Bij het acnes-expertisecentrum

In mijn vorige update schreef ik, dat ik op 24 maart door de specialist in Heerenveen met spoed werd doorgestuurd naar hét expertisecentrum op het vlak van Acnes in het noorden: ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten. Uit ervaring wijs geworden, voegde ik daar zekerheidshalve meteen aan toe: “Maar ja, wat is spoed waard in dit geval …?”

Nou, dat bleek weer niet zo gek veel waard. Terwijl de pijn gestaag verder toenam, plofte er ruim een week later op zaterdagochtend een dikke envelop van Nij Smellinghe op de deurmat. Of ik – voordat er een afspraak gemaakt kon worden – alvast even een enorm pak met vragenformuIieren wilde invullen … grrrrr …

Omdat de pijn in de loop van dat weekend opnieuw gruwelijke vormen aannam, restte ons niets anders dan op maandagochtend de huisarts thuis te ontbieden. Toen de huisarts tegen twaalf uur ’s middags de kamer binnen stapte en mij zag zitten, nou ja … meer liggen eigenlijk, was hem al snel duidelijk dat er inderdaad snel iets moest gebeuren. Na kort onderzoek en niet mis te verstane bewoordingen mijnerzijds m.b.t. de situatie en de gang van zaken, belde hij in ons bijzijn het ziekenhuis. Telefonisch baande hij zich een weg door de medische bureaucratie van het ziekenhuis om tenslotte uit te komen bij de specialist op het vlak van Acnes. Uiteindelijk wist de huisarts om voor 16:00 uur die middag een afspraak voor me te regelen …

Na een kort gesprek en een uitgebreid onderzoek, bevestigde de specialist die middag nogmaals de diagnose ‘Acnes‘. Hij stelde voor om me – net als eerder de chirurg in Heerenveen had gedaan – meteen nogmaals een paar corticosteroïdeninjecties te geven. Nadat hij de belangrijkste doelen zorgvuldig had uitgetekend, kreeg ik behalve twee diepe injecties in de zenuwbaan in mijn buikwand naar schatting nog 35 – 40 veel oppervlakkiger injecties in mijn buikwand. Oppervlakkiger, maar absoluut niet minder pijnlijk …

Gedurende de eerste twee weken na de behandeling voelde ik met name in de avonduren diverse malen een soort van bruisende activiteit in mijn buikwand. Overdag werd de pijn langzaam maar zeker wat draaglijker, maar in de avond en nacht bleef ik veel pijn houden. Pas in de derde week leek er een echte verbetering op te treden en nam de pijn langzaam verder af. Die opgaande lijn werd in het voorbije weekend echter weer ruw teniet gedaan, met als gevolg dat ik de laatste dagen weer veel meer last heb. Kortom: we zijn er nog (lang) niet …

Volgende week heb ik opnieuw een afspraak bij de behandelend specialist. Van een operatie wil hij voorlopig helemaal niets weten, mede i.v.m. risico’s op complicaties in verband met mijn MS. Dat heb ik dan ook nog weer …, het stapelt ook allemaal zo lekker …

Afijn, de specialist zei goede hoop te hebben dat het probleem te verhelpen is met een aantal van deze injectiebehandelingen. Daar moet ik me dan maar aan vastklampen, ook al valt het gezien de ervaringen die ik de afgelopen maanden heb opgedaan niet altijd mee om die optimistische gedachtengang vast te houden.

Hoe dan ook, ik wens jullie allen een gezellige Koningsdag en een zeker niet minder feestelijke Bevrijdingsdag.

Skywatch Friday 395 – Skûtsjesilen

Afgelopen maandag was ik bij het skûtsjesilen bij De Veenhoop (Google Maps). Het was de enige zonnige dag die we hadden deze week …

Last Monday I visited the races with about 100 years old Frisian sailing boats – so called ‘skûtsjes’ – near my hometown (Google Maps). It was the only sunny day we had this week …




































Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!




