Vrij wandelen …

Vrij wandelen op wegen en paden in het Weinterper Skar …

Maar nu misschien toch maar even niet …

En als je het er toch op wilt wagen, dan kun je maar beter laarzen en reflecterende kleding dragen …

De paden hebben eerst hun beste tijd even gehad, en zware tractoren denderen van hot naar her …

Aurora Borealis – The greatest show on earth

Aurora Borealis is bij ons beter bekend onder de naam noorderlicht of poollicht. Wie mij al wat langer kent, weet dat ik er een fervent fan van ben. En wie me ook via Twitter volgt (@JanKaliasAfanja), die weet ook dat we er afgelopen dinsdagavond weer dicht tegenaan zaten om dat zo vurig gewenste poollicht ook weer eens vanuit Nederland te kunnen zien. Heel dicht zelfs … Sterker nog: vanaf de Friese zeedijk en vanaf Terschelling zijn er dinsdagavond en -nacht foto’s van zwak poollicht gemaakt.

Vanuit Drachten was het helaas niet te zien, en omdat de grafiekjes op internet me niet voldoende vertrouwen inboezemden om er op uit te trekken, heb ik de nachtelijke duisternis er ook niet voor opgezocht. Deze avond heeft me echter wel weer gesterkt in de gedachte, dat we ook hier het poollicht zeker nog wel weer eens te zien zullen krijgen. Het hoeft maar één keer allemaal mee te zitten …

Tot die tijd troost ik me bij gelegenheid met de foto’s van de geweldige poollichtshows die ik in oktober 2003 heb kunnen fotograferen vanuit Groningen en Fryslân. Het verhaal over mijn poollichtjacht in oktober 2003 heb ik hier 3 jaar geleden al eens gedaan. Nieuwe volgers of mensen die dat relaas nog eens terug willen lezen, kunnen hier terecht en vervolgens doorbladeren naar de volgende delen: Poollicht 29-10-2003 – Uithuizen (Gr.)

Onlangs heb ik de foto’s uit 2003 opnieuw opgepoetst en samengevoegd tot een 12:40 min durende video getiteld “AURORA BOREALIS – The greatest show on earth“, die vanaf vandaag in HD-formaat te zien is op You Tube. Misschien is het een idee om daar tijdens de ‘Nacht van de Nacht” eens even lekker voor te gaan zitten …

Secuur plagwerk

Woensdag eindigde ik hier met de foto van een latje in de berm van de Nije Heawei aan de oostelijke kant van het Weinterper Skar. Vandaag pak ik de draad weer op bij dat stokje met het opschrift “Niet frezen” …

De Nije Heawei wordt teruggeven aan de natuur. Het asfalt en een overbodig geworden waterafvoerbuis naast de weg worden verwijderd. Ook de bermen worden aangepakt. Het stuk berm ten zuiden van de weg, dat grenst aan een stuk blauwgrasland, bevat kwetsbare vegetatie zoals wonderschone brede orchissen. Daarom krijgt de berm hier een speciale behandeling, de bovenste laag wordt voorzichtig geplagd met een kraan, zodat deze toplaag na het verwijderen van het asfaltwegdek weer teruggelegd kan worden. Of het handig is om die plaggen op de eveneens kwetsbare vegetatie daar vlak achter te leggen, is maar de vraag …

“Maar,” zo zei de kraanmachinist”, “Pieter hat sein dat it sa moat, en dan bart it sa.”
En Pieter kan het denkelijk weten, want dat schijnt een van de regionale opperhoofden van Staatbosbeheer te zijn … En dus gebeurt het zo 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.



Het is begonnen

Boswachter Herman had niets te veel gezegd, toen hij me vorige week vertelde dat er deze week begonnen zou worden met de herinrichting van de Nije Heawei, want maandagochtend vond ik meteen na het opstaan al een mailtje van projectmanager N381 Anne Meijer in mijn mailbox:

“Goedemorgen Jan,

Het is al weer een tijdje geleden dat we voor het laatst contact hebben gehad.
Deze week (hoogstwaarschijnlijk vandaag) wordt gestart met de herinrichtingswerkzaamheden van de Nije Heawei.
De werkzaamheden worden uitgevoerd door Aannemersbedrijf Lolkema.
Ik hoop je hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Mei freonlike groetnis,
– Anne Meijer”

En dus ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om verslag te doen van het begin van de werkzaamheden op dit zo geliefde plekje. De onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken, linksonder de foto’s verschijnt daarbij een korte omschrijving …

De bermen die de Nije Heawei flankeren, zijn over de hele lengte gefreesd, behalve dat ene stukje van pakweg 100 meter kwetsbare berm aan de oostkant van het Weinterper Skar. Dat stuk berm is niet gefreesd. Het is de bedoeling dat de berm hier voorzichtig wordt geplagd en dat die plag later weer netjes op zijn plek wordt gelegd. Waarom …? Omdat dit van nature een uitermate kruidenrijke berm is, waar elk jaar vele tientallen orchissen en andere bloemen tot bloei komen, zoals ik hier o.a. op 3 mei 2014 hebben getoond in “Orchissen in de berm”

Afscheid van de Nije Heawei

Vorige week maandag bekroop mij ineens het gevoel, dat men binnenkort best eens zou kunnen beginnen met het verwijderen van het wegdek van de Nije Heawei in het Weinterper Skar. Dat project in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 van Drachten in de richting van de Drentse grens staat al geruime tijd in de planning, maar heeft intussen een jaar vertraging opgelopen. Met die gedachte ben ik ’s middags in de auto gestapt om her en der langs de Nije Heawei nog maar weer eens wat landschapjes te kieken …

