Weer net niet

Of er sprake is van een vloek, weet ik niet, maar een zegen rust er zeker niet op de prachtige generatie ronderenners die ons land momenteel heeft. Vorig jaar verloor Tom Dumoulin in de Ronde van Spanje zijn leiderstrui tijdens de laatste bergetappe aan Fabio Aru. Hij verloor zoveel tijd, dat hij zelfs van het podium tuimelde. In het voorjaar raakte Steven Kruijswijk zijn koppositie in de Giro d’Italië kwijt, nadat hij in de voorlaatste bergetappe ten val kwam. Hij eindigde net naast het podium op de ondankbare vierde plek. En gisteren hebben we Bauke Mollema na afloop van de voorlaatste bergrit in de Tour de France horen verzuchten: “Ik heb ’t gewoon verneukt …” Na een ongelukkige valpartij tuimelde hij keihard van de tweede plek naar de tiende plek …









Als hij vandaag tijdens de gevaarlijke afdaling van de Col de Joux Plane of elders niet uit de bocht vliegt, dan wint Chris Froome dit jaar opnieuw de Tour de France. Voor de vierde keer in vijf jaar zal er morgen in Parijs een renner van de Sky-ploeg in het geel op de hoogste trede van het podium staan. Met dank aan onze landgenoot Wout Poels, die hem op vrijwel alle bergen trouw terzijde stond, dat dan weer wel. De Sky-ploeg, die kan beschikken over een budget van ca. 35 miljoen Euro, koopt simpelweg de allerbeste renners bij elkaar om de kopman bij te staan. Daarmee heeft de ploeg ook dit jaar weer een verstikkende deken over de Tour gelegd. We zullen ermee moeten leren leven, vrees ik. Wat rest zijn de altijd weer mooie plaatjes van het landschappelijk schoon dat Frankrijk te bieden heeft …









De wat verschoten foto’s die deze pagina vandaag sieren, heb ik op 18 juli 1984 gemaakt op de flanken van de Col de Joux Plane. Op die dag moesten de renners aan het eind van een zware bergetappe de Col de Joux Plane bedwingen, om daarna in razende vaart af te dalen naar Morzine. De voet van die laatste beklimming lag op een uurtje rijden van de camping waar we op dat moment verbleven, en dus was dit de kans om als liefhebber van de Tour voor het eerst eens een bergetappe mee te maken.

Mijn toenmalige vriendin besloot ter elfder ure toch maar niet mee te gaan, zij verkoos een zonnebad boven de Tour. En dus ging ik vroegtijdig gewapend met voldoende eten en drinken, de wereldontvanger èn mijn fotocamera alleen op pad. Tot mijn grote vreugde vond ik bijna aan de voet van de Col de Joux Plane in Samoëns een mooi plekje voor de auto. Daarna begon ik te voet aan de beklimming.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe lang en hoe ver ik de berg op gegaan ben, maar kijkend naar het uitzicht op de foto’s moet het toch een flink eind zijn geweest, en dat terwijl het toch een bloedhete dag was. Uiteindelijk vond ik een mooi lommerrijk plekje, waar het niet al te druk was en vanwaar ik de renners drie keer zou kunnen zien passeren …









Eerst zou ik ze in het dal kunnen zien naderen over de weg die op de onderstaande foto te zien is. Daarna zou ik ze, zoals op de onderste foto te zien is, vanuit de verte zien naderen, op weg naar de haarspeldbocht die hen en mij nog scheidde. Tot slot zouden ze dan op pakweg 1 of 2 meter voor me langs rijden op weg naar de volgende haarspeldbocht, op weg naar de top en de verlossende, maar gevaarlijke afdaling naar Morzine. Ik was er helemaal klaar voor …

Totdat mijn camera – nog voordat de reclamekaravaan was gepasseerd – begon te piepen met de mededeling dat het filmpje vol was … Op dat moment kwam ik tot de gruwelijke conclusie, dat de filmpjes die ik de dag daarvoor speciaal met het oog op dit moment had gekocht, nog in het dashboardkastje van de auto lagen …

Ik heb een tijdlang behoorlijk staan balen van mijn stommiteit, maar uiteindelijk heb ik die dag toch enorm genoten van de sfeer die de passage van de Tour met zich meebrengt. Ik weet nog, dat ik me er vooral over heb verbaasd hoe klein de meeste van die wielrenners zijn, en hoe ongelooflijk snel ze over dat steile weggetje omhoog fietsten. Sinds die dag heb ik nog meer respect voor de prestaties die die mannen elke dag opnieuw leveren.



