Met opgeheven hoofd

Om te beginnen bedankt voor jullie veelal begripvolle en hartverwarmende reacties n.a.v. de manier waarop het clubkampioenschap van SVP zondag van start ging. Onder normale omstandigheden had ik hier zoals gebruikelijk uitgebreid verslag gedaan van het clubkampioenschap. Nadat de regels tijdens het spel werden veranderd door de wedstrijdsecretaris, heeft dat echter geen enkele zin meer. Toch wil ik hier – ook al is het maar voor mezelf – het verloop van de dag kort schetsen.

Nadat ik de eerste klap van de buitensluiting had verwerkt, heb ik Fokke eens aangekeken met een blik van ‘wat doen we …?’
“Siz it mar …”(Zeg het maar …), luidde Fokke’s reactie. Al zo lang we regelmatig samen spelen hebben we zowel tijdens het spel als daarbuiten weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen, zo ook nu. Wat ik ook zou beslissen, naar huis gaan of spelen, Fokke zou ermee akkoord gaan. Ik besloot onder protest mee te spelen en alles op alles te zetten om het terrein aan het eind van de dag met opgeheven hoofd te verlaten.

“Oeijjj, al die stress voel je gelijk in je spieren …,” liet Anneke gisteren heel treffend weten in haar reactie.
En zo is het precies, want ik stond vooral in de eerste wedstrijd te schudden op mijn benen. En met Fokke was het al niet veel beter. Het gevolg was dat we binnen de kortste keren tegen een 0-8 achterstand aankeken. Langzaam maar zeker hervonden we onszelf, zodat we deze eerste partij met een 13-8 overwinning konden afsluiten. De volgende twee wedstrijden wonnen we met respectievelijk 13-6 en 13-10.

Na de middagpauze begon het te regenen, en het werd ook niet weer droog. Er zat niets anders op dan maar in regenpak te spelen, en dat is niets waard. Fokke en ik bakten er in de vierde partij dan ook helemaal niets van. We gingen kansloos met 2-13 ten onder. De vijfde partij hadden we moeten winnen, maar we lieten de winst uiteindelijk net glippen: 12-13. Voorafgaand aan onze zesde, tevens laatste wedstrijd, heb ik me even teruggetrokken in het materiaalhok. Ik had er even behoefte aan om in alle rust een peukje te roken en mezelf weer op scherp te zetten. Die laatste wedstrijd wilde ik spelen alsof het de finale was, zodat ik echt met opgeheven hoofd kon vertrekken. En zo ging het ook, het werd 13-11.

Nadat ik onze wedstrijdkaart had ingeleverd, hebben Fokke en ik in de kantine onder het genot van een frisje en een wijntje nog even zitten napraten. We waren het erover eens, dat we ons gezien de omstandigheden ook dit jaar met vier gewonnen partijen weer kranig hadden geweerd. En belangrijker nog: ik had weer een overwinning op mezelf geboekt door toch weer zes partijen te spelen. Daarmee was het mooi geweest. Toen we onze spullen hadden bijeengezocht en naar de auto liepen, kwamen er nota bene nog een paar mensen naar me toe, die me toefluisterden dat ik niet al te boos moest reageren en de zaak eerst maar eens moest laten bezinken … Waar ze het lef vandaan haalden is mij volstrekt onduidelijk en waarom ze erover begonnen nog minder, want ik heb geen onvertogen woord laten vallen. Het is bij de wilde spinnen af …

In de loop van de middag was er ook al een paar maal iemand naar me toe gekomen, om – nadat ze me op mijn benen hadden zien wankelen – te vragen of het nog wel ging. Toen Aafje halverwege de middag even kwam kijken, fluisterde een van de deelnemers haar toe, dat het toch wel allemaal erg sneu was voor mij. Ze deed het hele verhaal over het begin van de dag en ze eindigde met: “… en dat terwijl Jan hier zo naar had uitgekeken …”

