Skûtsjesilen – inleidende perikelen

Al zo lang ik me kan herinneren worden er in de noordelijke bouwvak in Fryslân zeilwedstrijden gehouden met oude vrachtschepen, de skûtsjes (spreek uit als ‘skoetsjes’). In de eerste twee weken trekt er onder auspiciën van de SKS (Sintrale Kommisje Skûtsjesilen) een vloot van 14 skûtsjes door de provincie, die iedere dag (behalve op zondag) de strijd met elkaar aanbinden. De schepen vertegenwoordigen ieder een dorp of stad uit de provincie Fryslân. Deze schepen moeten ooit echt als vrachtschip hebben gediend en de schipper moet afkomstig zijn uit een oude schippersfamilie.

Sinds 1981 is er een tweede organisatie die zeilwedstrijden met skûtsjes organiseert, de IFKS. De IFKS (Iepen Fryske Kampioenskip Skûtjesilen) organiseert een open Fries kampioenschap. De IFKS-vloot bestaat uit 53 schepen uit het hele land, die in de laatste week van de noordelijke bouwvak dagelijks in 4 klassen de strijd met elkaar aangaan. Als weer en wind meewerken, dan kun je bij de IFKS van 10:00 uur ’s ochtends tot ca. 16:00 uur ’s middags genieten van de skûtsjes.

Toen ik me tijdens onze laatste gezamenlijke fotokuier in Jetskes’ bijzijn liet ontvallen, dat ik ijs en weder dienende op 6 augustus weer eens naar het skûtsjesilen op het Tjeukemeer wilde, vroeg Jetske me of ze dan wel mee mocht, want dat wilde ze toch ook wel eens meemaken. En dus pikte ik Jetske donderdag even na tienen op om samen naar het skûtsjesilen bij Echten te gaan. Onderweg daar naar toe, zei ik tegen Jetske dat ik er een hard hoofd in had of er wel gezeild zou kunnen worden, want er stond geen zuchtje wind. Bij het Tjeukemeer aangekomen, werd mijn vrees bevestigd: de schepen in de B- en C-klasse lagen met gestreken zeilen doelloos te dobberen op het meer, hun wedstrijden waren intussen wegens een gebrek aan wind afgelast …





Zwaar bepakt met camera’s, koelbox en stoeltje togen we vanaf de parkeerplaats naar de oever van het Tjeukemeer bij Echten. Omdat we mooi op tijd waren, hadden we al snel een mooi plekje gevonden …





Wat zeg ik … een mooi plekje? Wis en waarachtig, we zaten op de eerste rang bij het Veenpolder gemaal …





Het was alleen jammer dat er (nog) niet gezeild kon worden. Jetske tastte met haar verrekijker regelmatig de horizon af, maar op het meer viel voorlopig weinig te beleven …





Maar desondanks hoefden we ons niet te vervelen, want verschillende vogels die zich vlak voor ons op en rond de golfbrekers ophielden, zorgden in eerste instantie voor voldoende afleiding …





Visdiefjes vlogen af en aan en deden regelmatig vruchteloze pogingen om een visje te vangen. Dat deed ook een aalscholver, die na elke duik weer hard moest werken om zijn veren droog en in de plooi te krijgen …





Ook een paar mantelmeeuwen waren niet te beroerd om zo af en toe even voor ons te poseren op de stenen …





Ook Tsjûke en March (over hen zal ik binnenkort nog wel eens wat meer vertellen) tuurden vruchteloos over het water. Hoewel … zag ik dat nu goed …? Jawel, in de verte waren een paar skûtsjes met gehesen zeilen te zien …





Terwijl Jetske zich bezig hield met een distelvlinder, die op de bloem van het leverkruid was neergestreken, ontstond er wat reuring op de intussen goed gevulde publieke tribune …





Jawel, het was zo ver. Heel voorzichtig kwam er een briesje over het meer, de skûtsjes in klasse A-klein waren aan het inzeilen en zochten een plekje achter de startlijn …




 

13 gedachten over “Skûtsjesilen – inleidende perikelen

  1. Mooi verslag, Jan. Het was mooi dat ik met je mee mocht, je wist zeker dat ik plakjes worst en blokjes kaas mee zou nemen.😉
    De derde foto was wel even slikken, het was namelijk net alsof ik mijn moeder zag zitten. Mijn moeder zat altijd precies zo, het liefst op haar klapstoeltje met haar voeten gesteund op de picknickbank en met haar armen op de leuning en haar handen gevouwen. Ik heb het linkje met een verwijzing naar deze foto in de familieapp rondgestuurd en het beeld werd direct bevestigd.
    De foto waarbij ik de distelvlinder dichtbij probeer te vangen, daarvan zijn de foto’s wel gelukt. Echter de foto’s van de distelvlinder die ik maakte vanaf de stoel en waarbij ik flink inzoomde zijn treffender geworden. Vandaar dat ik die liet zien op mijn weblog. Voelde wel raar hoor om daar voor die mensen te staan fotograferen.
    De onderste foto is mooi qua scherpte/diepte met de aalscholver op de voorgrond. Die zal wel gedacht hebben: “Ik heb wel publiek vandaag” 😉

    Liked by 1 persoon

    • Het was zo’n mooie en lange dag dat ik er maar het best een meerdaags verslag van kon maken, leek me zo.
      Wat een bijzonder toeval dat ik je daar in een favoriete pose van je moeder heb gekiekt. Ik kan me voorstellen dat je daar even van schrok, te meer omdat je er met afgewend gezicht zat.
      De supporter van het Abbegeaster Skûtsje die naast jou zat, fluisterde me nog toe dat hij toch liever had dat ik in het vervolg echte zeilliefhebbers mee zou nemen, want jouw gedrag stoorde nu en dan nogal … 😉

      Like

      • Ik stond daar één minuut, weinig flexibel die Friezen. En dat werd allemaal achter mijn rug in het Fries gefluisterd, tsja als Friezen onder elkaar gaan fluisteren, dan is het voor mij als buitenstaander niet meer te volgen.

        Liked by 1 persoon

    • Dat grote ding aan de zijkant is een zwaard. Skûtsjes zijn platbodems, die hebben dus geen kiel. Om toch al zeilend overeind te kunnen blijven, wordt zo’n zwaard aan de lage kant van het skûtsje naar beneden geduwd, waardoor het a.h.w. de functie van een kiel krijgt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s