Groetnis fanôf Skylge

Het heeft opnieuw even geduurd, maar daar ben ik dan weer … terug van weggeweest. En dat heeft in dit geval een dubbele betekenis. Om te beginnen ben ik eindelijk weer eens even terug op mijn weblog. Dat dat zo lang heeft geduurd, heeft in dit geval niet alleen te maken met mijn gezondheidssituatie, maar ook met het feit dat we voor het eerst sinds vele jaren weer eens even echt zijn weggeweest. Maar laat ik maar weer bij het begin beginnen …

Toen ik het vorige bericht schreef, was ik herstellende van de tweede priksessie met corticosteroïden die me van mijn buikklachten af moeten helpen. Dat herstel verliep vervolgens voorspoedig. De specialist heeft echt een stukje maatwerk geleverd, want precies aan het begin van onze vorig jaar al geplande vakantieweek eind mei/begin juni op Terschelling was ik weer even van de ergste pijn verlost. Daardoor heeft de Acnes een heerlijke week op Terschelling niet in de weg gestaan. Jullie krijgen dan ook allemaal de vriendelijke groeten vanaf Terschelling …

Intussen zijn we alweer anderhalve week thuis. Een week geleden werd ik door de specialist in Nij Smellinghe toch nog verrast met een derde priksessie. Terwijl mijn opnieuw blauw geprikte buik daarvan nu de laatste naweeën ondervindt, doe ik nog maar eens een poging om de draad weer op te pakken. De komende tijd zal ik proberen om aan de hand van een zonnige fotoserie verslag te doen van de geweldige en weldadige week die we op Terschelling hebben gehad. Misschien kan dat helpen om het bloggen weer wat op te pakken. Want nu ik al een paar maanden helemaal uit mijn gewone ritme en routine ben, merk ik dat het niet meevalt om zaken als mijn fotokuiers en het bloggen weer op te pakken. De wil is er, maar lichaam en geest werken nog niet altijd mee …

Drie schepen en een trein

De foto’s van de spoorbrug Grou, die ik hier gisteren liet zien, heb ik maandag gemaakt. Samen met Jetske maakte ik die middag een ritje door het Friese weidegebied. Toen Jetske in de buurt van Akkrum vroeg hoe ver we daar van het Prinses Margrietkanaal zaten, wendde ik de steven van de auto meteen in noordelijke richting. Even later zette ik de auto tussen Akkrum en Grou op de Leppedyk bij de spoorbrug in de berm. Terwijl we in de auto een paar broodjes aten, zagen we een eerste schip naderen en dus werd het tijd om eerst maar even naar buiten te gaan om wat foto’s te maken …





Vanuit de richting Leeuwarden kwam het binnenvaartschip ‘de Diligentia’ naderbij …





Moeiteloos voer ‘de Diligentia’ onder de spoorbrug door …





Enige tijd later zagen we vanuit de richting Lemmer een tweede schip naderen …





Ook ‘de Grebbe’ had geen enkele moeite met de brug …





Korte tijd later passeerde ‘de Grebbe’ een tegenligger …





Voor Rotterdamse begrippen is dit natuurlijk maar een dwerg, maar ik vind zo’n lege binnenvaarttanker toch al knap imposant …





Kijk, de tanker ‘Vianen’ uit Rotterdam en een trein uit Leeuwarden passeren de spoorbrug vrijwel gelijktijdig, als dat maar goed gaat …





Dan vraag je je toch even af of dat gaat passen, maar ook ‘de Vianen’ komt schadevrij onder de spoorbrug door …





En dan keert de rust rond de spoorbrug Grou weer terug, want erg druk was het er niet maandag …





Op een zonnige zomerdag moeten we dit nog maar eens over doen, want maandag was het er aan de koude kant en de recreatievaart zorgt tegen die tijd vast ook voor wat meer drukte en afleiding.

Naar de sportschool

Nadat Tijmen vorig jaar zwemdiploma A en B had gehaald, was hij toe aan een andere sport. Alweer een tijdje geleden viel de keuze op judo. Gisteren was hij toe aan zijn eerste toernooi, een heus clubkampioenschap. En dus toog ik gistermiddag gewapend met de camera naar Sportcentrum de Leeuw in Leeuwarden …





In zijn openingswoord nam de sportdocent vragenderwijs de belangrijkste spelregels van de judosport nog even met de kinderen door …





Daarna kon de strijd losbarsten, Tijmen en zijn eerste tegenstander waren van begin tot eind aan elkaar gewaagd …





Beurtelings vielen ze aan, maar steeds weer wist de andere de aanval te pareren …





In de tweede partij moest Tijmen het opnemen tegen een blond meisje met een paardenstaartje … Kat in ’t bakkie, zou je zeggen ..





Dat viel echter tegen, nadat ze hem een tijdlang in de houdgreep had weten te houden, moest Tijmen uiteindelijk toch zijn meerdere erkenning in het blondje met de paardenstaart …





Korte tijd later stond Tijmen al weer klaar voor de volgende partij …





En los ging het weer …





En hoe een partij ook is afgelopen -of je nu hebt gewonnen of verloren- na afloop groet je je tegenstander even met een buiging en geef je elkaar een hand, want het gaat tenslotte om het spel waarin je samen actief en sportief bezig bent …





Na afloop van het toernooi ging Tijmen met een beeldje als prijs voor een mooie vierde plaats naar huis. Knap gedaan Tijmen!