Een noodkreet uit het rietland

Nadat ik hier begin april al een paar artikelen had geschreven over de problemen waarmee de rietsnijders in de Prikkepolder werden geconfronteerd als gevolg van de gewijzigde waterhuishouding in het gebied (“Help, de rietsnijder verzuipt” en “Daarom verzuipt de rietsnijder“), bereikte me vorige week opnieuw een noodkreet van de rietsnijders: het riet lijkt te roesten en vroegtijdig af te sterven. Tot dusver was duidelijk dat de waterstand in het rietland van Klaas omhoog ging als gevolg van kweldruk door de aanleg van nieuwe natuur annex waterberging in het naastgelegen gebied Wetering West. Nu lijkt er meer aan de hand te zijn …

Omdat wat frisse lucht en beweging zo tegen het eind van de Olympische Spelen geen kwaad kon, besloot ik mijn blogvakantie even te onderbreken om samen met mijn fotomaatje Jetske en haar zwager rietsnijder Klaas de situatie even in ogenschouw te nemen …









In de Prikkepolder aangekomen, liet Klaas zien wat er aan de hand is. Op de bovenstaande foto is goed te zien, dat het riet alleen langs de water hogere randen van de rietpercelen tot volle wasdom komt. Daar is het riet manshoog en getooid met mooie volle pluimen. Op de onderstaande foto is goed te zien, dat het riet verderop in het perceel nauwelijks tot borsthoogte reikt en van pluimen is nauwelijks sprake …









Klaas trok hier en daar een stengel uit de grond om uit te kunnen leggen wat er gebeurt. Blad en stengels hebben vroegtijdig hun volle groene kleur verloren, ze kleuren geel en bruin en de bladeren krullen op een ongebruikelijke manier op …









En zo ziet het blad er van dichtbij uit. Zo mag het riet er in november of december misschien uitzien tegen de tijd dat de rietoogst begint, maar in augustus is dat normaal gesproken zeker niet aan de orde …









Veel stengels hebben zelfs hun blad al helemaal verloren. Geen wonder dat het riet maar amper tot borsthoogte reikt, de groei is er volledig uit en het riet lijkt af te sterven. In de ruim 30 jaar dat Klaas hier als rietsnijder actief is, heeft hij dit nog niet eerder meegemaakt …









Alleen aan de hoger gelegen randen van de rietpercelen van Klaas groeien nog mooie groene rietstengels, die fris en vol in het blad zitten. Zo hoort gezond riet eruit te zien …









Om het verschil met gezond riet nog wat beter te kunnen zien, zijn we na de inspectie van Klaas zijn percelen in de Prikkepolder nog even naar een stuk rietland bij het wat verderop gelegen Kalenberg gereden …









Daar dragen alle rietstengels mooie volle pluimen die zachtjes wiegen in de zuidelijke wind, en het riet is er meer dan twee meter hoog. Zo had het riet in de Prikkepolder er momenteel ook bij moeten staan …









Omdat met het afsterven van het riet zijn broodwinning wordt bedreigd, heeft Klaas de Wageningen Universiteit in de arm genomen om de oorzaak te achterhalen. Onderzoek van het water heeft intussen geleerd dat het ijzergehalte in het water ruim zes maal hoger is dan in de tuinbouw maximaal schijnt te zijn toegestaan. Het heeft er alle schijn van dat door de aanleg van de waterberging in Wetering West water uit een dieper liggende ijzerhoudende bodemlaag in beweging heeft gebracht, dat nu in de Prikkepolder omhoog komt. Gisteren hebben medewerkers van de Universiteit Wageningen in de Prikkepolder monsters van het riet uit het land gehaald voor onderzoek.