Skûtsjesilen, het blijft link

Na een kleine twintig minuten rondt het skûtsje van Akkrum als eerste de boei aan de westelijke kant van de baan. De mensen op het bootje op de voorgrond zitten eerste rang, maar lang zal dat niet meer duren …









Nog voordat Akkrum en kort daarachter Heerenveen de boei hebben kunnen ronden, krijgen de opvarenden van het bootje bezoek van de organisatie. Of ze maar als de sodemieter het wedstrijdwater willen verlaten …









En dus rest hen niets anders dan het anker maar te lichten en een ander plekje te zoeken …









En dat is niets te vroeg, want als het peloton de boei nadert en meerdere skûtsjes tegelijk de boei willen ronden, wordt de bocht steeds wijder en hebben de schepen meer ruimte nodig …









En geloof me, als je iets niet wilt …









… dan is het de aanblik van pakweg 20 ton staal dat op je af komt denderen …









En dat is precies wat iemand in een sloep wel overkwam maandagmiddag. Of beter gezegd: hij zag het niet aankomen. Rustig dobberend op of aan de rand van het wedstrijdwater, voelde hij ineens hoe zijn sloep bijna werd gemangeld door twee skûtsjes. Omrop Fryslân heeft het voorval mooi in beeld gebracht (kijk maar eens vanaf minuut 10:00 naar de onderstaande opname). Een minuutje later is te zien hoe het skûtsje van Akkrum rakelings langs een kruisertje scheert …










Ja, een plekje op het water is prachtig bij het skûtsjesilen, maar het blijft oppassen geblazen! 🙂



Skûtsjesilen op De Veenhoop

Terwijl ik gistermiddag onderweg was, besloot ik spontaan voor het eerst sinds tien jaar maar weer eens naar het skûtsjesilen bij De Veenhoop te gaan. Bij deze tweede in een reeks van elf zeilwedstrijden die door SKS (Sintrale Kommisje Skûtsjesilen) wordt georganiseerd, vindt de start plaats vanaf de wal, omdat er voor een normale start geen ruimte is op de smalle wateren bij de Veenhoop. Vóór de start liggen de skûtsjes in het Grietmansrak in een lange rij aan de wal …









Vanaf het moment dat het “vijf-minutenschot” heeft geklonken, is de spanning om te snijden. En zodra om 14:10 uur het startschot heeft geklonken, gaan de lierenmannen als een razende aan het werk om de zeilen zo snel mogelijk omhoog te krijgen …









Zodra de schepen van wal zijn gestoken, neemt het skûtsje van Akkrum afstand van de rest van het deelnemersveld …









De eerste skûtsjes die volgen liggen bijna voor dood op het water, omdat de achterop komende schepen hen de wind uit de zeilen nemen. Vooral schipper Douwe Jzn. Visser van “de Sneker Pan”, die als veertiende was gestart en dus de wind vol in de zeilen had, wist hiervan te profiteren …









En dan trekt de hele vloot aan ons voorbij, op weg naar het keerpunt helemaal aan de andere kant van het wedstrijdwater, dat ver buiten mijn blikveld viel …








Autoloze zondag?

Vandaag ben ik voor de verandering eens op zondag naar de Peelrug gereden om nog even een keer wat foto’s te maken van het lege wegdek boven de tunnel. De westelijke rijbaan van de nieuwe N381 lag er stil en verlaten bij …





Hoewel … helemaal stil en verlaten was het er toch niet. De westelijke rijbaan van het nieuwe weggedeelte tussen Wijnjewoude en Donkerbroek wordt morgen opengesteld voor het autoverkeer …





Omdat het er vandaag nog rustig was, maakten diverse fietsers en wandelaars gebruik van de gelegenheid om het nieuwe weggedeelte toch eenmaal fietsend of wandelend te af te leggen …





Ter hoogte van de Peelrugtunnel zijn langs de nieuwe weg grote waarschuwingsborden geplaatst die de weggebruikers wijzen op het gevaar van overstekend wild. Reeën  en ander wild hebben natuurlijk nog niet in de gaten dat ook zij gebruik mogen maken van de nieuwe tunnel om de N381 veilig over te steken …





Om de dieren in de toekomst naar de tunnel en de diverse ecopassages te geleiden, worden er nog hekken langs de weg geplaatst …





Het was er aangenaam toeven met al die vrolijke passanten. Het beeld en het sfeertje deden me denken aan de eerste autoloze zondag in november 1973 (wat hebben we toch veel geleerd sindsdien … niet dus!) …





Op de heen- en terugweg heb ik vanuit de auto een filmpje geschoten van de situatie zoals die vele jaren is geweest tussen Drachten en Donkerbroek. Hoewel de weg vooreerst nog niet klaar is – voorlopig kan er door het verkeer in beide richtingen alleen gebruik worden gemaakt van 1 rijbaan – zal de situatie er vanaf morgen al heel anders uitzien. Daar hoop ik in de komende week eens een wat videobeelden van te kunnen maken …




