Puy Mary, de laatste berg

De Tourkaravaan trok gisteren de Auvergne in. Tijdens de beklimming naar de 1.589 meter hoge Pas de Peyrol ontbrandde de strijd voor het eerst goed in deze Tour, waardoor diverse potentiële klassementsrenners al in de eerste bergetappe op achterstand werden gezet. Deze confrontatie met de eerste bergreuzen riep bij Aafje en mij meteen herinneringen op, want wij zijn de renners daar al eens voor gegaan …









Vanaf de Pas de Peyrol bestaat de mogelijkheid om te voet de 1.783 m hoge Puy Mary te beklimmen. Die uitdaging zijn we in 1993 aan gegaan. Aafje gaf er halverwege de klim de brui aan. Een gemetseld muurtje was een fijne plek om te wachten totdat ik terug was van de top, oordeelde ze (zie bovenstaande foto). Zelf besloot ik door te zetten. Enige tijd later bevond ik me letterlijk en figuurlijk in de wolken op de top van de Puy Mary, waar ik mezelf liet vereeuwigen door een vriendelijke Spanjaard …









Vanaf dit punt schijn je onder goede omstandigheden een van de mooiste vergezichten van heel Frankrijk te hebben. Bovenop de al lang uitgedoofde vulkaan strekt het uitzicht bij helder weer tot aan de Mont Blanc. Ook de nabije omgeving, met uitzicht op de Puy Griou, de Plomb de Cantal en de zeven valleien die rond de top liggen moet fantastisch zijn bij goed weer. Van dat alles heb ik op die dag helaas maar weinig kunnen zien, omdat de top in nevelen was gehuld …









Nadat ik Aafje op de terugweg weer van het muurtje had geplukt, hebben we terug op de Pas de Peyrol nog een tijdlang lekker op een terrasje gezeten, waarna we onze rit door de het vaak adembenemende vulkaanlandschap van de Auvergne hebben vervolgd. Het was de laatste keer dat ik te voet een berg heb beklommen, vandaar ook dat ik er een warme herinnering aan bewaar. In de jaren daarna ging mijn lichamelijke conditie bijna ongemerkt achteruit, totdat diverse onderzoeken 11 jaar later in oktober 2004 met een keiharde diagnose helderheid brachten: MS, zij het – voor zover dat mogelijk is – een milde vorm …









De hoogste top die ik de afgelopen jaren heb beklommen, is de steile kant van het 10 meter hoge Reaklif bij Warns in september 2010. Sindsdien heeft de MS zijn sloopwerk stilletjes voortgezet, waardoor ik me aan die beklimming onlangs met Jetske niet eens meer heb gewaagd. Voortdurend voortslepende vermoeidheid en regelmatig aanhoudende pijn dwingen me om steeds scherpere, en zeker niet altijd even leuke keuzes te maken m.b.t. wat ik wel en niet kan doen. Het meest vervelend is nog, dat die keuzes maar zelden worden begrepen en nog minder worden gerespecteerd door mensen. Maar ja, veel mensen weten nu eenmaal niet beter en oordelen (te) snel …









Eind april ben ik begonnen met nieuwe medicatie, in juni had ik het idee dat ik daar baat bij begon te krijgen, maar daar merk ik momenteel niet zo gek veel meer van. De laatste dagen waren zelfs mijn dagelijkse kuiertjes al wat teveel van het goede. Daarom doe ik het voorlopig met de Tour bijna dagelijks op radio en tv lekker rustig aan. Maar helemaal stil zal hier nog niet worden, want ik heb nog wel wat foto’s in voorraad.  🙂



 

40 gedachten over “Puy Mary, de laatste berg

  1. Wat is dat toch jammer Jan, dat die ziekte je zo belemmert. Als je deze foto’s ziet weet je ook weer wat je allemaal mist. Het is een hele kunst om met wat er dan nog mogelijk is toch zo positief mogelijk te blijven en te genieten van wat er is. Kwam er maar eens een echt geneesmiddel!
    De tour kijken is trouwens ook voor niet fietsfanaten leuk, al die schitterende landschappen worden mooi in beeld gebracht. Zo kun je vanuit je luie stoel toch nog de bergen in!