Ik blijf de zaak volgen. Maar met het oog op de warmte die momenteel over ons land rolt, trek ik mij op zoek naar verkoeling voorlopig in alle rust weer even terug in mijn hangmat …   🙂

– wordt vervolgd –



Controle in de schaduw

Toch wel even verrassend, dat velen de foto van gisteren als een raadplaatje kenmerkten. Dat was geenszins mijn bedoeling, ik dacht dat het wel duidelijk was wat er te zien was. Hoewel het was bedoeld als een alleenstaande foto, rest me nu weinig anders dan het m.b.v. een aantal vervolgfoto’s maar uit de doeken te doen …









Er was iemand bezig met een controleronde langs een aantal kunstwerken in de vernieuwde N-381. Op de foto van gisteren maakte hij met zijn gsm een aantal foto’s in de Peelrugtunnel. Op de foto hierboven kijkt hij nog eens goed naar de plek waarvan hij zojuist een foto heeft gemaakt, en op de foto hieronder maakt hij – staand op de grens van zon en schaduw – een foto van de andere kant van de tunnel …









Nadat hij voldoende had gezien en gefotografeerd, verliet hij de tunnel om terug in zon en warmte op pad te gaan naar een volgende locatie …








Skywatch Friday 390

Zicht over het IJsselmeer vanaf het ca. 10 meter hoge Reaklif, het hoogste punt van de Friese westkust (Google Maps)

View over Lake IJsselmeer from the 10 meters high Red Cliff, the highest point of the Frisian coast (Google Maps) …









Kijkend naar het zuidwesten (boven) en naar het noordwesten (onder) …

Looking to the southwest (above) and to the northwest (below) …









Aan de voet van het klif nadert vanuit noordelijke richting een fietser …

A cyclist is approaching from the north at the foot of the cliff …









Terwijl de fietser voort klimt, zien we in de verte de haven van Stavoren liggen …

While the cyclist is climbing on, we see the harbor of Stavoren in the distance …








De fietser heeft intussen bijna de top bereikt …   🙂

Meanwhile the cyclist has almost reached the top …   🙂








Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!




Waterpret bij Mirns

Voor de windturbines bij de Noordoostpolder was het een prima dag vorige week woensdag. Voor minder ervaren kitesurfers viel het nog lang niet mee, vanwege de aanlandige wind moesten plank en kite regelmatig door de surfer weer een eind het IJsselmeer opgetrokken worden …









Met de wind vol in de vlieger had de surfer er vervolgens weer enige tijd flink de vaart in, waardoor hij het water flink deed opspatten. Ik kon me niet geheel aan de indruk onttrekken dat hij druk bezig was om indruk te maken op zijn omgeving …









Hij had het moment alleen niet echt mee. Jetske lag te slapen en verder speelden er alleen een paar kinderen op het strand. En die ene fotograaf had eigenlijk ook vooral oog voor andere zaken die zich rondom hem afspeelden …









Want wat is er nu mooier dan kijken naar kinderen die zich vermaken op zo’n stukje strand? Nadat er enige tijd een kind met een emmertje en een schepje pollepel aan waterkant had zitten spelen, stal dit knaapje de show …









Al niet helemaal zeker van zijn zaak stapte hij – zijn t-shirt flink omhoog houdend – het water in. Nu kun je daar heel ver het IJsselmeer in lopen, voordat je ècht nat wordt, maar na verloop van tijd ontdekte het knaapje dat het toch niet helemaal goed ging … Zijn onderbroekje dreigde nat te worden, dat kon nooit de bedoeling zijn, en dus liep hij behoedzaam terug naar de wal. Even later ging hij in zijn zwembroek opnieuw te water …
(uit privacy-overwegingen heb ik het gezicht van het knaapje onherkenbaar gemaakt)









Intussen was het groepje meiden begonnen met het opvoeren van een spetterend waterballet …









Dat leek dat mannetje ook wel wat, en dus zette hij – avontuurlijk als hij was – behoedzaam koers in de richting van de meiden …









Eenmaal bij het groepje aangekomen, leek één van de meiden zich vriendelijk en zorgzaam over het knaap te ontfermen. Het resultaat was, dat het mannetje al snel vrolijk mee spetterde …









Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant bij het Mirnser Klif, en hoe kan ik dat beter afsluiten dan voor het vertrek nog één keer te kijken naar die prachtige schitteringen op het IJsselmeer …








Bij het Mirnser Klif

Na een kort ritje komen we aan bij het ruwweg 3,5 km ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif gelegen Mirnser Klif. We laten paviljoen en terras rechts liggen en dalen meteen via de trap af naar het strandje aan de voet van het klif …









Aan de voet van het Oudemirdumer Klif ligt kwetsbaar natuurgebied, dat niet betreden mag worden. Hier bij het veel lagere Mirnser Klif is dat heel anders. Een strandje lokt met mooi weer zwemmers en kiters van heinde en ver naar dit mooie plekje aan het IJsselmeer …









