In de wachtkamer (1)

Gezondheidsperikelen zijn momenteel weer bepalend voor mijn doen en laten. Omdat ik nogal wat pijn heb, moet ik helaas meer dingen laten dan ik kan doen, en dat heeft ook zijn gevolgen voor de manier waarop ik mijn weblog kan vullen.

Van het maken van fotokuiers komt weinig terecht, maar ik zit wel regelmatig ergens in de één of andere wachtkamer. En dus ben ik – met inachtneming van de privacy van andere wachtenden natuurlijk – maar begonnen om daar eens wat foto’s van te maken. In deel 1 het bloemetjesbehang met schaduwwerking in de wachtkamer van de huisarts …

Bijpraten in de berm

Na een week van stilte op mijn weblog wordt het tijd om weer eens even bij te praten. Om te beginnen wil ik jullie bedanken voor alle hartelijke en meelevende reacties op mijn weblog en via de mail naar aanleiding van het logje ‘De regen en de drup‘. Je wordt weliswaar niet echt beter of veel wijzer van dergelijke reacties, maar ze dragen er zeker aan bij om de moed erin te houden!

Ik heb de antibioticakuur ter bestrijding van de ziekte van Lyme intussen afgerond, maar verder is er nog weinig veranderd. Ik sta nog steeds ’s ochtends moe op en ik ga ’s avonds doodmoe weer naar bed. En tussendoor sukkel ik regelmatig even weg in mijn stoel, vooral beeldschermen -ongeacht of om pc, tv of iPad gaat- doen me al snel wegdoezelen …





Om toch af en toe wat frisse lucht op te snuiven en wat zon op mijn huid te vangen, heb ik de afgelopen week een paar maal een ritje langs wat bekende plekjes in de omgeving gemaakt. Echte fotokuiertjes zitten er als gevolg van de aanhoudende vermoeidheid en uiterst hinderlijke rugpijn niet in, maar even een stukje langs een berm struinen lukt nog wel. Het Weinterper Skar mag daarbij natuurlijk niet ontbreken, al viel daar tot nu toe niet zo gek veel te beleven. Maandag kleurde de berm langs de Nije Heawei nog volledig groen, net als het aangrenzende blauwgraslandje. En nadat het struikgewas langs de weg en de wandelpaden hier onlangs zijn verwijderd, zijn er zoals verwacht ook weinig of geen insecten te fotograferen …





Omdat het zo langzamerhand wel tijd werd dat de eerste brede orchissen zich in de berm zouden laten zien, heb ik gistermiddag nog eens een ritje naar het Skar gemaakt. In eerste instantie leek er nog weinig veranderd te zijn, maar toen ik mijn ogen wat beter de kost gaf, zag ik toch de eerste orchissen tussen het gras tevoorschijn komen …





Net als veel andere bloemen en planten zijn ook de brede orchissen dit jaar een dag of tien tot veertien later dan in de twee voorgaande jaren. In Fryslân zeggen we dan ‘Better let as net’ oftewel ‘Beter laat dan niet’. Daar houd ik het met de bestrijding van mijn Lyme eerst ook maar op. Voorlopig blijf ik het nog maar even rustig aan doen, zodat de antibiotica nog wat na kan sudderen in mijn lijf …




De regen en de drup

Oftewel: de wal en de sloot …

Sinds ik begin dit jaar griep gepaard gaand met een fikse longontsteking heb gehad, ben ik eigenlijk nog geen dag echt fit geweest. Zo lang ik wat in mijn stoel zit, gaat het allemaal wel, maar zodra ik wat onderneem, ben ik bij het minste of geringste doodmoe. Nu is dat bij MS geen vreemd beeld, maar omdat de vermoeidheid ditmaal wel erg lang aanhoudt, heb ik me onlangs toch maar weer eens bij de huisarts gemeld voor een bloedonderzoek. Aafje drong er op aan, dat ik me ook maar weer eens op Lyme moest laten prikken …





En zo geschiedde het, dat ik ruim een week later te horen kreeg, dat het algemene bloedbeeld keurig was, maar dat er wel degelijk sporen van Lyme in mijn bloed zijn aangetroffen. Volgens het laboratorium gaat het om een oude(re) besmetting. Als dat zo is, dan heb ik in het verleden blijkbaar een verkeerde of een te korte anti-bioticakuur gekregen om die besmetting te bestrijden. Tenzij er nadien eens een teek aan mijn aandacht is ontsnapt, maar dat kan ik mij nauwelijks voorstellen, omdat ik mezelf na iedere fotokuier in de natuur aan een tamelijk grondige inspectie onderwerp …





Hoe dan ook, intussen ben ik begonnen aan een langer durende kuur. De ellende is dat ik daar voorlopig alleen maar vermoeider van word, en dat kwam de afgelopen dagen met de bevrijdingsfestiviteiten en de beide kleinzoons op bezoek bepaald niet goed uit, maar ik heb me er weer manmoedig doorheen geslagen. Als jullie me de komende tijd eens een dagje missen, dan ben ik ongetwijfeld weer eens in mijn stoel in slaap gesukkeld …