Schimmen op het ijs

Even de mail checken, een slokje drinken of genietend van het winterzonnetje een paar woorden wisselen met collega-schaatsers en andere toevallige passanten …

Maar daarna toch vooral weer op weg om nog even een uurtje te kunnen genieten van het zwierende gevoel van vrijheid op de glanzende ijsvlakten in de Jan Durkspolder …

Dit zijn de laatste foto’s die ik dit jaar heb gemaakt van de voortsnellende schimmen op het ijs …

Nu de dooi is ingetreden, keert de rust terug en kunnen de vogels hun domein in de Jan Durkspolder de komende dagen weer opeisen …

As it kwik sakket

Het kwik bleef vandaag opnieuw tot het middaguur onder het vriespunt steken …

En dus heb ik in de loop van de ochtend nog maar eens een kijkje in de Jan Durkspolder genomen, want …

Erg druk was het er niet, maar ook nu de winter echt op zijn laatste benen lijkt te lopen, waren er nog vermetele ridders van het ijs actief …

In het weekend volgen nog wat sfeerplaatjes.

Op redens oer *

Winter yn Fryslân …

Skrassend gliidzje de redens oer it hurde glânzjende iis …

De wrâld leit oan jins fuotten …

——————————

* Op schaatsen over

Schaatsen hoort van oudsher bij het waterrijke Fryslân. Toen er van wegvervoer nog hoegenaamd geen sprake was, werden in Fryslân de afstanden tussen steden en dorpen kleiner zodra er ijs lag. Als je een meer schaatsend kon oversteken, dan ging dat veel sneller dan wanneer je er omheen moest lopen.

Krassend glijden de schaatsen over het harde glanzende ijs, de wereld ligt aan je voeten …

Mooie mist

Dat vind ik nou een mooie mist … Niet te dik en daarmee niet al te hinderlijk voor het verkeer, maar in combinatie met een paar graden vorst was het gisteren ruim voldoende om te zorgen voor een wonderlijke wereld waarin wit en grijs de boventoon voerden. En dat kwam mij goed uit, want nadat ik vanwege gezondheidsperikelen weer een dag of wat gedwongen thuis had gezeten, werd ik gisterochtend fris en geheel vrij van pijn wakker …

Eerst ben ik maar eens naar de Hooidammen gereden, het had tenslotte al twee nachten een paar graden gevroren en dan wil het wel eens lukken om daar de eerste schaatsers aan te treffen. Daarvoor was ik echter net een dag te vroeg. Maar het was bepaald geen straf om de dag te beginnen met dit soort verstilde landschapjes die langzaam leken op te lossen in het allesomvattende niets …

Er zouden in de loop van de dag nog vele volgen. En vandaag was het al weinig anders … Het is maar dat u weet wat u hier de komende dagen te wachten staat …

Jûkelburd is in ’t land

Koud, hé …!? Jawel, jûkelburd is weer even in het land. Zo noemen we de winter wel hier in Fryslân: jûkelburd (spreek uit als: joekelburd). En dan lijkt het ineens alsof er ècht een marathon op natuurijs wordt gereden bij Earnewâld, maar het zijn nog steeds de marathonschaatsers van Hans Jouta, die ik hier twee weken geleden ook al liet zien …

Het is vandaag dan wel koud, maar twee nachten met lichte tot matige vorst zijn nog lang niet genoeg om een marathon te kunnen schaatsen. Net zo min als het warm genoeg is voor de visser, die bij de haven van Earnewâld naar de schaatsers staat te kijken, om zijn fuiken te kunnen zetten trouwens …

Die visser laat overigens wel mooi zien waar de naam jûkelburd voor de winter vandaan komt. Vrij vertaald betekent jûkelburd zoiets als ruigbaard. En zo’n ruige baard krijg je met de combinatie van kou en mist vandaag vanzelf … zelfs als je geen baard hebt …  😉