Mijn voorgevoel werd in de loop van de middag helaas bevestigd, nadat boswachter Herman van Staatsbosbeheer zijn wagen bij de mijne tot stilstand had gebracht. Herman vertelde me dat er een week later – vandaag dus! – begonnen zou worden met de herinrichting van de Nije Heawei, zoals dat zo mooi heet. Het komt erop neer, dat het asfalt wegdek plaats maakt voor een zandpad. Het zandpad wordt ter hoogte van beide parkeerplaatsen aan de oost- en westkant afgesloten met slagbomen, die nota bene via electronische weg geopend kunnen worden door de aanwonenden van de Nije Heawei en medewerkers van Staatsbosbeheer …

Maar ja … daar heb ik dus niks aan. Diverse prachtige plekjes langs de Nije Heawei waar ik de afgelopen 12 jaar ontelbare uurtjes in de natuur heb doorgebracht, zullen voor mij in de toekomst nog slechts bij hoge uitzondering bereikbaar zijn. Boswachter Herman heeft mij vorig jaar al eens toegezegd, dat hij me volgend voorjaar – ergens in mei of juni wanneer de natuur in It Skar op zijn mooist is – wel eens mee wil nemen op een ritje door het gebied. Het spreekt voor zich, dat ik graag gebruik maak van dat sympathieke aanbod. En wie weet, misschien kan ik ook ooit nog wel eens een stukje meerijden op het koetsje van Marcel Ritsma …  😉

Bij die ene middag in het Weinterper Skar is het vorige week overigens niet gebleven, ik ben er bijna elke dag geweest om foto’s en wat video-opnamen te maken ter herinnering aan mijn favoriete plekjes. En dat is maar goed ook, want m.i.v. vandaag is de weg inderdaad afgesloten. Vanmiddag heb ik de eerste foto’s van het werk gemaakt, daarover later meer …

Voor vandaag sluit ik af met een foto van de afsluitboom voor het noordelijke pad waar ik de afgelopen jaren zo vaak heb gezeten. Van Staatsbosbeheer en de Provinsje Fryslân heb ik vorige jaar februari de toezegging gekregen dat hier ergens een bankje geplaatst zal worden, zodat ik uiteindelijk toch ook een heel klein beetje gecompenseerd word voor het verlies van mijn favoriete weggetje …

Vluchten kan niet meer

In de eerste 15 jaar van onze relatie zochten Aafje en ik in de vakanties vaak de warmte op in Frankrijk. Meestal genoten we daar ook volop van, maar soms werd het ook toen wel eens wat teveel van het goede. Zo hebben we in augustus 1990 onze vakantie aan de Franse zuidwestkust vroegtijdig beëindigd, omdat ik min of meer werd lamgelegd als gevolg van een hittegolf die daar over ons heen rolde. Een paar jaar later hebben we midden in de vakantie de oversteek van de Auvergne naar de westkust gemaakt om de hitte te ontvluchten. Uiteindelijk vonden we in 1994 een heerlijk ruime plek met zon en schaduw op de camping ‘Laborde’ in het departement Lot-et-Garonne. Aan de vele vakanties die we daar sindsdien hebben doorgebracht, bewaren we nog steeds warme herinneringen in de goede zin van het woord …
20000805-1500x
Aan die reeks fijne Franse vakanties kwam een eind, toen bij mij in oktober 2004 MS werd vastgesteld. Eén van de eerste adviezen van de behandelend neuroloog luidde: “Het lijkt me verstandig om de warmte maar niet teveel weer op te zoeken, want dat is bij MS vaak vragen om problemen.” Sindsdien zijn we het vaak zinderende Zuid-Frankrijk voorgoed gaan mijden …
160825-2228x
Het voordeel van de Franse hitte was, dat je er aan kon ontkomen door wat vroeger te vertrekken of door verder te reizen naar koelere oorden. Hier in Fryslân is vluchten geen optie. In de lange, warme nazomer van 2016 restte nog slechts een zacht wiegend verblijf in mijn hangmat en stil verlangen naar verkoeling, overdag veelal in de nog lang relatief koele woonkamer bij de sport op tv, ’s avonds na een uur of negen in de tuin aan de rand van de vijver bij de muizen en de kikkers …
160826-0002x
Dat was dan ook de reden dat het hier zo lang stil bleef. Mijn toenmalige behandelend neuroloog had gelijk. Eén of twee dagen warmte kan ik nog wel aan, maar wanneer de warmte zo lang aanhoudt, dan zuigt dat me zowel mentaal als fysiek helemaal leeg. Zelfs nu, eind oktober, ben ik er nog niet volledig van hersteld. Voorlopig zit er niets anders op dan keuzes te maken en prioriteiten te stellen, daarom zal ik het vooreerst ook in weblogland nog rustig aan blijven doen. Maar ik ben er in elk geval weer, en ik zet mijn tocht geleidelijk en vol goede moed voort.

Muisstil

“Wat is het hier toch stil de laatste tijd, dat ben ik helemaal niet gewend,” kwaakte de kikker ietwat ongerust tegen de muis …

“Ja inderdaad, je zou het hier zelfs muisstil kunnen noemen …,” piepte de muis terug. “Maar kijk eens om je heen … er wordt toch wel aan het weblog gewerkt … Voordat je het weet barst het gekwaak weer los …”

– wordt vervolgd –