Een terugtrekkende beweging

Een beetje blogger heeft geen vakantie, is over het algemeen mijn motto. Maar nu Aafje een paar weken vakantie heeft, lijkt het mij wel een sympathiek gebaar om daar enige solidariteit mee te tonen. Daarom trek ik me voorlopig even voorzichtig terug uit weblogland …









Grote plannen hebben we niet. Aafje is intussen begonnen met het wegwerken van wat achterstallige klussen in en rond huis, en verder zullen we weer eens wat vaker samen een uitstapje maken de komende tijd. We vliegen er in elk geval niet uit om warmere oorden elders in Europa onveilig te maken, die zijn tenslotte zonder mij al onveilig genoeg tegenwoordig …









Wie weet, misschien nemen we nog wel even een kijkje bij het skûtsjesilen, want zaterdag is de tweede reeks wedstrijden begonnen, ditmaal georganiseerd door de IFKS (Iepen Fryske Kampioenskippen Skûtsjesilen) …









Of … wat ook kan, is dat we weer eens samen een zonsondergang proberen mee te pikken, want dat is ook al weer een tijdje geleden …









Misschien zetten we zelfs de bloemetjes nog wel eens even buiten …









Je weet het niet, want een zwevende zeepbel kan nu eenmaal niet dienen als kristallen bol …









Misschien gluur ik de komende tijd in een verloren moment nog wel eens ergens om het hoekje, maar veel meer dan een *like* zal ik dan niet achterlaten. Ik wens jullie een goeie tijd en tot later!



Weer net niet

Of er sprake is van een vloek, weet ik niet, maar een zegen rust er zeker niet op de prachtige generatie ronderenners die ons land momenteel heeft. Vorig jaar verloor Tom Dumoulin in de Ronde van Spanje zijn leiderstrui tijdens de laatste bergetappe aan Fabio Aru. Hij verloor zoveel tijd, dat hij zelfs van het podium tuimelde. In het voorjaar raakte Steven Kruijswijk zijn koppositie in de Giro d’Italië kwijt, nadat hij in de voorlaatste bergetappe ten val kwam. Hij eindigde net naast het podium op de ondankbare vierde plek. En gisteren hebben we Bauke Mollema na afloop van de voorlaatste bergrit in de Tour de France horen verzuchten: “Ik heb ’t gewoon verneukt …” Na een ongelukkige valpartij tuimelde hij keihard van de tweede plek naar de tiende plek …









Als hij vandaag tijdens de gevaarlijke afdaling van de Col de Joux Plane of elders niet uit de bocht vliegt, dan wint Chris Froome dit jaar opnieuw de Tour de France. Voor de vierde keer in vijf jaar zal er morgen in Parijs een renner van de Sky-ploeg in het geel op de hoogste trede van het podium staan. Met dank aan onze landgenoot Wout Poels, die hem op vrijwel alle bergen trouw terzijde stond, dat dan weer wel. De Sky-ploeg, die kan beschikken over een budget van ca. 35 miljoen Euro, koopt simpelweg de allerbeste renners bij elkaar om de kopman bij te staan. Daarmee heeft de ploeg ook dit jaar weer een verstikkende deken over de Tour gelegd. We zullen ermee moeten leren leven, vrees ik. Wat rest zijn de altijd weer mooie plaatjes van het landschappelijk schoon dat Frankrijk te bieden heeft …









De wat verschoten foto’s die deze pagina vandaag sieren, heb ik op 18 juli 1984 gemaakt op de flanken van de Col de Joux Plane. Op die dag moesten de renners aan het eind van een zware bergetappe de Col de Joux Plane bedwingen, om daarna in razende vaart af te dalen naar Morzine. De voet van die laatste beklimming lag op een uurtje rijden van de camping waar we op dat moment verbleven, en dus was dit de kans om als liefhebber van de Tour voor het eerst eens een bergetappe mee te maken.

