zal nog wel een dag of twee wat blijven kwakkelen, maar een vorstelijke voortzetting van dit korte schaatswintertje zit er helaas niet in …





Hoe dan ook, wij hebben nog weer een paar winterse plaatjes mee kunnen pakken. En daar ben ik blij mee, want die winterse plaatjes worden steeds schaarser.

Poolshoogte bij de Headammen

Zodra er wat winter in de lucht zit, neem ik al sinds vele jaren even poolshoogte bij de Headammen aan de zuidkant van Nationaal Park de Alde Feanen …





Omdat deze winter pas sinds de jaarwisseling af en toe een wat winters gezicht toont, was ik er ditmaal pas op 8 januari, toen de wegen weer begaanbaar waren nadat we als gevolg van zware ijzel hier in het noorden van het land drie dagen goeddeels aan huis gebonden waren …





De aanblik van het gebied was op zijn minst verontrustend. Er lag weliswaar een dun laagje ijs op de Aldheadamsleat, maar daar was ik niet echt voor gekomen …





Een stuk verderop in het land was een rupskraan aan het werk …





Toch maar eens kijken wat er op dat bord staat … Aha, men is bezig met het herstel van waterriet in het voormalige polderland …





Dat is op zich natuurlijk een goede zaak, maar het is toch wel jammer dat het hele gebied daarvoor in deze tijd van het jaar is drooggelegd …





Onder normale omstandigheden ligt het er hier ongeveer zo bij in de winter, ondergelopen land zo ver het oog reikt …





Zodra het een paar nachten licht tot matig heeft gevroren, wagen de eerste schaatsers uit Drachten en omgeving zich hier op het ijs, zoals te zien is op de onderstaande foto van 14 januari 2013 …





En als de vorst wat langer aanhoudt, stappen veel liefhebbers hier op de schaats om een tochtje te maken door Nationaal Park de Alde Feanen in, dat is goed te zien op de volgende foto, die ik hier op 28 januari 2006 heb gemaakt …





Voorlopig zitten dergelijke tochtjes er niet in, niet alleen omdat het ondergelopen land in elk geval tijdelijk is drooggelegd, maar ook omdat er naar mijn idee nog geen echt schaatsweer in zicht is, want eind deze week lijken de temperaturen weer op te lopen …

De sprookjeswereld van 22-12-2007

Terwijl er vanuit het zuidwesten gestaag een groot regengebied over het land schuift, biedt de tuin een grijze en trieste aanblik. Ik heb er zojuist even een tijdje met de camera rondgedrenteld, maar na een minuut of tien ben ik zonder ook maar één foto hebben gemaakt weer naar binnen gegaan …





Met de lamellen wat eerder dicht en hier en daar een extra kaarsje aan is het in deze letterlijk donkere dagen voor de Kerst binnenshuis prima uit te houden. Van winterse Kerstwandelingen hoeven we het niet te hebben dit jaar, maar niet getreurd, ik sta hier garant voor een virtuele witte Kerst. Ik begin de aanloop naar de Kerst met een paar foto’s die ik gisteren en vandaag precies 5 jaar geleden heb gemaakt bij de Hooidammen en in het Weinterper Skar …





Een combinatie van mist en vorst zorgde op vrijdag 21 en zaterdag 22 december 2007 op uitgebreide schaal voor rijp. Op de vrijdag ging de schoonheid van de rijp goeddeels verloren in een dichte mist, maar het had zeker zijn charme om op het landijs bij de Hooidammen de eerste schaatsende kinderen in die wazige witte wereld te kunnen fotograferen …





Echt mooi -ik durf wel te stellen sprookjesachtig mooi- was het pas toen we zaterdag 22 december 2007 ’s ochtends de gordijnen openden. Een dikke laag rijp op bomen en struiken stond prachtig afgetekend tegen een strakblauwe lucht …





Over het algemeen had en heb ik zeker op zaterdag geen haast om op pad te gaan, op die ochtend wist ik echter niet hoe snel ik de koffie op moest krijgen voordat naar buiten kon gaan. Je weet met rijp tenslotte nooit hoe lang de sierlijke schoonheid ervan in stand blijft …





De wereld zag er die dag zo sprankelend uit, dat zelfs Aafje er zo van in vervoering raakte, dat ze spontaan besloot om mee op pad te gaan. We hebben samen een heerlijke winterwandeling gemaakt in het Weinterper Skar. Nog wat fitter en sterker dan tegenwoordig, lukte het die dag zelfs om eerst naar de zuidelijke vennetjes te gaan, en daarna naar de dobbe aan de noordkant van het gebied …





Sommige dagen staan op het netvlies gegrift, vanwege zijn maar zelden voorkomende winterse schoonheid was dit zo’n dag. Terug bij de auto liepen we de toenmalige Heidehipper tegen het lijf. Hij was al even enthousiast als wij, en het is altijd aardig om dat op zo’n moment even te kunnen delen …





Nou, is dat een fijne aanblik in de aanloop naar de Kerst of niet?
Morgen in de aanloop naar de Kerst deel 4 van “De lange witte winter”, getiteld “Nog meer sneeuw”.