Rode poppen in Drachten

De afgelopen weken verschenen er her en der in Drachten manshoge rode poppen op daken en balkons, zo ook op het gemeentehuis …





Om de een of andere reden deden ze me denken aan de grote rode mieren, die in mei 2010 vanuit verschillende wijken en dorpen rondom Drachten oprukten naar het centrum van Drachten. Dat was indertijd een project van de Drachtster kunstenaar Henk Hofstra ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van Schouwburg de Lawei …





Naar mate de poppen de afgelopen tijd verder oprukten naar het gemeentehuis en naar Schouwburg de Lawei, was al snel duidelijk dat ook de rode poppen een link hadden met de Lawei. Net als de rode mieren zijn de rode poppen gemaakt door Henk Hofstra, ditmaal ter gelegenheid van de heropening van De Lawei afgelopen zaterdag …





Daar mocht best even bij gejuicht worden, maar toch ook weer niet al te uitbundig, want de jarenlange verbouwing heeft naar goed Nederlands gebruik naar het zich laat aanzien een kleine € 5 miljoen meer gekost dan was begroot. Dat krijgt de burger de komende jaren ongetwijfeld weer geserveerd bij de gemeentelijke belastingen, en dat valt niet bij iedereen in de smaak …





Net als de bovenstaande pop trouwens, want er werd alom schande gesproken van het feit dat Hofstra een IS-er met een onthoofd hoofd op een dienblad presenteerde. Zo zal Hofstra dat zonder twijfel niet bedoeld hebben. Wat hij er wel mee wil zeggen, weet ik niet, maar voor mij staat het symbool voor de rekening die de burgers de komende jaren gepresenteerd krijgen voor de uit de hand gelopen verbouwingskosten.

Hoe dan ook, hoewel het gebouw nog deels in de steigers staat, heb ik gistermiddag wat foto’s gemaakt van het legertje rode poppen dat de voorgevel van De Lawei tijdelijk siert. De onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …




Fallen foar Frijdom en Rjocht

Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij de Nederlandse oorlogsslachtoffers. Allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, en daarna in oorlogssituaties en bij vredesoperaties …





Het oorlogsmonument in het Van Haersmapark in Drachten (gemeente Smallingerland) bestaat tegenwoordig uit een driedelige beeldengroep (foto boven). In 1955 werden er een wit kruis en een gemetselde muur in het park geplaatst ter nagedachtenis aan 16 medeburgers die tijdens de bezettingsjaren door oorlogshandelingen zijn omgekomen …





Op de muur is een stenen gedenkplaat aangebracht met de tekst:

‘FALLEN FOAR FRIJDOM EN RJOCHT ACHTSJENDE DE MIENSKIPLIKE SAEK HEGER AS IT LIBBEN FAN HARSELS’

voor niet-Friestaligen:

‘GEVALLEN VOOR VRIJHEID EN RECHT DE GEMEENSCHAPPELIJKE ZAAK HOGER ACHTEND DAN HET EIGEN LEVEN’



Hieronder zijn de namen van 16 oorlogsslachtoffers uit de gemeente Smallingerland aangebracht …





In april 2001 werd er bij het hierboven beschreven monument een Joods monument geplaatst. Dit is een sculptuur, bestaande uit veertien zuilen van verschillende lengtes die van boven zijn afgekapt. Op elke zuil staat de naam van een joodse slachtoffer. Tevens is een gele davidster op de zuilen aangebracht. De afgekapte zuilen geven aan dat de levens van de slachtoffers ruw zijn afgebroken. Bovendien zijn de zuilen tegen elkaar geplaatst om te symboliseren dat de joden in de concentratiekampen steun bij elkaar zochten …





In januari 2007 werd er een Zigeunermonument aan de beeldengroep toegevoegd. Dit Zigeunermonument is een sculptuur van Belgisch hardsteen. Het verbeeldt een woonwagen, met in het midden een breuk. In deze breuk zijn de namen van de slachtoffers aangebracht. De sculptuur is geplaatst op een ronde, stenen sokkel …





Na een stille tocht, die vanuit het centrum van Drachten naar het Van Haersmapark voert, worden hier vanavond om 19:30 kransen gelegd, waarna er om 20:00 uur twee minuten stilte in acht wordt genomen.

Opdat wij nooit vergeten!