Mijn toenmalige vriendin besloot ter elfder ure toch maar niet mee te gaan, zij verkoos een zonnebad boven de Tour. En dus ging ik vroegtijdig gewapend met voldoende eten en drinken, de wereldontvanger èn mijn fotocamera alleen op pad. Tot mijn grote vreugde vond ik bijna aan de voet van de Col de Joux Plane in Samoëns een mooi plekje voor de auto. Daarna begon ik te voet aan de beklimming.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe lang en hoe ver ik de berg op gegaan ben, maar kijkend naar het uitzicht op de foto’s moet het toch een flink eind zijn geweest, en dat terwijl het toch een bloedhete dag was. Uiteindelijk vond ik een mooi lommerrijk plekje, waar het niet al te druk was en vanwaar ik de renners drie keer zou kunnen zien passeren …









Eerst zou ik ze in het dal kunnen zien naderen over de weg die op de onderstaande foto te zien is. Daarna zou ik ze, zoals op de onderste foto te zien is, vanuit de verte zien naderen, op weg naar de haarspeldbocht die hen en mij nog scheidde. Tot slot zouden ze dan op pakweg 1 of 2 meter voor me langs rijden op weg naar de volgende haarspeldbocht, op weg naar de top en de verlossende, maar gevaarlijke afdaling naar Morzine. Ik was er helemaal klaar voor …

Totdat mijn camera – nog voordat de reclamekaravaan was gepasseerd – begon te piepen met de mededeling dat het filmpje vol was … Op dat moment kwam ik tot de gruwelijke conclusie, dat de filmpjes die ik de dag daarvoor speciaal met het oog op dit moment had gekocht, nog in het dashboardkastje van de auto lagen …

Ik heb een tijdlang behoorlijk staan balen van mijn stommiteit, maar uiteindelijk heb ik die dag toch enorm genoten van de sfeer die de passage van de Tour met zich meebrengt. Ik weet nog, dat ik me er vooral over heb verbaasd hoe klein de meeste van die wielrenners zijn, en hoe ongelooflijk snel ze over dat steile weggetje omhoog fietsten. Sinds die dag heb ik nog meer respect voor de prestaties die die mannen elke dag opnieuw leveren.



Puy Mary, de laatste berg

De Tourkaravaan trok gisteren de Auvergne in. Tijdens de beklimming naar de 1.589 meter hoge Pas de Peyrol ontbrandde de strijd voor het eerst goed in deze Tour, waardoor diverse potentiële klassementsrenners al in de eerste bergetappe op achterstand werden gezet. Deze confrontatie met de eerste bergreuzen riep bij Aafje en mij meteen herinneringen op, want wij zijn de renners daar al eens voor gegaan …









Vanaf de Pas de Peyrol bestaat de mogelijkheid om te voet de 1.783 m hoge Puy Mary te beklimmen. Die uitdaging zijn we in 1993 aan gegaan. Aafje gaf er halverwege de klim de brui aan. Een gemetseld muurtje was een fijne plek om te wachten totdat ik terug was van de top, oordeelde ze (zie bovenstaande foto). Zelf besloot ik door te zetten. Enige tijd later bevond ik me letterlijk en figuurlijk in de wolken op de top van de Puy Mary, waar ik mezelf liet vereeuwigen door een vriendelijke Spanjaard …









Vanaf dit punt schijn je onder goede omstandigheden een van de mooiste vergezichten van heel Frankrijk te hebben. Bovenop de al lang uitgedoofde vulkaan strekt het uitzicht bij helder weer tot aan de Mont Blanc. Ook de nabije omgeving, met uitzicht op de Puy Griou, de Plomb de Cantal en de zeven valleien die rond de top liggen moet fantastisch zijn bij goed weer. Van dat alles heb ik op die dag helaas maar weinig kunnen zien, omdat de top in nevelen was gehuld …









Nadat ik Aafje op de terugweg weer van het muurtje had geplukt, hebben we terug op de Pas de Peyrol nog een tijdlang lekker op een terrasje gezeten, waarna we onze rit door de het vaak adembenemende vulkaanlandschap van de Auvergne hebben vervolgd. Het was de laatste keer dat ik te voet een berg heb beklommen, vandaar ook dat ik er een warme herinnering aan bewaar. In de jaren daarna ging mijn lichamelijke conditie bijna ongemerkt achteruit, totdat diverse onderzoeken 11 jaar later in oktober 2004 met een keiharde diagnose helderheid brachten: MS, zij het – voor zover dat mogelijk is – een milde vorm …









De hoogste top die ik de afgelopen jaren heb beklommen, is de steile kant van het 10 meter hoge Reaklif bij Warns in september 2010. Sindsdien heeft de MS zijn sloopwerk stilletjes voortgezet, waardoor ik me aan die beklimming onlangs met Jetske niet eens meer heb gewaagd. Voortdurend voortslepende vermoeidheid en regelmatig aanhoudende pijn dwingen me om steeds scherpere, en zeker niet altijd even leuke keuzes te maken m.b.t. wat ik wel en niet kan doen. Het meest vervelend is nog, dat die keuzes maar zelden worden begrepen en nog minder worden gerespecteerd door mensen. Maar ja, veel mensen weten nu eenmaal niet beter en oordelen (te) snel …









