De diagnose

Nadat er in de afgelopen driekwart jaar al een röntgenfoto, een echo en een ct-scan van mijn buik waren gemaakt, heb ik vorige week dinsdag een colonscopie (een inwendig onderzoek van de dikke darm) ondergaan. Het onderzoek zelf viel achteraf alleszins mee, maar de af en toe bijna ondraaglijke buikpijn maakte vooral de voorbereiding op de colonscopie tot een ware martelgang. Zonder de raad en daad van mijn fotomaatje Jetske, die in de Tjongerschans werkt, weet ik niet of het allemaal wel goed was gekomen. En hoewel ze eigenlijk een vrije dag had, was Jetske vorige week dinsdag toch op haar werk om mij en Aafje ook daar terzijde te staan. Jawel, Jetske is in de loop van de afgelopen jaren uitgegroeid van een fijn fotomaatje tot een topvriendin waar je op kunt bouwen …

Na afloop van het onderzoek vertelde de behandelend arts dat mijn dikke darm er prima uitzag. Daar kon mijn buikpijn dus niet vandaan komen, net zo min als van alle eerder onderzochte organen, die al het stempel “goedgekeurd” hadden gekregen.
“U hebt een kwetsuur aan de buikwand,” besloot de dokter, “daarvoor verwijs ik u zo snel mogelijk door naar dr. R op de afdeling Chirurgie.” Tot die tijd kon ik de pijn het best trachten te stillen met Paracetamol, aldus de dokter … jaja …  ;-(

Opnieuw zaten we ’s avonds in een mengeling van opluchting en onzekerheid thuis. Al googelend hadden we intussen al een idee gekregen hoe de diagnose zou luiden, maar eerst zou ik de pijn weer even moeten verbijten. Die buikpijn was tijdens en na afloop van de colonscopie een tijdlang weg geweest, maar terwijl ik ’s avonds nog even met Jetske zat te appen, keerde die pijn in volle hevigheid terug. Op mijn vraag hoe het kon dat die pijn voor het eerst in vele weken tijdelijk niet voelbaar was geweest, antwoordde Jetske dat dat moest liggen aan de pijnstiller die tijdens de colonscopie wordt toegediend: Fentanyl. “Die Fentanyl is ook als pleister beschikbaar, misschien kun je de huisarts vragen om die voor te schrijven, voegde ze eraan toe …

Aafje heeft het verhaal meteen naar de huisarts gemaild, met het verzoek om mij Fentanyl voor te schrijven. Een dag later, we schrijven dan intussen woensdag, kreeg ik om 9:00 uur ’s ochtends een eerste pleister opgeplakt.Een half uurtje later viel ik in slaap … voor het eerst die week heb ik pijnvrij en ontspannen enige uren achtereen geslapen … Het was heerlijk!

Weer een dag later konden we om 14:30 uur terecht op de afdeling Chirurgie. Met een vriendelijke lach werden we ontvangen. “We hebben gisteren in het multidisciplinair overleg over u gesproken meneer K.,” opende de chirurg het gesprek, “u hebt een lange route afgelegd, maar nu is duidelijk dat u het ‘Syndroom van Acnes‘ hebt, dat is een heftige buikpijn door een beknelde zenuw en ik ga proberen om u daar van af te helpen …”

Om mij daar van af te kunnen helpen, moesten de chirurg en ik samen al tastend het pijncentrum in mijn buikwand zien te vinden, waarna de chirurg er een eerste corticosteroïden injectie in zou zetten om de pijn te lijf te gaan. Wat ik vooraf al vreesde, gebeurde nu: het pijncentrum was niet te lokaliseren, omdat de Fentanylpleister zo goed zijn werk deed dat ik hoegenaamd niets voelde. Gelukkig toonde de chirurg meteen begrip voor het feit dat ik die pleister droeg, want hij wist maar al te goed hoe hels deze zenuwpijn in de buikwand vaak is.

Uitermate begripvol zocht de chirurg vervolgens op heel korte termijn een gaatje in zijn agenda voor een hernieuwde poging. Nadat ik vanaf zaterdagochtend zonder pijnstillende pleister de pijn terug heb laten keren, kon gistermiddag om 15:20 uur de eerste corticosteroïden injectie in het pijncentrum worden gedrukt. Dat was op zich ook weer een pijnlijke geschiedenis, want een injectie in een toch al geprikkelde zenuw is allerminst een pretje, maar het is voor het goede doel.

Afgelopen nacht heb ik opnieuw amper geslapen van de pijn, maar vandaag is het net te doen. Al moet ik wel zeggen, dat ik alleen nog een joggingbroek met uiterst slap elastiek aan heb gehad vandaag. Ik voel enige verbetering, maar ik ben nog geenszins pijnvrij. Zodra de pijn weer onhoudbaar wordt, mag ik gebruik maken van Fentanylpleisters, maar gezien het verslavende effect van dit pittige opiaat, probeer ik dat nog maar even uit te stellen …
Maandag 27 maart moet ik opdraven voor een tweede injectie. Als die tweede injectie ook geen duidelijke verbetering brengt, dan zal ik in ziekenhuis Nij Smellinghe een operatie moeten ondergaan.