Drieluik van een citroenvlinder

Nadat ik langs het noordelijke pad in het Weinterper Skar wat foto’s had gemaakt van het bont zandoogje en wat ander klein spul, ben ik eerst maar weer eens lekker op de welbekende afsluitboom gaan zitten. Een blik over mijn rechterschouder leerde dat de echte koekoeksbloemen het veld alweer aardig roze begonnen te kleuren.

Een uur of vier vóór de noodlottige val van Steven Kruijswijk in de Giro d’Italia, bedacht ik me dat die koekoeksbloemen eigenlijk wel mooi pasten bij de trui die Steven vandaag tegen zessen ongetwijfeld voorgoed voor zichzelf zou opeisen door de Giro van 2016 te winnen. Dat kon met een voorsprong van 3 minuten toch bijna niet meer mis gaan met de vorm waarin Kruijswijk verkeerde …









Bijna … maar dat wist ik toen nog niet. En dus besloot ik wat foto’s te maken van de koekoeksbloemen die aan de overkant van de weg zachtjes wiegend in de wind in de berm stonden te pronken …









Daar had ik vervolgens weer alle geluk van de wereld, want terwijl ik daarmee bezig was, dartelden er ineens twee citroenvlinders en een geaderd witje rond de echte koekoeksbloemen. Het lukte me om het onderstaande drieluik van een citroenvlinder op koekoeksbloemen te maken. En dat is dan uiteindelijk wel weer een mooi eerbetoon aan diezelfde Steven Kruijswijk, want die gele Lotto-Jumbo kleur staat hem ook prima en ik vind het onvoorstelbaar knap hoe hij gisteren ondanks zijn kwetsuren toch weer de strijd is aangegaan. Daarmee is een aloude stelling weer bewezen: wielrenners zijn bikkels, voetballers zijn watjes … 😉

Klikken om te vergroten:






De strijd om geel

In de Tour de France wordt vandaag in de etappe naar Alpe d’Huez uitgemaakt wie morgen in Parijs met het geel om de schouders de hoogste trede van het podium mag beklimmen. De Colombiaan Quintana is in feite de enige die Chris Froome het geel nog kan ontfutselen, maar dan moet hij niet weer wachten met aanvallen tot de laatste berg, zoals hij gisteren deed. Nee, hij zal al tijdens de eerste beklimming van de dag op de Col de la Croix de Fer voor de aanval moeten kiezen. Ik ben benieuwd …





Ook dichter bij huis wordt nog steeds fel gestreden om het geel. Het geel staat in dit geval voor de wederik, (Lysimachia) een mooie gele bloem met rode accenten, die op dit moment in het Weinterper Skar volop in bloei staat. In een voortdurend gezoem en gefladder gaan diverse insecten met elkaar de strijd aan om het lekkers dat de wederik te bieden heeft. Eén van de liefhebbers is de onderstaande vlinder, het koevinkje (Aphantopus hyperantus)…





Maar de meest geziene gasten op en rond de wederik zijn waarschijnlijk toch wel de diverse zweefvliegen, die er regelmatig even komen snoepen, zoals de onderstaande pyjamazweefvlieg (Episyrphus balteatus) …





Voor de bloemetjes en de beestjes zal het vanmiddag geen weer zijn als de negende julistorm sinds 1906 over de provincie trekt. Ik nestel me straks lekker voor de buis, hopend op een mooie en spannende rit naar “de Nederlandse berg” Alpe d’Huez. Zo mooi en spannend als in 1989, toen er voor het laatst een echt Nederlands feestje gevierd kon worden, dankzij een glorieuze overwinning op de fameuze Alpe, zal het wel niet worden. Maar ja, toen stonden we dan ook zelf ergens halverwege de beklimming en hadden we een onvergetelijke dag!