    Liked by 1 persoon

    • Terugkijkend op de afgelopen twaalf jaar lukt het – met Aafje altijd stoer aan mijn zijde – nog altijd heel aardig om de moed erin te houden en er het beste van te maken. Maar in mindere dagen, zoals ik ze nu weer even doormaak, is het toch vaak weer even slikken. Kijkend naar zo’n verhaal en de bijbehorende foto’s, die vrijwel jaarlijks wel even door de Tour worden opgeroepen, besef ik dat dit soort zaken voorgoed tot het verleden behoren. Maar ik koester deze herinneringen en foto’s des te meer, juist omdat ik weet wat het waard is om dit soort dingen te hebben kunnen doen.
      Dat echte geneesmiddel zal ik wel niet meer meemaken, het blijft een kwestie van behelpen om er het beste van te kunnen maken. De elk jaar weer prachtige Franse landschappen en de herinneringen die ze oproepen, zullen daar de komende zeker weer aan bijdragen. 🙂

      Like

  2. Je hebt een mooie blog gemaakt.
    Gelukkig zijn er herinneringen om je op te peppen, én de televisie om wat te herbeleven.
    Ups en downs: maar je weert je bewonderenswaardig!
    Richting “up” !
    Hartelijke groet, Zem.

    Liked by 1 persoon

  3. Ja Jan…koesteren deze momenten en terug kijkend genieten. Doen wat je nog kunt doen…eventueel met je fotomaatje Jetske. leef met de dag en probeer zoveel mogelijk te genieten van de dingen die je nog kunt. Voor ieder van ons komt er een tijd dat we minder kunnen…dat is voor jou misschien ietsje sneller dan de andere blijf maar blijf vooral bloggen. Sterkte in deze moeilijke periode.

    Liked by 1 persoon

  4. Pluk de dag zo als hij komt, Jan en geniet!
    Doe ik ook…😉🙂
    Mensen die oordelen… ach die weten het hele verhaal niet… dus laat maar gaan… toch?
    Ik heb genoten van je foto’s en je verhaal!!
    Lieve groetjes Anna😀

    Liked by 1 persoon

    • Ik leer steeds beter om ‘het te laten gaan’, Anna, maar af en toe eens even wat van je af schrijven kan daarbij geen kwaad. Zo’n logje met een verhaal uit de oude doos en wat gedachtenspinsels daar omheen helpt in zekere zin om voor mezelf weer even wat rust en ruimte te creëren. 🙂

      Like

    • Als de gelegenheid zich voordoet, zullen er ongetwijfeld nog eens wat foto’s en verhalen uit de oude doos verschijnen, Henk. Ze roepen weliswaar af en toe gemengde gevoelens op, maar uiteindelijk kijk ik er toch altijd met plezier op terug, omdat het toch gaat om zaken en gebeurtenissen die ze me niet meer afpakken.

      Like

  5. Prachtige beelden Jan en dat zijn ook de beelden die je nu maakt met de mogelijkheden die je hebt. Van mensen met domme opmerkingen moet je proberen je niets aan te trekken ,die piepen anders als ze zelf wat meemaken en tegenslag hebben .Gelukkig is Aafje je rots in de branding.Wens je nog veel dagen met weinig dipjes.Na meer dan een 1.5 dagen onophoudelijk pijn heeft de pijnkliniek bij mij nu soelaas gebracht.Ik ben zo goed als pijnvrij en kan weer korte wandelingen maken.Hoelang we die pijnloze tijd gaan beleven weet zelf de dokter niet.Ik hoop op een paar maanden maar niets is zeker.Wens je veel moed en mijn respect voor zoveel moed en doorzettingsvermogen heb je zeker.

    Liked by 1 persoon

    • Ja, we lijken wat in hetzelfde schuitje te zitten de laatste, want ook bij jou gaat het met vallen en opstaan. Hopelijk blijf je nu eens langere tijd verschoont van pijn en andere ellende, want ook jij verdient met jou inzet duidelijk meer. Zet ‘m op, Marylou!

      Like

  6. Een like lijkt een beetje misplaatst , toch is het mooi dat jullie dit alle beleefd hebben.
    Heel typisch dat de diagnose zo laat kwam.
    Bij mij duurde het ook jaren voor de diagnose kwam , het was bijna een opluchting.
    Ik prijs me gelukkig dat ik nu meer kan dan 10 jaar geleden.
    Ik kan me goed indenken dat jullie met andere ogen naar de Tour kijken.

    Liked by 1 persoon

    • Je eerste opmerking is me uit het hart gegrepen. Ik begrijp eerlijk gezegd ook nooit zo goed wat mensen bedoelen, wanneer ze een dergelijk logje met een ‘kale like’ waarderen. Het doet mij wat denken aan de oppervlakkigheid van Twitter. Maar toe maar, dat is hun keuze en hun goed recht natuurlijk.
      De Tour roept vrijwel elk jaar wel warme herinneringen op aan lang vervlogen vakanties, en die deel ik ook graag hier op mijn weblog als het zo uitkomt. Dat ik in dit geval bij onze laatste echte klimpartij uitkwam, is puur toevallig omdat de Tour daar gisteren passeerde. Net zo goed als dat het toeval is dat dit in een mindere periode gebeurt. Maar door de herinnering op deze manier in te bedden in het heden, krijgt hij voor mij meer waarde. Of zoiets …
      Morgen in elk geval geen verhaal n.a.v. de Tour, want ze trekken de Pyreneeën in, en daar zijn we helaas nog nooit geweest. Maar daarom zal ik vast niet minder genieten van de koers en beelden van die fascinerende landschappen. 😉

      Like

  7. Toch maar een like. ’t Verhaal en alle reacties daarop met aandacht gelezen, de foto’s al even aandachtig bekeken, en nu zoek ik naar woorden die misschien iets zouden kunnen betekenen, en vind ze niet.

    No matter what fate chooses to play,
    There’s nothing you can do about it anyway

    zong Jackson Browne ooit in For a dancer

    Onmacht.

    De meeste dingen in het leven overkomen je. De een treft het de ander niet. Domme pech, je hebt het niet in de hand.

    En dan toch proberen er het beste van te maken. Dat doe je goed, Jan. Van je blog geniet ik veel.

    En nu veel sterkte.

    Ed

    Liked by 1 persoon

  8. heel leuk dat zo’n tour weer zulke herinneringen oproept Jan
    en dus gelijk maar een blog er van gemaakt, leuk hoor die wat oudere foto’s, een hele prestatie daar boven op te klimmen. petje af…

    verder heel veel sterkte, en geniet maar van de tour

    Liked by 1 persoon

    • Ja, die oude foto’s halen het kwalitatief niet bij die van tegenwoordig, maar ze helpen verhalen en gebeurtenissen uit intussen al lang vervlogen tijden levendig te houden. Dit was in letterlijke zin een mooi hoogtepuntje om nog eens op terug te kijken.
      Het komt allemaal vast goed met de Tour. 🙂

      Liked by 1 persoon

  9. Ik loop weer een paar blogs achter… snel even bijlezen. Je hebt het bewijs dat je ooit op de top stond! Veel van je lezers kunnen je dat niet nazeggen. Ik hoop dat de medicatie aanslaat en dat je er hoe dan ook gemak van hebt. Al is zo’n hoge bergtop niet meer voor je weggelegd – en zit je nu tijdelijk in een dip door MS – ik blijf je een enorme doorzetter vinden. Leven met MS is voor jezelf en voor je directe omgeving niet altijd makkelijk. Je weet er altijd weer een positieve draai aan te geven. En ik weet dat je antwoord is: aan geklaag heb je niks. Dat is ook zo, maar je moet het wel doen. Voor mij ben je een kanjer – en Aafje niet minder🙂

    Liked by 1 persoon

    • Langzaam maar zeker gaat het meer en meer op lijken, dat het laatste dipje niet werd/wordt veroorzaakt door de MS, maar door iets anders. Vanmiddag maar eens even naar de huisarts geweest. Wordt vervolgd …
      Zonder Aafje zou het leven een stuk minder makkelijk voor me zijn, zij verdient inderdaad de titel ‘kanjer’. 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s