Bekende geuren opsnuiven

Zo af en toe bekruipt mij de behoefte om weer eens wat bekende geuren uit mijn jongste jaren op te snuiven. Nu hebben we in Fryslân natuurlijk genoeg boerenbedrijven waar ik dat in potentie wel zou kunnen doen, maar om nou zo maar een willekeurig erf op te stappen om wat geuren op te snuiven, dat doe je niet zo snel. Ik prijs me dan ook gelukkig, dat ik – sinds ik een jaar of acht geleden via mijn weblog kennis heb gemaakt met Hendrika en haar boer – welkom ben op hun boerderij in het zuidoosten van Drenthe. Het is even een stukje rijden, maar dan ben ik er ook meteen even een dagje uit …

Donderdag ben ik die kant weer eens op gegaan. Nadat we onder het genot van een lekker bakje koffie genoeglijk hadden bijgepraat, heb ik – deels samen met Hendrika – een rondgang over het bedrijf gemaakt om wat welbekende geuren op te snuiven en het vee te bekijken. Zodra ik de stal betrad, werd ik welkom geheten door een ontvangstcomité (zie bovenstaande foto).
Op gepaste afstand daarachter stond ze me op te wachten … Kompas Olga 931

Op majestueuze wijze stond ze helemaal achter in de stal tussen de hekwerken door te kijken. Volgens de boerin is Kompas Olga 931 een doorsnee koe van 5 jaar oud, die nooit zo opvalt in de koppel. Mij viel ze die dag wel degelijk op. Bijna hooghartig leek ze me van top tot teen te nemen. Ze leek me het gevoel te willen geven alsof ik bij haar op audiëntie was … wat een prachtdier …   🙂

Gedurende de rest van de rondgang heb ik de geuren van het boerenbedrijf weer volop kunnen opsnuiven, en heb ik onder andere kunnen genieten van de worstelpartij van de boerin om een de avond daarvoor te vroeg geboren kalfje te laten drinken. En bovenal was het goed om weer eens goed en gezellig bij te praten. Met dank aan Hendrika en haar boer!

Reeën aan de bosrand

“Zodra het maïs van het land is, komen de reeën weer in het zicht,” aldus een oude zegswijze van Geert. Dat bleek ook onlangs tijdens een ritje in de buurt van Oudega (Sm.) weer. Op de eerste foto zijn ze nauwelijks zichtbaar, maar er stonden toch echt twee reeën aan de achterzijde van het maïsland aan de bosrand …

Gelukkig beschikt mijn camera over een sterke zoomfunctie, zodat ik de beide ranke dieren toch nog in hun volle glorie kan tonen …

Op ruime afstand hebben we bijna een kwartier achtereen min of meer we oog in oog gestaan …

Vanwege de zachte zuidelijke wind zullen ze me waarschijnlijk meer geroken hebben dan dat ze me zagen, maar een bedreiging vormde ik duidelijk niet …

Muisstil

“Wat is het hier toch stil de laatste tijd, dat ben ik helemaal niet gewend,” kwaakte de kikker ietwat ongerust tegen de muis …

“Ja inderdaad, je zou het hier zelfs muisstil kunnen noemen …,” piepte de muis terug. “Maar kijk eens om je heen … er wordt toch wel aan het weblog gewerkt … Voordat je het weet barst het gekwaak weer los …”

– wordt vervolgd –

Nieuwsgierig …? Wij …? Welnee!

Toen ik onlangs weer eens in een bedaard gangetje voort hobbelde over de Alle Om Slachte (Google Maps) tussen Earnewâld en Oudega, zag ik een lange rij jongvee lekker in het hoge gras liggen …









Dat leek me wel een plaatje waard …, maar nog voordat ik uit kon stappen, kwam het hele spul in volle draf op me af rennen …









Binnen luttele seconden stonden ze in een lange rij aan andere kant van de sloot naar me te kijken …









Nieuwsgierig …? Wij …? Hoe kom je erbij …?     😉








10 jaar geleden: een jonge ree

Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …









Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen …









Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …






Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …