Waterpret bij Mirns

Voor de windturbines bij de Noordoostpolder was het een prima dag vorige week woensdag. Voor minder ervaren kitesurfers viel het nog lang niet mee, vanwege de aanlandige wind moesten plank en kite regelmatig door de surfer weer een eind het IJsselmeer opgetrokken worden …









Met de wind vol in de vlieger had de surfer er vervolgens weer enige tijd flink de vaart in, waardoor hij het water flink deed opspatten. Ik kon me niet geheel aan de indruk onttrekken dat hij druk bezig was om indruk te maken op zijn omgeving …









Hij had het moment alleen niet echt mee. Jetske lag te slapen en verder speelden er alleen een paar kinderen op het strand. En die ene fotograaf had eigenlijk ook vooral oog voor andere zaken die zich rondom hem afspeelden …









Want wat is er nu mooier dan kijken naar kinderen die zich vermaken op zo’n stukje strand? Nadat er enige tijd een kind met een emmertje en een schepje pollepel aan waterkant had zitten spelen, stal dit knaapje de show …









Al niet helemaal zeker van zijn zaak stapte hij – zijn t-shirt flink omhoog houdend – het water in. Nu kun je daar heel ver het IJsselmeer in lopen, voordat je ècht nat wordt, maar na verloop van tijd ontdekte het knaapje dat het toch niet helemaal goed ging … Zijn onderbroekje dreigde nat te worden, dat kon nooit de bedoeling zijn, en dus liep hij behoedzaam terug naar de wal. Even later ging hij in zijn zwembroek opnieuw te water …
(uit privacy-overwegingen heb ik het gezicht van het knaapje onherkenbaar gemaakt)









Intussen was het groepje meiden begonnen met het opvoeren van een spetterend waterballet …









Dat leek dat mannetje ook wel wat, en dus zette hij – avontuurlijk als hij was – behoedzaam koers in de richting van de meiden …









Eenmaal bij het groepje aangekomen, leek één van de meiden zich vriendelijk en zorgzaam over het knaap te ontfermen. Het resultaat was, dat het mannetje al snel vrolijk mee spetterde …









Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant bij het Mirnser Klif, en hoe kan ik dat beter afsluiten dan voor het vertrek nog één keer te kijken naar die prachtige schitteringen op het IJsselmeer …








Bij het Mirnser Klif

Na een kort ritje komen we aan bij het ruwweg 3,5 km ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif gelegen Mirnser Klif. We laten paviljoen en terras rechts liggen en dalen meteen via de trap af naar het strandje aan de voet van het klif …









Aan de voet van het Oudemirdumer Klif ligt kwetsbaar natuurgebied, dat niet betreden mag worden. Hier bij het veel lagere Mirnser Klif is dat heel anders. Een strandje lokt met mooi weer zwemmers en kiters van heinde en ver naar dit mooie plekje aan het IJsselmeer …









Jetske stort zich met haar camera meteen op alles wat het strandje en het IJsselmeer maar te bieden hebben: schuim aan de rand water en strand, glinsteringen op het water, een zeilschip in de verte, een enkele kitesurfer en wat dies meer zij …









Na een klein kwartiertje vindt Jetske het eerst welletjes, ze spreidt een plaid uit op het gras achter een dikke boomstam om vervolgens weg te zakken in wat ze zelf een powernap noemt …









Ja, het valt natuurlijk ook lang niet altijd mee om een hele dag met mij op pad te zijn. Dat schijnt zo vermoeiend te zijn, dat sommige mensen het niet eens meer aandurven …









Zoals op Jetskes’ verslag van deze dag te zien is, ga ik intussen lekker op de dikke boomstam zitten om te kijken en te genieten van hetgeen er om me heen zien valt. Verderop zit een viertal mensen op een andere boomstam hetzelfde te doen …









