Op weg terug

Nadat ik begin mei in ziekenhuis Nij Smellinghe voor de tweede maal een behandeling met corticosteroïden heb ondergaan, begint het er nu toch eindelijk op te lijken dat er een eind komt aan de lange lijdensweg die de ACNES de afgelopen maanden heeft veroorzaakt. Sinds ruim een week blijft de pijn op de meeste dagen achterwege tot in de avonduren. En ook dan is de pijn niet meer zo gemeen dat ik er ’s nachts door uit de slaap wordt gehouden. Kortom: er gloort weer hoop …

Afgelopen woensdag – met ruim 28 graden de warmste dag van het jaar tot dusver – hebben Jetske en ik voor het eerst dit jaar weer een echte fotokuier gemaakt. Eindelijk was ik fit genoeg om voor het eerst sinds de herinrichting van het Weinterper Skar samen met Jetske vanaf de parkeerplaats aan de oostkant een kuiertje te maken in het gebied. Over het zandpad liepen we naar één van de twee bankjes die hier vorig jaar op mijn verzoek zijn geplaatst. Het voelde zonder overdrijven fantastisch om daar lekker in het zonnetje te kunnen zitten …

En het was duidelijk niet alleen voor mij genieten … Ook Jetske vond het “Een feest bij de brede orchis“, schreef ze op haar weblog. Het was mooi om te zien hoe ook Jetske eindelijk weer eens tijdens een gezamenlijke fotokuier te midden van bloeiende orchissen, het zeldzame heidekartelblad en meer moois echt los ging met haar camera. De deels geplagde berm is niet zonder schade uit de strijd gekomen, maar de eerste brede orchissen bloeien weer, en dat zullen er volgend jaar ongetwijfeld weer meer zijn …

Toen het na ruim een uur wel erg warm werd in het zonnetje, zijn we samen weer terug gescharreld naar de parkeerplaats. Ik was blij toen we even later weer bij de auto waren, want de brandende zon en het nog altijd zwaar te belopen zandpad maakten het toch alweer tot een pittige wandeling. Mijn conditie was in de loop van de afgelopen jaren al flink aangetast door de MS, maar door de ellende met de Acnes, waardoor ik de afgelopen maanden alleen maar heb kunnen zitten en liggen, zijn kracht en uithoudingsvermogen er duidelijk niet beter op geworden …

Het gaat de goede kant op, maar ik ben er nog niet. De weg terug begint nu in feite pas. Eerst maar eens afwachten of ook de laatste pijn nog weg wil gaan voordat ik over enkele weken weer ter controle naar het ziekenhuis moet. Het zou toch wel fijn zijn om na verloop van tijd weer gewoon een spijkerbroek met riem te kunnen dragen. Thuis draag ik graag een joggingbroek, en op dit moment zijn ze een uitkomst om mijn vrijheid buitenshuis langzaam weer te kunnen herwinnen, maar het voelt toch niet bij alle gelegenheden even lekker. Om zo ver te komen, durf ik op dit moment ook een gang langs de pijnpoli en zelfs een operatie nog niet helemaal uit te sluiten.

Zonder zaken te overhaasten of te forceren, zal ik de komende tijd eerst eens rustig proberen weer wat conditie op te bouwen. Om in de nabije toekomst ook het bloggen weer enigszins normaal op te kunnen pakken, zal ik daarnaast ook aan mijn concentratievermogen moeten werken. Want waar ik ook mee bezig ben, ik zie en hoor elk vogeltje vliegen en ieder eendje zwemmen. En om nu voor elk logje uren te zitten schrijven, schrappen en opnieuw proberen … En om bij het lezen van jullie logjes steeds na 2 of 3 logjes alweer moe te zijn afgedwaald … Nee, op die manier komt het op den duur ook niet goed. Er is dus werk aan de winkel, maar zoals we hier in Fryslân dan zeggen: “Tuike tuike oan …”    🙂

Een zonnige groet vol goede moed uit Fryslân.

Kleur en decemberlicht

Het is en blijft ook vandaag weer donker en grijs, daarom heb ik even wat kleur en natuurlijk decemberlicht opgediept uit het archief van december vorig jaar …

Bloemen in de berm

Gisteren liet ik hier al zien dat de oude N381-Opperhaudmare ten noorden van Wijnjewoude uit het landschap is verwijderd. De drukke weg van Drachten naar Emmen, die hier tot vorige jaar dwars door de buurtschap Klein Groningen liep, loopt nu westelijk langs de bebouwing …









Ten zuiden van Klein Groningen heeft de oude N381 sinds half 2015 een complete metamorfose ondergaan. Het eerste wat opvalt, is de bloemenpracht in de berm. Maar er is meer …









Het oude zwarte asfaltlint is hier uit het landschap verdwenen om plaats te maken voor een weg, die zowel op het oog als in werkelijkheid aanzienlijk smaller is dan de oude autoweg …









De weg, die ten zuiden van Klein Groningen overigens de naam Petersburg draagt, is afgewaardeerd tot een weg voor lokaal bestemmingsverkeer, die nu dankzij de kleurrijke bermen en de altijd al mooie bomenzoom een fraai toeristisch karakter heeft gekregen …









Ik kan me zo voorstellen, dat de inwoners van Klein Groningen en omgeving een kurkje hebben laten knallen, toen er na het verdwijnen van het autoverkeer een weldadige rust over de omgeving is neergedaald en het landschappelijk beeld hier een stuk vriendelijker werd …








De distelvlinder is terug

Nadat ik een tijdlang had genoten van hetgeen er zoal rondom de vogelkijkhut te zien was, besloot ik dat het tijd werd om zo langzamerhand eens terug te gaan. Maar daarmee was het met het fotograferen nog niet gedaan. Onderweg naar de auto zag ik tussen de vlinders die links en rechts van het pad rondfladderden,  op een bepaald moment een vlinder die dit jaar nog in mijn collectie ontbrak: de distelvlinder.

De distelvlinder is een trekvlinder die in Afrika overwintert. In het vroege voorjaar maakt de distelvlinder de oversteek naar Zuid-Europa, waar een eerste voortplanting plaatsvindt. In de vroege zomer trekken de vlinders vervolgens naar noordelijker streken, waar ze zich weer voortplanten. Dit nog erg gave exemplaar zou dus best eens vanuit bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk hierheen hebben kunnen fladderen. Doe dat maar eens na …





























Bezoek op de verbena

Van fotograferen is met de warmte van de afgelopen dagen niet zoveel terechtgekomen, maar toen ik op een bepaald moment even een uurtje op het terras zat, zochten de onderwerpen mij op …









Hoewel hij er dit jaar wat schraal en magertjes bij staat, streek er eerst een geaderd witje naast me op de verbena neer, en even later deed een kleine vos dat kunstje nog eens na. Dergelijke verrassingen maken de warmte toch weer wat draaglijker …








Rolklaver in ’t Skar

Vandaag even een paar foto’s van de bloem die als gele vlek vaag zichtbaar was op de achtergrond van de watersnuffel die ik hier gisteren liet zien: gewone rolklaver, waardplant van diverse vlinders …









Kijkend naar de hoeveelheid rolklaver die er momenteel bloeit in het Weinterper Skar, zou het er moeten wemelen van de vlinders, maar dat viel vorige week met het natte en donkere weer erg tegen. Eens kijken of ik er deze week wel een paar vlinders in beeld kan vangen …