Terug naar Terschelling

Op de dag waarop de Tour de France van start is gegaan, neem ik jullie nog even mee terug naar Terschelling. Er moeten namelijk nog even een paar losse eindjes worden afgehecht …

Om te beginnen was er de prachtige vlinder die we aantroffen bij de Badhuiskuil.
Frans54 -vlinderkenner bij uitstek- schreef in reactie op de foto’s van die vlinder: “Een foto van de onderkant had het een stuk makkelijker gemaakt, maar op grond van de tekening in de middencel, de postdiscale stippen in voor en achtervleugel (verdeling en formaat)en de zwarte tekening in het discale deel van de vleugels ga ik toch uit van duinparelmoervlinder en niet van grote parelmoervlinder.”

Nu had ik wel een vlinder waarop de onderkant van de vleugel te zien was, maar die vond ik in eerste instantie net niet scherp genoeg voor publicatie. Natuurlijk heb ik die foto vervolgens naar Frans gemaild, en daarop kreeg ik vervolgens de volgende reactie:

“Duidelijk duinparelmoervlinder. De zilverkleurige vlekken op ca 1/3 van de achtervleugel vormen een nagenoeg aaneengesloten rij, bij de grote parelmoervlinder zijn deze vlekken kleiner en liggen daardoor duidelijk los van elkaar. Zwarte stip aan de basis van de achtervleugel in de middencel ontbreekt weliswaar voorzover dit te zien is(die had direct al zekerheid gegeven) maar dat is vaker het geval. Enige soort waar hij nu nog mee te verwarren zou zijn is de adippevlinder, maar die komt alleen in het zuiden en oosten incidenteel (dwaalgast) voor.”

Daarmee werd mijn eerste vermoeden, dat het hier mogelijk om een duinparelmoervlinder ging bevestigd. Bedankt Frans!

En dan was er nog het skelet, dat we ongeveer drie kwartier later aantroffen op het strand bij Paal 8, en waarvan wij dachten dat het mogelijk het skelet van een zeehond was …

Op 22 juni kreeg ik een mailtje van een medewerker van Naturalis in Leiden:

“Ik kreeg van een collega bijgaande foto van het skelet van een bruinvis, die ze maakte op Terschelling tijdens Oerol. Nu zag ik op jouw site een foto van volgens mij hetzelfde skelet. Ik hou de nationale database voor dode walvissen op de Nederlandse kust bij (zie http://www.walvisstrandingen.nl) en wil deze melding graag daarin opnemen. Zou je me kunnen vertellen waar jouw foto precies genomen is, dan kan ik ‘m toevoegen. Mag ik die foto van jouw website kopieren en aan de melding plakken op onze site?”

Inmiddels staan de foto’s die ik eerder van dit skelet liet zien op de website www.walvisstrandingen.nl. Daar staat ook een derde foto, waarop te zien is dat het skelet tijdens Oerol bij Paal 8 werd tentoongesteld. Het gaat dus niet zoals wij vermoedden om het skelet van een zeehond, maar om de restanten van een bruinvis.

Daarmee verklaar ik het hoofdstuk “Terschelling 2011” gesloten.

Skywatch Friday 153

Vorige week liet ik hier een zonnige serie zien van het strand op Terschelling

Last week I showed a sunny sequence of the beach of the Dutch isle Terschelling

Toen we daar een dag later nogmaals waren, was het bewolkt en winderig …

When we returned there a day later, it was cloudy and windy …

Op het terras kregen we gezelschap van een meeuw …

At the terrace we got company of a seagull …

Met deze laatste foto van de meeuw neem ik afscheid van onze korte vakantie op Terschelling …

With this last picture of the seagull I say goodbye to our short holidays at Terschelling …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Heartbreak Hotel

Nadat we waren uitgekeken bij het Wad , hebben we koers gezet naar het Noordzeestrand …

Mijn benen stonden een strandwandeling niet meer toe, maar om onze driedaagse minivakantie swingend en toch ook een tikje weemoedig te beëindigen, zag ik een bezoekje aan het Heartbreak Hotel nog wel zitten …

Het Heartbreak Hotel is geheel ingericht in de stijl van de jaren 50 en 60, jong en oud kunnen hier het hele seizoen genieten van zon, zee, strand, Elvis èn rock & roll (filmpje Elvis – Heartbreak Hotel)

Achter het glas was het ondanks de frisse wind prima uit te houden op het terras, en de dampende koffie met cranberrygebak smaakten uitstekend …

Even rondkijken in het interieur van het Heartbreak Hotel …

Een echte oude Wurlitzer …

Een vitrine met oude modelauto’s …

Tot slot nog een blik naar buiten, want we zouden toch de grijze wereld weer in moeten …

Op naar onze eilandauto …

Nog een laatste klim over de duinen …

Morgen kijken we nog eenmaal om, maar ik kan nu al zeggen dat het drie fantastische dagen waren!