Daar waar water en zand elkaar ontmoeten zit een jongetje met een emmertje en een schepje te spelen. De muts valt niet goed te rijmen met de omstandigheden van die dag, maar voor de foto komt het me eerlijk gezegd wel goed uit …









In de verte scheert een kitesurfer over het water …









Een visdiefje hangt, loerend op een lekker hapje, een tijdje boven het water om ineens naar beneden te duiken …









Wat rest zijn nog slechts die fascinerende en betoverende schitteringen op het water …









– wordt vervolgd –



Nog even achterom kijken

Nadat we onder het genot van koffie en koek een uurtje hebben genoten van het uitzicht vanaf het Oudemirdumerklif, besluiten we verder te gaan. Er staan tenslotte nog twee kliffen op het programma. We volgen het Minne Minnespaad terug naar de auto, en zoals altijd op deze plek, kan ik het ook nu halverwege het pad niet laten om nog even achterom te kijken. Onze volgende pleisterplaats ligt bij het bos helemaal rechts aan de horizon …









Bij het hek en de stroommat halverwege het pad doe ik nog even een paar stappen zijwaarts om nog even zicht te krijgen op de zuidkant van de zuidelijke tuinwal langs het pad …









Maar belangrijker nog is dat dit de kans biedt voor een laatste blik op het IJsselmeer en de paaltjes die het eind van het Oudemirdumerklif ter plekke markeren. Eventueel grazend vee zou zonder die afscheiding mogelijk enkele meters naar beneden kunnen tuimelen …









Deze aanblik … dat weiland, die paaltjes en daarachter die grote leegte met hooguit af en toe één of twee passerende zeilboten … Ik kan daar elke keer wanneer ik hier ben weer van genieten. En dat geldt nog net wat meer wanneer de zon het water even lekker laat glinsteren …









Maar niet langer gedroomd … op naar het Mirnser Klif!



Op het Oudemirdumerklif

Aan het eind van het door tuinwallen omgeven Minne Minnespaad komen we na enige tijd op het Oudemirdumerklif (kaart Google Maps) aan en krijgen we vanaf bijna 8 meter hoogte een prachtig uitzicht over het IJsselmeer …









Samen met een ouder paar, dat een verdieping lager op één van de zeven bankjes zit, genieten we een tijdlang van de leegte op het zonovergoten IJsselmeer …









Nou ja, leegte … echt helemaal leeg is het IJsselmeer zeker in de zomermaanden maar zelden. Woensdag zagen o.a. een fraaie driemaster tussen ons en Enkhuizen richting Lemmer koersen …









Gestaag voorbij drijvende wolken zorgen intussen voor een mooi lichtspel van donkere vlakken die over het wateroppervlak glijden …









Als we de blik in zuidelijke richting wenden, zien we dat de leegte aan de horizon boven de vlakke Noordoostpolder voorgoed is verdwenen …









Daar is in de afgelopen jaren het grootste windmolenpark van ons land verrezen, dat op 21 juni jl. door minister Kamp van Economisch Zaken is geopend …









Helemaal klaar lijkt het park nog niet te zijn, want met een enorme kraan worden nog werkzaamheden uitgevoerd bij één van de enorme turbines …









En voor wie nu denkt: “Ach, die paar windturbines, dat valt toch wel mee …” Nee, het valt niet mee, want het zijn er gigantisch veel, 86 om precies te zijn. Hieronder zie je nog maar een deel van het totale park. Maar ja, we zullen toch aan duurzame energie moeten werken en wennen. En laten we eerlijk zijn, die krengen moeten toch ergens staan …









Er zit weinig anders op dan af en toe maar eens de andere kant op te kijken of een oogje dicht te knijpen, vrees ik. In dit geval richten we de blik gewoon maar weer samen met het oudere paar op de nog steeds maagdelijk lege vlakte van het IJsselmeer in westelijke richting …









Ondanks die windturbines houd ik nog steeds van dit unieke stukje Fryslân!