Flikker maar lekker op allemaal! Doe je mond open op het moment dat het er toe doet! Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan dergelijk huichelachtig gedrag. Het is mooi geweest met SVP. Het is tijd om me weer op andere zaken te richten. Vandaag heb ik nog niet de kracht om een fotokuiertje te maken, maar ik ben al wel even in de tuin geweest om de laatste bloemen van de vlinderstruik en de bovenstaande spin te kieken. Morgen en donderdag schijnen we eindelijk weer wat zon en aangename temperaturen te krijgen, hopelijk kan ik er dan weer eens voorzichtig op uit …

Deceptie

Het clubkampioenschap 2010 van jeu de boulesvereniging SVP is gisteren uitgelopen op een grote deceptie, en dat had nog het minst te maken met de belabberde weersomstandigheden. Tot mijn stomme verbazing kwam de wedstrijdsecretaris tijdens zijn openingswoord met de mededeling dat er zeven wedstrijden gespeeld zouden moeten worden. Verwijzend naar de discussie die voorafgaand aan het clubkampioenschap 2007 is gevoerd over dit onderwerp, heb ik hier meteen protest tegen aangetekend.

In het hoofdstuk ‘Clubkampioenschap‘ staat op de website van SVP onder het kopje ‘Clubkampioenschap – 16 september 2007’ het volgende:

“De wedstrijdleider had bedacht dat de 12 teams na loting in 2 poules van 6 teams zouden spelen.
Na de vijf poulewedstrijden zouden de nummers 1 en 2 van beide poules een halve finale + finale spelen, terwijl de nummers 3, 4, 5, 6 van iedere poule tegen elkaar zouden spelen om de plaatsen 5 tot en met 12.

Er werd een protest ingediend tegen het spelen van zeven partijen. Het belangrijkste argument hiervoor was, dat de indiener van mening was, dat een vereniging die zich de laatste jaren steeds meer profileert als een vereniging voor ouderen en zo mogelijk voor minder validen – dat heeft vorig jaar tenslotte de titel sportvereniging van het jaar opgeleverd in de gemeente – daar ook naar moet handelen.
Er waren zowel voor- als tegenstanders van het schrappen van de halve finales, maar nadat de wedstrijdleider uiteindelijk voorstelde om het toernooi terug te brengen naar 6 wedstrijden, ging een ruime meerderheid daarmee akkoord.
Door het schrappen van één speelronde, kon ook het door de wedstrijdleider voorgestelde strakke speelschema met een maximale pauze van 10 minuten tussen de partijen worden verruimd.”

De wedstrijdsecretaris was van mening dat het hierbij ging om een eenmalige afspraak, die nu geen geldigheid meer zou hebben. Blijkbaar gaat de wedstrijdsecretaris er vanuit dat het na mijn schub in juni jl. een stuk beter gaat met mijn MS …
Het ergste is nog, dat er in tegenstelling tot 2007 met uitzondering van mijn maat Fokke nu niemand, maar dan ook echt niemand voor mij opkwam. Iedereen liet zich blijkbaar overdonderen door de opmerking van de wedstrijdsecretaris dat er gezien het aantal van dertien deelnemende teams geen andere mogelijkheid was om het toernooi op een eerlijke manier af te werken. Dat laatste is overigens pure onzin. Voor zover ik weet telde het clubkampioenschap in het verleden altijd zes partijen. Waar een wil is, is een weg. Ook bij dertien deelnemende teams is er een systeem denkbaar waarbij maximaal zes partijen worden gespeeld. Mijn repliek, dat Fokke en mij met het spelen van zeven partijen een eerlijke kans om onze titel te verdedigen werd ontnomen, werd niet gehoord. Daar sta je dan weer als mens en sporter met een beperking … Ik kan dit niet anders ervaren dan als pure discriminatie!

Na een slapeloze nacht en met een gepijnigd lichaam beraad ik mij naar aanleiding van de respectloze en onsportieve manier waarop ik gisteren ben behandeld tot nader order op mijn positie binnen jeu de boulesvereniging SVP. Gedurende die tijd schort ik al mijn verenigingsactiviteiten op: voorlopig verschijnt er geen clubblad en zal de website van SVP niet worden geactualiseerd. Ook zal ik voorlopig niets doen aan het ontwerpen en/of verzenden van flyers.

