Een geheimzinnig huisje

Omdat er in het Weinterper Skar niets te beleven viel, heb ik gisterochtend weer eens een kuier gemaakt in een stukje bos waar ik al geruime tijd niet meer was geweest. Op zeker moment werd mijn aandacht getrokken door iets dat op een meter of drie naast het pad goeddeels schuil ging achter de varens. Voor het geval dat het in het navolgende (staats)geheimen betreft, laat ik een nadere plaatsbepaling zekerheidshalve maar achterwege …

Nieuwsgierig besloot ik eens te bekijken wat dat kon zijn. Dichterbij gekomen zag ik tot mijn verrassing iets dat de vorm van een huisje bleek te hebben …

Een paar stappen verder bleek het inderdaad te gaan om een soort huisje, getimmerd van berkenhout, dat keurig was voorzien van een deur en een raam …

Voorzichtig maakte ik een omtrekkende beweging om het kleine bouwwerk ook even vanaf de andere kant te kunnen bekijken … Er lag iets in, wat was dat …?

Uiteindelijk waagde ik me vlak voor het huisje om eens te kijken of ik zo zou kunnen zien wat er in lag. Daar werd ik niet veel wijzer van, en het deurtje was afgesloten met een driecijferig codeslot …

Een driecijferig slot … dan zijn er in totaal 10x10x10 = 1000 combinaties mogelijk … Als ik heel snel zou werken, dan zou ik met 2 seconden per combinatie toch al snel 2000 seconden bezig zijn om alle combinaties te proberen. Poehee, daar zou ik dus toch al gauw 34 minuten werk mee hebben … Een snelle check van de buienradar leerde me dat ik dat er toch maar beter niet kon wagen …

Maar nu dwalen er dus wel continue een aantal vragen door mijn hoofd: “Wat is dit …? Waarom staat het daar …? Wie heeft er neer gezet …? En waarom …?”

Grrrr … daar gaat mijn nachtrust … 😉

Onder toezicht

Volgens mij zou dit kleine ding best wat ondeugende huppelsprongetjes en ander kattenkwaad willen uithalen achter moeders rug om …









Maar met ook tante in de buurt, zou dat toch nog wel eens lastig kunnen worden …









Bovendien houdt pa ook voortdurend een oogje in het zeil … dat wordt voorlopig niks, kleintje …   😉








Een natuurlijke boomsculptuur

Behalve de door houtzagers met kettingzagen gemaakte boomsculpturen ontdekte ik in het ‘beeldenbos‘ tussen Heidehuizen en Olterterp ook nog een mooie, door de natuur geschapen boomsculptuur …





Voor mijn gevoel kan hij prima wedijveren met de hem omringende, door mensenhand gevormde boombeelden …   🙂




Boomsculpturen bij Heidehuizen

Zoals beloofd, laat ik vandaag nog enkele van de boombeelden zien, die onlangs in het bos tussen Heidehuizen en Olterterp in het kader van een zogenaamde Landgoeddag zijn gemaakt door een aantal woodcarvers, kunstenaars die hun werk maken m.b.v. kettingzagen …





Naar aanleiding van het eerste logje over de “Beelden in het bos” voerde Geert een linkje aan van een artikel in de plaatselijke krant “De Woudklank”: “Monumentale bomen Olterterp vertellen voortaan Friese sagen en legenden“. In dit artikel wordt het verhaal achter deze boomsculpturen helemaal uit de doeken gedaan …





Frank van den Hoven heeft in een aantal reacties op “Beelden in het bos” diverse vragen beantwoordt, die door andere lezers werden gesteld. Dat kwam mij eerlijk gezegd wel goed uit, want mijn week stond na afloop van de mooie, maar wat al te lange wandeling naar en langs deze sculpturen vrijwel geheel in het teken van de MS. Dank daarvoor derhalve, Frank! Kortom wie donderdag een vraag had gesteld, kan intussen wellicht een antwoord vinden in een reactie van Frank …





In totaal zijn er tien bomen bewerkt door de houtzagers. dat betekent dat ik er toch een paar gemist heb. Ik sluit af met een kleine houtsculptuur in één van de bomen op een eilandje in de vijver …





Om ook de resterende beelden nog op de foto te zetten, zou ik eigenlijk nog eens terug moeten gaan. Ik vrees echter dat dat er in elk geval voorlopig niet van zal komen. Afgelopen week heb ik me weer eens gerealiseerd, dat ik me toch echt wat moet inhouden met mijn fotokuiers, maar daar kom ik eerdaags nog wel eens in een logje op terug …




Beelden in het bos

Eenmaal op de oever van het bosmeertje aangekomen, kreeg ik al snel de eerste sculpturen in het vizier …





Dichterbij gekomen blijkt de eerste sculptuur een weergave te zijn van ‘Het vrouwtje van Stavoren‘ …





Voordat ik verder ga, werp ik nog even een blik achterom, want de zonnige oever en het meertje liggen er prachtig bij …





Dan vervolg ik mijn weg naar het tweede boombeeld …





De kunstenaar lijkt Sjoerd te heten, wie de man met de stok en de lantaarn is, weet ik eerlijk gezegd niet …





– wordt vervolgd, morgen met een blik over het spiegelende bosmeertje en zaterdag met nog wat boombeelden –

Pauze bij het vennetje

Nadat ik het eerste deel van mijn boswandeling maandagmiddag over de oneffen bosgrond had gemaakt, koos ik voor het tweede deel van de route voor het geasfalteerde fietspad, dat van Heidehuizen door het bos naar Olterterp voert …





Korte tijd later kwam mijn doel voor deze fotokuier in zicht: het bankje bij het vennetje, dat vlak daar midden in het bos enigszins verscholen langs het fietspad ligt …





Zon, geen wind en een temperatuur rond de 16 graden, kortom: het zat heerlijk daar aan de waterkant. Na enige tijd raakte ik aan de praat met een paar passanten, die vertelden over een ven of een vijver nog iets verderop in het bos, waar bijzondere sculpturen te zien zouden zijn …





Er stond me iets van bij, dat ik daar wel eens iets over had gelezen, maar ik had geen idee waar die sculpturen zich bevonden en wat ik me erbij moest voorstellen. Het werd me keurig uitgelegd: eerst nog ca. 100 – 150 meter het fietspad volgen en daarna het bos in, totdat ik een bruggetje zou zien …





Om hun verhaal kracht bij te zetten, haalde de man van het stel zijn fotocamera tevoorschijn, waarna hij me een aantal foto’s liet zien die hij kort daarvoor bij de bewuste vijver had gemaakt Tja, wat nu te doen … goede raad was als altijd duur …





Met de terugweg naar de auto nog voor de boeg, zat ik voor vandaag eigenlijk wel aan mijn tax wat lopen betreft. Nadat het oudere echtpaar was vertrokken om hun weg te vervolgen, besloot ik na nog even te hebben zitten dubben om het er toch maar op te wagen. En dus stond ik enige tijd later bij het bruggetje en de vijver. Voordat ik daar aan een kleine rondgang begon, heb ik zittend op een boomstronk eerst weer even wat rust gepakt …





– wordt vervolgd –