Jetske stort zich met haar camera meteen op alles wat het strandje en het IJsselmeer maar te bieden hebben: schuim aan de rand water en strand, glinsteringen op het water, een zeilschip in de verte, een enkele kitesurfer en wat dies meer zij …









Na een klein kwartiertje vindt Jetske het eerst welletjes, ze spreidt een plaid uit op het gras achter een dikke boomstam om vervolgens weg te zakken in wat ze zelf een powernap noemt …









Ja, het valt natuurlijk ook lang niet altijd mee om een hele dag met mij op pad te zijn. Dat schijnt zo vermoeiend te zijn, dat sommige mensen het niet eens meer aandurven …









Zoals op Jetskes’ verslag van deze dag te zien is, ga ik intussen lekker op de dikke boomstam zitten om te kijken en te genieten van hetgeen er om me heen zien valt. Verderop zit een viertal mensen op een andere boomstam hetzelfde te doen …









Daar waar water en zand elkaar ontmoeten zit een jongetje met een emmertje en een schepje te spelen. De muts valt niet goed te rijmen met de omstandigheden van die dag, maar voor de foto komt het me eerlijk gezegd wel goed uit …









In de verte scheert een kitesurfer over het water …









Een visdiefje hangt, loerend op een lekker hapje, een tijdje boven het water om ineens naar beneden te duiken …









Wat rest zijn nog slechts die fascinerende en betoverende schitteringen op het water …









– wordt vervolgd –



RIET, en zo doen ze ‘t

Mijn fotomaatje (en gids in het rietland van de Weerribben) Jetske verraste mij onlangs met een prachtig cadeau. Op 28 mei was ze met vele rietsnijders en andere ingezeten van de Weerribben uitgenodigd voor de presentatie van het boek “RIET, en zo doen we ‘t” in het Kalenberger Gemeenschapshuis. Op haar weblog heeft Jetske uitgebreid verslag gedaan van deze feestelijke presentatie





Foto: Susan Oosterlaar




Schrijfster Aletta Jongschaap en fotografe Susan Oosterlaar, allebei woonachtig in het midden in Nationaal Park Weerribben-Wieden gelegen Kalenberg, hebben in het boek in woord en beeld ruim 70 rietsnijders geportretteerd, die in de periode 2011-2015 werkzaam waren in de Weerribben. Maar er is meer, want er wordt ook uitgebreid aandacht geschonken aan het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige situatie van het gebied rond Kalenberg/Hoogeweg (de Weerribben). Zoals het een goed RIETboek betaamt, is er daarnaast natuurlijk veel aandacht voor het ambacht van het rietsnijden en het proces van de verwerking van het riet, voordat het naar de dakdekker gaat. Dit mooie, in kleine oplage uitgegeven boek is gebonden, full color met harde kaft (30 bij 23 cm) en telt net geen 290 bladzijden, waarvan ongeveer 200 pagina’s met prachtige foto’s en 90 pagina’s tekst …





Foto’s: Susan Oosterlaar




Zoals op bovenstaande en onderstaande foto’s te zien is, zijn in dit prachtige standaardwerk over de rietcultuur in de Weerribben ook twee pagina’s toebedeeld aan Klaas Pen en zijn schoonzoon Klaas-Jan, de rietsnijders die al sinds december 2009 regelmatig op mijn weblog voorbij komen. En dat zal – ijs en weder dienende – ook in winter en voorjaar van 2017 vast wel weer het geval zijn. Het RIETboek zal daarbij vast nog wel eens van pas komen als welkom naslagwerk. Jetske, ook via deze weg nog eens hartstikke bedankt voor dit prachtige cadeau, dat ongetwijfeld nog lang zijn waarde zal houden …





Foto’s: Susan Oosterlaar




Ik sluit mijn serie over de rietoogst van 2016 af met een korte video, waarin nogmaals te zien is hoe het binden van het riet tot bossen met een omvang van 46 cm in zijn werk gaat. Om aan te sluiten bij de eerder gemaakte fotoserie, heb ik ook de video geconverteerd naar het wat sfeervollere zwart-wit …