Wordt vervolgd, want dit laat ik niet over mijn kant gaan …

Weerbeeld clubkampioenschap

In september 2004 heb ik voor het eerst in het toen 20-jarig bestaan van jeu de boulesvereniging SVP het clubkampioenschap aan me voorbij moeten laten gaan, omdat ik twee weken daarvoor voor het eerst werd geveld door MS. Sindsdien heb ik ieder jaar alles op alles gezet om erbij te zijn en serieus mee te doen, en niet zonder succes, want elk jaar wist ik samen met mijn maat Fokke een plekje op het podium te bereiken …

Tot nu toe waren de weergoden ons steeds gunstig gezind. Zeker voor mij is dat voor groot belang, want ik functioneer nu eenmaal het best bij droog weer en een temperatuur zo rond de 20 graden …

datum temperatuur neerslag weerbeeld plaats
18-09-2005 18,4 ºC 0 mm licht bewolkt 2
24-09-2006 23,4 ºC 0 mm licht bewolkt 1
16-09-2007 20,5 ºC 0 mm zonnig 3
21-09-2008 17,7 ºC 0 mm wisselend bewolkt 1
20-09-2009 20,5 ºC 0 mm wisselend bewolkt 1
19-09-2010



Morgen is het weer zo ver, en nog niet eerder waren de weersvooruitzichten zo slecht voor de dag van het clubkampioenschap.

Op de website van het KNMI luidt de boodschap: “Morgen neemt van het westen uit de bewolking toe en het gaat af en toe (mot)regenen, met name in het noorden van het land. Mogelijk dat het zuiden het overwegend droog houdt. De middagtemperatuur loopt uiteen van 14 graden in het noordwesten tot 17 graden in het zuidoosten. De zuidwestelijke wind wordt boven land matig, kracht 3 tot 4. Aan zee en op het IJsselmeer is de wind (vrij) krachtig, rond kracht 5.”

Piet Paulusma schrijft: “Het wordt een dag met regen, buien en veel bewolking en soms even een waterig zonnetje (zuiden). De temperaturen liggen rond 15-16 graden. Het waait matig tot krachtig uit het westen tot zuidwesten.”

Tussen de wedstrijden door even lekker bijkomen in het zonnetje lijkt er niet bij te zijn morgen. En ook ons toch al niet al te grote supporterslegioen zal het morgen waarschijnlijk wel af laten weten. Het zou wel eens een trieste boel kunnen worden …

Het zou de komende week wel eens heel rustig kunnen worden op dit weblog, want voor fotokuiertjes zal ik waarschijnlijk weinig energie meer over hebben na de natte en koude slijtageslag van morgen …

Video Open Fries

Op het terrein van jeu de boulesvereniging SVP werd afgelopen zaterdag het Open Fries Kampioenschap voor Doubletten (=tweetallen) weer gespeeld. Het zonnetje scheen vrolijk en de temperatuur liep voor het eerst in september op tot boven de 20 graden. Kortom: het was prima weer om nu eens hier en dan weer daar even aan de kant van de baan te zitten om wat foto’s en video-opnamen te maken. De regenachtige zondagmiddag die er op volgde heb ik benut om de opnamen aaneen te smeden tot een sfeervol filmpje op HD-kwaliteit …

Aanstaande zondag staat het clubkampioenschap van SVP weer op de agenda. Sinds ik in oktober 2004 werd geconfronteerd met de diagnose MS, is dit nog het enige toernooi waaraan ik deelneem. Het kost me ieder jaar gigantisch veel moeite om een hele dag op de been te blijven en zes partijen te spelen, maar de resultaten mogen er nog steeds zijn. Zowel in 2008 en als in 2009 ben ik samen met mijn maat Fokke kampioen geworden.

Ter voorbereiding van het clubkampioenschap zal ik de komende week verder geen lange fotokuiers maken, want als tweevoudig titelverdediger zal ik volgende week zondag in topconditie moeten zijn, en daarvoor zal ik vooral mijn benen wat moeten sparen. Meer kan ik er vooraf niet aan doen, want mijn grootste vijand – het weer – heb ik nu eenmaal niet in de hand. De vooruitzichten zijn op dit moment allerminst gunstig, maar we hebben nog zes dagen te gaan, misschien valt het mee …