De distelvlinder is terug

Nadat ik een tijdlang had genoten van hetgeen er zoal rondom de vogelkijkhut te zien was, besloot ik dat het tijd werd om zo langzamerhand eens terug te gaan. Maar daarmee was het met het fotograferen nog niet gedaan. Onderweg naar de auto zag ik tussen de vlinders die links en rechts van het pad rondfladderden,  op een bepaald moment een vlinder die dit jaar nog in mijn collectie ontbrak: de distelvlinder.

De distelvlinder is een trekvlinder die in Afrika overwintert. In het vroege voorjaar maakt de distelvlinder de oversteek naar Zuid-Europa, waar een eerste voortplanting plaatsvindt. In de vroege zomer trekken de vlinders vervolgens naar noordelijker streken, waar ze zich weer voortplanten. Dit nog erg gave exemplaar zou dus best eens vanuit bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk hierheen hebben kunnen fladderen. Doe dat maar eens na …





























Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Vlinders rond de vogelkijkhut

Nadat ik donderdag enige tijd op de oever van het Tjeukemeer had gezeten, heb ik op de terugweg even een tussenstop gemaakt bij de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes) in het natuurgebied Easterskar bij Sintjohannesga (Google Maps) …









Voor de vogels had ik er niet naar toe hoeven gaan, want een drietal zilverreigers en een kolonie van een dertigtal lepelaars hielden zich op te grote afstand van de hut op om er mooie foto’s van te kunnen maken …









Ik heb me er gelukkig toch ook niet hoeven te vervelen, want er fladderden diverse vlinders rond de hut die af en toe wel even wilden poseren. De eerste was een al behoorlijk rafelige en wat verbleekte atalanta …









Maar eh … hoe heten nou toch ook alweer de bloemen waar die atalanta op zit …?



Bezoek op de verbena

Van fotograferen is met de warmte van de afgelopen dagen niet zoveel terechtgekomen, maar toen ik op een bepaald moment even een uurtje op het terras zat, zochten de onderwerpen mij op …









Hoewel hij er dit jaar wat schraal en magertjes bij staat, streek er eerst een geaderd witje naast me op de verbena neer, en even later deed een kleine vos dat kunstje nog eens na. Dergelijke verrassingen maken de warmte toch weer wat draaglijker …








Vlinders … Stop de persen!

Het mag wel in de krant … Gistermiddag lukte het zowaar om binnen anderhalf uur vier verschillende vlinders te fotograferen. Dat zijn er meer dan in het hele eerste halfjaar van 2016 bij elkaar! De foto’s van het dikkopje, het koevinkje en de distelvlinder zijn in eerste instantie niet goed genoeg bevonden om hier meteen een plekje te krijgen, maar een paar heideblauwtjes wilden wel even meewerken aan een kleine fotosessie …









Niet ver van het bankje aan het pad bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar zag ik bij mijn nadering een aantal blauwtjes omhoog fladderen. Nadat ik een tijdje stil was blijven staan, streek er weer een vlindertje neer. Heel voorzichtig benaderde ik hem met het macrolensje op de camera, dat resulteerde al snel in een paar aardige foto’s. Tijd om eerst maar even op het bankje plaatse te nemen om te genieten van zon en rust …









Intussen bleef ik mijn blik wel af en toe even op dat plekje een stukje verder op het pad richten. Zo af en toe streek er weer een vlindertje neer. Het duurde niet lang voordat ik een déjà-vu kreeg. In juni 2007 heb ik op vrijwel hetzelfde plekje een vrij grote groep witjes op het pad gefilmd. Wijlen Frans54 van “Goin’ broke Broke” (een kenner op het gebied van insecten) schreef destijds in een reactie, dat er op die plek zeer waarschijnlijk een hond of een andere dier had geurineerd: “Bij dergelijke verzamelingen gaat het de vlinders in het algemeen niet om het samenzijn maar om vocht. Vaak gaat het dan om b.v. urine van dieren die essentiële zouten levert, maar het kan ook b.v. gemorste (suikerhoudende) drank betreffen …”

Ik filmde destijds nog niet in HD-kwaliteit, maar desondanks is het feestelijke gefladder en gesnoep van een 15-tal vlinders, die moeite hebben om in de stevige wind overeind te blijven, toch wel de moeite waard om hier nog eens te tonen. Het filmpje duurt 2:41 min en de eigenlijke vlindermeeting begint op 1:10 min …









Toen ik gistermiddag na een aantal mislukte pogingen enige tijd later opnieuw de kans kreeg om een heideblauwtje te fotograferen, leek dat verhaal te worden bevestigd. Kijk maar eens naar de foto’s hieronder, dit blauwtje lijkt duidelijk bezig te zijn om met zijn lange tong het zand of wat daarin zit te proeven …









Ik heb nog geprobeerd om daar nog wat video-opnamen van te maken, maar vermoeid als ik op dat moment al was, lukte het niet meer om de camera stil te houden en scherpe opnamen te maken. Omdat ik ook nog weer terug moest naar de auto, heb ik het vervolgens maar bij deze en nog wat andere foto’s gelaten. Het was in elk geval eindelijk weer een mooie zomerse middag, waarop het goed toeven was in het Weinterper Skar …








Drieluik van een citroenvlinder

Nadat ik langs het noordelijke pad in het Weinterper Skar wat foto’s had gemaakt van het bont zandoogje en wat ander klein spul, ben ik eerst maar weer eens lekker op de welbekende afsluitboom gaan zitten. Een blik over mijn rechterschouder leerde dat de echte koekoeksbloemen het veld alweer aardig roze begonnen te kleuren.

Een uur of vier vóór de noodlottige val van Steven Kruijswijk in de Giro d’Italia, bedacht ik me dat die koekoeksbloemen eigenlijk wel mooi pasten bij de trui die Steven vandaag tegen zessen ongetwijfeld voorgoed voor zichzelf zou opeisen door de Giro van 2016 te winnen. Dat kon met een voorsprong van 3 minuten toch bijna niet meer mis gaan met de vorm waarin Kruijswijk verkeerde …









Bijna … maar dat wist ik toen nog niet. En dus besloot ik wat foto’s te maken van de koekoeksbloemen die aan de overkant van de weg zachtjes wiegend in de wind in de berm stonden te pronken …









Daar had ik vervolgens weer alle geluk van de wereld, want terwijl ik daarmee bezig was, dartelden er ineens twee citroenvlinders en een geaderd witje rond de echte koekoeksbloemen. Het lukte me om het onderstaande drieluik van een citroenvlinder op koekoeksbloemen te maken. En dat is dan uiteindelijk wel weer een mooi eerbetoon aan diezelfde Steven Kruijswijk, want die gele Lotto-Jumbo kleur staat hem ook prima en ik vind het onvoorstelbaar knap hoe hij gisteren ondanks zijn kwetsuren toch weer de strijd is aangegaan. Daarmee is een aloude stelling weer bewezen: wielrenners zijn bikkels, voetballers zijn watjes … 😉

Klikken om te vergroten:






Bont zandoogje in de zon

Gistermiddag kreeg ik zo rond het middaguur een paar maal de kans om een vlinder te fotograferen. Geloof het of niet, ik heb beide kansen ten volle benut …









De eerste die wel even model wilde staan, was het bont zandoogje (Pararge aegeria), een hier veel voorkomende, tamelijk onopvallende vlinder …