Eind april ben ik begonnen met nieuwe medicatie, in juni had ik het idee dat ik daar baat bij begon te krijgen, maar daar merk ik momenteel niet zo gek veel meer van. De laatste dagen waren zelfs mijn dagelijkse kuiertjes al wat teveel van het goede. Daarom doe ik het voorlopig met de Tour bijna dagelijks op radio en tv lekker rustig aan. Maar helemaal stil zal hier nog niet worden, want ik heb nog wel wat foto’s in voorraad.   🙂



 

Skywatch Friday 378

Nadat we vorige week vrijwel elke dag een strak blauwe lucht hadden, was het deze week de beurt aan saaie grijze luchten om het beeld te bepalen. Daarom heb ik met het oog op het Paasweekend een paar foto’s uit mijn archief gehaald …

After we had only clear blue skies last week, this week dull gray skies were there to set the scene. That’s why I took a few pictures from my archive with a view to the Easter weekend … …





Deze foto’s heb ik in augustus 2001 gemaakt in Penne d’Agenais, een klein dorpje aan de rivier de Lot in zuidwest Frankrijk …

I made these pictures in August 2001 in Penne d’Agenais, a small village at the river Lot in southwest France …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Vrolijk Pasen! … – … Happy Easter!


Najaarszon over ‘de Merelhof’

We zouden ons vorig weekend ongetwijfeld ook bij minder mooi weer prima vermaakt hebben op ‘de Merelhof’, maar het zonnige najaarsweer vormde hier toch wel het toefje slagroom op de taart …





De oprijlaan van ‘de Merelhof’ ziet er mooi uit met de beginnende herfstkleuren in het najaarszonnetje …





De lijsterbessen vinden gretig aftrek bij diverse vogels, en ook vliegjes lijken er niet vies van te zijn …





Het goed geoutilleerde huis ‘de Schaapskooi’ badend in het toen nog gerieflijke najaarszonnetje te midden van de beginnende herfsttinten …




In de vlindertuin

Daar had ik dus even niet aan gedacht toen ik het idee opperde om naar de Vlinderparadijs Papiliorama bij Havelte te gaan … Zodra we de kas binnenstapten, sloeg de vochtige warmte op ons neer …





De eerste tien minuten kwam er van fotograferen maar weinig terecht. Pas toen de camera de omgevingstemperatuur had aangenomen, hoefde de lens niet meer voorafgaand aan elke foto te worden droog gepoetst …





Ik was niet de enige die last had van de warmte, Pepijn nestelde zich na enige tijd met rode konen naast beppe op een bankje. Maar ja, Pepijn had het dan ook wel erg druk gehad met het ontwijken van verschillende grote vlinders die af en toe vervaarlijk om ons heen fladderden, want die waren knap indrukwekkend …





Om de vochtige warmte nog even te kunnen blijven trotseren, ben ik zelf ook een paar keer even op een bankje gaan zitten. Zodra er een vlinder in de buurt kwam, werkte ik mezelf weer overeind om een foto te maken. En dat is uiteindelijk toch een aantal keren aardig gelukt …





Tijmen had helaas minder geluk met fotograferen, al snel kwam hij erachter dat de batterij van zijn camera leeg was. Hem restte weinig anders dan maar een tijdje samen met mama bij een verkoeling brengende luchtstroom te blijven staan …





Nadat ik de onderstaande schoonheid met zijn doorzichtige vleugels had geportretteerd, was het de hoogste tijd om naar het restaurant te gaan voor een verfrissende versnapering …




Een middagje Havelte

Zaterdag was er in de verste verte geen bewolking meer te zien, daarom stelde ik voor om ’s middags een uitstapje naar Havelte te maken …





Nog terwijl Aafje een informatiepaneel op het voorterrein van de vlindertuin bij Havelte bekeek, waren Tijmen en Pepijn al begonnen om dat terrein op geheel eigen wijze te verkennen en te veroveren …





Dat terrein bood niet alleen een fraaie aanblik, het zag er voor de jongens ook woest aantrekkelijk en uitdagend uit …





Bij de oversteek van een goeddeels drooggevallen waterpartij, leek Pepijn het even moeilijk te hebben …





Zoals wel vaker snelde grote broer Tijmen meteen toe om letterlijk en figuurlijk een helpende hand te bieden …





Toen de beide broers zich even later weer bij ons hadden gevoegd, liepen we gezamenlijk naar de ingang van de vlindertuin …