Fotokuier op ’t Wad

Wadlopen is een groot woord voor het kuiertje dat wij aan het eind van de woensdagochtend op het drooggevallen Wad hebben gemaakt, maar we hebben toch wel degelijk even over het Wad gelopen …

Het was een bijzondere ervaring om over die bijna eindeloze kale vlakte te lopen. In de grote leegte was alleen in de verte een tweemaster te zien …

Voor het overige scharrelden er alleen wat meeuwen en een enkele bergeend rond …

Hier en daar lag een dood krabbetje …

De restanten van wat eens een vis was …

Nog even wat inzoomen op de tweemaster, die in de verte voorbij voer …

En heel in de verte doemen de hoogste masten en gebouwen van Harlingen op van onder de horizon …

En toen was het tijd om terug te gaan naar de auto, zodat we nog een laatste bezoekje aan het Noordzeestrand konden brengen …

Tuffend naar Oosterend

Al voordat we afreisden naar Terschelling, had ik op internet gezien dat het bungalowpark ook enkele huurauto’s ter beschikking had. Nu ben ik er in principe geen voorstander van om met een auto op zo’n eiland rond te scheuren, maar zo’n autootje leek me i.v.m. de weersverwachting met buien en een krachtige wind voor de woensdag wel een uitkomst. Na de actieve dinsdag zat een stuk fietsen er op die woensdag echt niet meer in, en dat autootje was ook nog eens reuze handig voor het vervoer van personen en bagage van en naar de boot …

En dus tuften we woensdagochtend na de koffie van West-Terschelling (A) naar Oosterend (B).
“Verder kunnen we met de auto niet komen,” verkondigde Jetske, die als gids en chauffeur optrad, omdat ik mijn benen niet kwijt kon achter het stuur …

Te voet lieten we het parkeerplaatsje achter ons, waarna we de pas gemaaide dijk beklommen …

Onder een dreigend grijs wolkendek hadden we een fascinerend weids overzicht over het Wad en een oostelijk van de dijk liggende boerderij …

“Willen we naar het Wad? Dan gáán we naar het Wad!” riep ik naar analogie van Herman Bode.
En dus gingen we langs de kampeerboerderij op weg naar het Wad …

Daar heb ik nog eenmaal de dijk beklommen om van het uitzicht te genieten. Zelfs hier vandaan was de Brandaris nog te zien …

Het Wad is mooi onder een heldere hemel met wat vriendelijke wolken, zoals Jetske vandaag laat zien, maar ook met grijs weer heeft het zijn charme, zeker zoals nu bij laag water …

Van die lage waterstand moesten we natuurlijk nog even profiteren …

Morgen volgen er nog wat foto’s van het Wadlopen …

Voor de haard

Tot mijn grote ontsteltenis ontdekte ik vanmorgen op het weblog van mijn fotomaatje dat zij ons in het kader van de wisseling van de wacht intussen al op de boot naar het vasteland heeft gezet. Maar dat gaat zo maar niet … Ik laat me na twee dagen fietsen en banjeren over het Noordzeestrand en het Wad niet zomaar op de boot zetten. Tenslotte volgde er nog een erg gezellige avond na die lange dag …

Na een verkwikkende douche hebben we ons ’s avonds met een goed glas wijn genoeglijk voor de als open haard vermomde gaskachel genesteld. Voor de dames was de warmte van die kachel niet echt nodig, want echt koud was het nog niet, maar het was wel sfeervol en belangrijker nog: hiermee kon worden voorkomen dat mijn benen na al die inspanningen wat al te zeer zouden verkrampen. Er wachtte ons nog een dagje op het eiland, dus ik moest nog wel wat fit en mobiel zien te blijven …

Een blik vanaf terras leerde dat er intussen steeds meer bewolking op kwam zetten. Onze derde dag op Terschelling zou wel eens een stuk minder zonnig kunnen worden dan de tweede, zo leek het. Maar gelukkig hadden we onze maatregelen genomen …

IJs en zopie

Terwijl Jetske en ik nog wat rondscharrelden op de oever van het Wad, had Aafje het zich gemakkelijk gemaakt …

De foto’s die ik hier gisteren liet zijn, zijn allemaal in westelijke en zuidwestelijke richting gemaakt. Tot slot richten we de blik nog even in zuidoostelijke richting, waar we zicht hadden op een soort pier …

Aan het begin van die pier staan een aantal kunstwerken van natuursteen en op een heuvel meende ik zelfs een bankje te ontwaren. Maar even onthouden, want dat is later nog wel eens een bezoekje waard …

Intussen werd het tijd om de fiets weer eens op te zoeken, want mijn benen begonnen te protesteren, en Aafje zou ook wel haast uitgekeken zijn …

Nou vooruit, nog een laatste foto van het Wad dan … daar kon Aafje nog best even op wachten, ze zat daar tenslotte lekker …

Nog maar net weer onderweg moest ik de dames even tot rust manen. Niet dat ik het tempo niet bij kon houden, maar omdat ik toch nog even een paar plaatjes wilde schieten …

Niet zo ver bij het fietspad vandaan stond een wonderlijk bouwwerk met een nog wonderlijker opschrift …

IJs en zopie …
Zou het onderdeel uitmaken van het Oerol festival, dat gisteren onder erbarmelijke omstandigheden van start is gegaan …?