Langs ’t pad naar het klif

Vorige week woensdag heb ik samen met mijn fotomaatje een ritje langs de kliffen aan de Friese IJsselmeerkust gemaakt. De eerste stop was bij het Oudemirdumerklif. Daar werd ik bij het hek en de stroommat halverwege het Minne Minnespaad, dat van de parkeerplaats naar het klif aan de kust leidt, verrast door een nieuwheid …









Aan weerszijden van het pad zijn in begin 2014 tuinwallen aangelegd, die vervolgens zijn ingezaaid met wilde bloemen …









Niet alles bloeit momenteel, maar ik vind die wallen toch wel een verrijking van het landschap op het klif …









Om een beter zicht op de wallen te krijgen, ben ik even op de zuidelijke wal geklommen, in de verte lonkte meteen het IJsselmeer …









Ook Jetske kon de rijk begroeide wallen duidelijk ook wel waarderen, zij wist er meteen een vlinder te scoren …









Ik verheugde me tussen de korenbloemen door kijkend intussen eerlijk gezegd vooral op de bankjes met uitzicht op het water aan het eind van het pad …








 

RIET, en zo doen ze ‘t

Mijn fotomaatje (en gids in het rietland van de Weerribben) Jetske verraste mij onlangs met een prachtig cadeau. Op 28 mei was ze met vele rietsnijders en andere ingezeten van de Weerribben uitgenodigd voor de presentatie van het boek “RIET, en zo doen we ‘t” in het Kalenberger Gemeenschapshuis. Op haar weblog heeft Jetske uitgebreid verslag gedaan van deze feestelijke presentatie





Foto: Susan Oosterlaar




Schrijfster Aletta Jongschaap en fotografe Susan Oosterlaar, allebei woonachtig in het midden in Nationaal Park Weerribben-Wieden gelegen Kalenberg, hebben in het boek in woord en beeld ruim 70 rietsnijders geportretteerd, die in de periode 2011-2015 werkzaam waren in de Weerribben. Maar er is meer, want er wordt ook uitgebreid aandacht geschonken aan het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige situatie van het gebied rond Kalenberg/Hoogeweg (de Weerribben). Zoals het een goed RIETboek betaamt, is er daarnaast natuurlijk veel aandacht voor het ambacht van het rietsnijden en het proces van de verwerking van het riet, voordat het naar de dakdekker gaat. Dit mooie, in kleine oplage uitgegeven boek is gebonden, full color met harde kaft (30 bij 23 cm) en telt net geen 290 bladzijden, waarvan ongeveer 200 pagina’s met prachtige foto’s en 90 pagina’s tekst …





Foto’s: Susan Oosterlaar




Zoals op bovenstaande en onderstaande foto’s te zien is, zijn in dit prachtige standaardwerk over de rietcultuur in de Weerribben ook twee pagina’s toebedeeld aan Klaas Pen en zijn schoonzoon Klaas-Jan, de rietsnijders die al sinds december 2009 regelmatig op mijn weblog voorbij komen. En dat zal – ijs en weder dienende – ook in winter en voorjaar van 2017 vast wel weer het geval zijn. Het RIETboek zal daarbij vast nog wel eens van pas komen als welkom naslagwerk. Jetske, ook via deze weg nog eens hartstikke bedankt voor dit prachtige cadeau, dat ongetwijfeld nog lang zijn waarde zal houden …





Foto’s: Susan Oosterlaar




Ik sluit mijn serie over de rietoogst van 2016 af met een korte video, waarin nogmaals te zien is hoe het binden van het riet tot bossen met een omvang van 46 cm in zijn werk gaat. Om aan te sluiten bij de eerder gemaakte fotoserie, heb ik ook de video geconverteerd naar het wat sfeervollere zwart-wit …








Skywatch Friday 389

Woensdag op het IJsselmeer bij Gaasterland: tweemaal windenergie en wat waterpret …

Wednesday on lake IJsselmeer near Gaasterland: twice wind energy and some water fun …






















Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!