– wordt vervolgd –

In de wachtkamer (3)

In afwachting van de uitslag van de ct-scan van 3 weken geleden, mochten we vanmiddag weer even plaatsnemen in een wachtkamer in het ziekenhuis in Heerenveen. Het goede nieuws is dat we daar niet lang meer hoefden te wachten en dat de scan geen verontrustende zaken heeft opgeleverd …

Het vervelende nieuws is echter dat de scan ook geen verklaring voor de aanhoudende pijn heeft opgeleverd. Nader onderzoek staat intussen voor volgende week in de agenda. Voorlopig zal het hier nog wel even rustig blijven, want alle bezigheden doen mij zo ongeveer evenveel pijn. Veel meer dan in luchtige kleding in mijn makkelijke stoel hangen kan ik momenteel eigenlijk niet doen. Maar ach, het is toch geen weer om er lekker op uit te trekken …   😉

Een rondje zuivel

Eigenlijk liep ik al vanaf de bouw van het enorme bedrijfscomplex van A-Ware Fonterra in 2013 langs de A7 bij Heerenveen rond met het idee om daar eens wat foto’s van te maken. Dat idee werd nieuw leven ingeblazen, toen ik vorig jaar hoorde dat boerin Hendrika en haar boer vanaf 1 januari 2017 de melk van hun koeien aan A-ware zouden leveren …

Toen het vorige week dinsdag net zo helder was als vandaag, ben ik na de koffie in de auto te gestapt om dat plan dan toch eindelijk maar eens ten uitvoer te brengen. Ik had geen beter moment kunnen kiezen, want toen ik vanaf de uiterste westkant aan mijn rondgang begon, was het nog heerlijk helder, maar toen ik een klein uurtje de oostkant had bereikt, was de lucht bijna helemaal dichtgetrokken …

Royal A-ware produceert in haar kaasmakerij in Heerenveen jaarlijks 80.000 tot 100.000 ton kaas, ruim de helft van de kaas die zij verhandelt. De wei die hierbij vrijkomt wordt door Fonterra, in de fabriek ernaast verwerkt tot hoogwaardige ingrediënten voor voeding voor baby’s, senioren en sporters. Fonterra produceert in de fabriek 5.000 ton wei-eiwit en 25.000 ton lactose per jaar …

Beide fabrieken maken gebruik van de modernste technologie. Daarnaast is bij de bouw en inrichting van de fabrieken waar mogelijk gebruik gemaakt van de meest duurzame apparatuur waardoor onder meer het verbruik van energie en water wordt geminimaliseerd. Het dak van de zuivelfabrieken is voorzien van zonnepanelen, zodat een groot deel van de benodigde energie zelf kan worden opgewekt. Momenteel wordt onderzocht of het resterende deel van de energiebehoefte via geothermie (‘aardwarmte’) kan worden ingevuld …

Voor zo ver grote industriële complexen mooi kunnen zijn, vind ik A-Ware Fonterra daar toch wel een schoolvoorbeeld van, hoewel natuurlijk afgewacht moet worden hoe die glanzende silo’s er na verloop van jaren uit zullen zien. Er volgen binnenkort nog wel wat detailfoto’s …

Skûtsjesilen, het blijft link

Na een kleine twintig minuten rondt het skûtsje van Akkrum als eerste de boei aan de westelijke kant van de baan. De mensen op het bootje op de voorgrond zitten eerste rang, maar lang zal dat niet meer duren …









Nog voordat Akkrum en kort daarachter Heerenveen de boei hebben kunnen ronden, krijgen de opvarenden van het bootje bezoek van de organisatie. Of ze maar als de sodemieter het wedstrijdwater willen verlaten …









En dus rest hen niets anders dan het anker maar te lichten en een ander plekje te zoeken …









En dat is niets te vroeg, want als het peloton de boei nadert en meerdere skûtsjes tegelijk de boei willen ronden, wordt de bocht steeds wijder en hebben de schepen meer ruimte nodig …









En geloof me, als je iets niet wilt …









… dan is het de aanblik van pakweg 20 ton staal dat op je af komt denderen …









En dat is precies wat iemand in een sloep wel overkwam maandagmiddag. Of beter gezegd: hij zag het niet aankomen. Rustig dobberend op of aan de rand van het wedstrijdwater, voelde hij ineens hoe zijn sloep bijna werd gemangeld door twee skûtsjes. Omrop Fryslân heeft het voorval mooi in beeld gebracht (kijk maar eens vanaf minuut 10:00 naar de onderstaande opname). Een minuutje later is te zien hoe het skûtsje van Akkrum rakelings langs een kruisertje scheert …










Ja, een plekje op het water is prachtig bij het skûtsjesilen, maar het blijft oppassen geblazen! 🙂



Gerrit Benner in Belvédère

Zoals aan de buitenkant al te zien is, is Museum Belvédère een langwerpig en tamelijk smal gebouw. Gezien vanaf de ingang van het gebouw is de linkervleugel beschikbaar voor wisselende exposities, daar nemen we nu even een kijkje …





Gerrit Benner (1897-1981) was één de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schilders van met name het Friese landschap. Hij kan gezien worden als een grondlegger van het Noordelijke expressionisme. Het werk van Benner is nooit volledig abstract geworden, de elementen van het landschap en zelfs de dieren in het land bleven herkenbaar. In zijn latere schilderjaren is hij meer naar de figuratie terug gegaan, zoals met zijn vele motieven van ‘koeien in de wei’ …





En dan tot slot nog even dit: het heeft geen zin om nu meteen naar de Belvédère te gaan om al die doeken van Benner van dichtbij te bekijken, want deze expositie was van 4 oktober 2014 t/m 1 maart 2015.