Een tropische zaterdag

Terwijl de temperatuur op deze tropische zaterdag intussen is opgelopen tot 33,5 ºC, is bij het dorp Grou het skûtsjesilen weer begonnen …





In Frankrijk rijdt het peloton van de Tour de France door het hooggebergte, zojuist passeerden ze het dorp La Grave, waar wij omringd door de witte sneeuwkappen van het Massif des Ecrins nog eens een week hebben gekampeerd …





In razende vaart zullen ze straks door het door mij zo geliefde Briancon rijden, op weg naar de Col d’Izoard, waar we in 1989 dwalend over rots- en grindpaden nog eens een hachelijk ritje hebben gemaakt …





Voor de gestaag doordraaiende ventilator zittend probeer ik via radio en tv zo goed mogelijk op de hoogte te blijven van beide wedstrijden, af en toe wegdromend naar verkoelend kruiend ijs …




Rood, roodwit of roze

De weersverwachting voor vandaag volgens het KNMI: “Enkele buien, mogelijk met onweer, en de maximumtemperatuur ligt rond 15 graden, op de Wadden enkele graden lager. Er staat een matige tot vrij krachtige wind uit het noordwesten.” Dat lijkt me een prima weertype om me vanmiddag lekker voor de buis te nestelen …

In Amsterdam maken FC Twente (rood) en Ajax (roodwit) vanmiddag uit wie zich nationaal kampioen in de Eredivisie Voetbal 2010-2011 mag noemen. Dat zal echter niet direct mijn belangstelling hebben, ik zie vanavond wel bij Studio Sport wie de titel pakt. Tot die tijd hoop ik slechts dat de beste – en dat is FC Twente al het hele jaar – minstens een gelijkspel in de wacht weet te slepen. Ik richt mij vanmiddag op het roze, want mijn belangstelling gaat uit naar de Giro d’Italia. Daarin rijdt de Friese profrenner Pieter Weening van de Raboformatie vandaag voor de vijfde dag op rij in de roze leiderstrui. En het is niet zomaar een rit vandaag, het peloton moet tot tweemaal toe de nog werkende vulkaan de Etna bedwingen …

De Etna is de grootste nog actieve vulkaan van Europa, is heeft zich afgelopen week flink geroerd. In de nacht van woensdag op donderdag deden zich zes stevige explosies voor, die gepaard gingen met kleine aardbevingen tussen de 2,7 en 3,2 op de schaal van Richter. Door de explosies barstten ramen en deuren uit hun voegen. Vulkanische as daalde neer over Catania en de omliggende dorpen. Er is intussen met man en macht gewerkt om de route van de wielercaravaan vrij te maken van vulkanische as. “Als de Etna niet ontploft, dan ontplof ik morgen misschien wel,” zei Pieter Weening gistermiddag na afloop van de achtste etappe. Hoewel Pieter in topvorm verkeert, denk ik, dat hij vandaag in de slotklim zijn roze trui zal verliezen, omdat hij waarschijnlijk toch wat tekort zal komen als de echte klassementsrenners ten aanval trekken  …

Hopelijk houdt de vulkaan zich vandaag rustig en blijft de Giro verder verschoond van ernstige valpartijen en andere ongelukken. Daarvan hebben we in deze Giro, die onder een ongelukkig gesternte van start is gegaan, al meer dan genoeg gezien. De Belgische renner Wouter Weylandt overleed maandag door een val tijdens een afdaling, en Raborenner Tom-Jelte Slagter brak woensdag een oogkas en liep een hersenschudding op …

Beter dan met de prachtige roze koekoeksbloem die bezoek krijgt van een zweefvlieg kan ik mijn voorkeur vandaag niet tonen.
Ik wens jullie allen een fijne en sportieve zondag.

UPDATE: Pieter Weening kon lang mee, maar 10 km voor de finish ontplofte hij inderdaad op de slotklim naar de Etna. Pieter’s roze droom is voorbij …
En eh … Ajax is na een 3-1 overwinning op FC Twente landskampioen geworden.