Echten – Commissiepolle (2)

Gisteren zijn we hier op virtuele wijze aan de wandel gegaan over een schelpenpad ten zuiden van het Friese dorpje Echten, dat de naam Commissiepolle draagt. We naderen intussen de plek waar in 1958 mijn wieg stond. Kijk, daar staat hij en ik lig er naast, slechts 14 dagen jong …





Ongeveer 200 meter vanaf de weg komen we bij een bruggetje, dat naar mijn voormalige ouderlijk huis voert. Voor zover je daar nog van mag spreken in dit geval, want het oude huis is een aantal jaren geleden afgebroken en opnieuw opgetrokken. Wie gisteren de laatste foto goed heeft bekeken, zal zien dat er iets is veranderd aan het huis …





Vroeger stond de dakkapel aan de westelijke kant op het dak, tegenwoordig staat die op de noordkant. Dat zal bovenaf een heel ander uitzicht geven dan vroeger. Ik kan me herinneren, dat vanuit die dakkapel in mijn slaapkamertje vroeger Lemmer te zien was. Het meest opvallende gebouw dat daar in de verte omhoog torende, was onderdeel van een soort verdeelpunt van elektriciteit in Lemmer. Dat gebouw had voor mijn gevoel de vorm van een grote stoel, en ik wist dan ook zeker dat het wel de stoel van een reus moest zijn …





Niet alleen het huis is veranderd, ook rondom het huis ziet het er wat anders uit. Op de plek waar nu een strak geschoren gazon ligt, bloeide en groeide vroeger een weelde aan bloemen. Bij dat bruggetje heeft zich overigens het eerste kleine drama in mijn nog jonge leven afgespeeld. Toen heit en pake op een avond de wintervoorraad kolen op een kar van de weg naar huis brachten, kwam mijn jonge katje onder een van de wielen van de kar terecht. De volgende dag hoorde ik dat het beestje niet meer leefde, even stortte mijn wereld in …





Om dat mede mogelijk te maken, stak ik behalve bij pake in de tuin, ook thuis op dat vlak de handen al snel uit de mouwen. De voorliefde voor tuinieren is me duidelijk met de paplepel ingegeven …





Na gedane arbeid was ‘t dan altijd weer fijn om even wat te dollen met Fikkie, de stabij van pake …





En als Fikkie niet bij mij wilde komen, dan ging ik wel naar Fikkie toe, want die woonde tenslotte aan de andere kant van de sloot bij pake …





En over die sloot gesproken … Daar heb ik ook leren schaatsen. Op de onderstaande foto sta ik samen met Bettie, de dochter van de boer, op het ijs van de bewuste sloot. In mijn herinnering was dat vroeger een oneindig lange sloot. In later jaren bleek dat toch heel erg mee te vallen, maar de laatste jaren heb ik het gevoel dat hij toch steeds weer wat langer wordt …





Voor mijn toenmalige ouderlijk huis geldt overigens hetzelfde als voor het huisje op de vlakte, dat ik hier vorige week liet zien. ’s Zomers is het er prachtig en kun je er ongestoord genieten van rust en ruimte, maar als de koude oostenwind wind ’s winters rond het huis waait en er een pak sneeuw ligt, dan valt het nog niet mee om de weg over dat smalle schelpenpaadje te bereiken …





Nadat we in 1964 naar Drachten waren verhuisd, heb ik nog verschillende keren gelogeerd bij pake, en later bij een oom en tante, die na pake’s dood in 1966 in zijn huisje zijn gaan wonen. Daarna is de Commissiepolle een aantal jaren buiten beeld geraakt, maar sinds het plotselinge overlijden van mijn vader in 1995 en sinds ik kwakkel met mijn gezondheid, maak ik er toch eens in de twee of drie jaar een kuiertje. Want dat kleine wereldje, dat begin jaren 60 zo groot leek, zal wel altijd een speciaal plekje in mijn hart houden …

Voor vandaag sluit ik af met een foto van drie generaties … het is de enige foto waar ik samen met pake (opa) en heit (vader) op sta …





Morgen vervolgen we onze weg naar het eind van de Commissiepolle, waar we nog even genieten van de weidse uitzichten.

25 gedachten over “Echten – Commissiepolle (2)

  1. Toch wel knap hoe jullie daar gewoond hebben Jan. Een zeer open landschap en plaats zat om te ravotten.
    “Open” dat is het nog wel steeds zeker in het N van Nederland?
    Bij ons raakt stilaan alles wel volgebouwd. De groene en/of open plaatsjes worden steeds schaarser.
    Een reden waarom ik nog wel eens graag bij jullie daarboven in het noorden mijn vakantie zou willen doorbrengen. 😉

    Grt-jes
    Peter

    Like

    • We have quite variable winters overhere. As far as I can remember our winters were colder with more snow and ice in the sixties. But except for last winter we had some winters with snow and ice again in recent years. We’ll have to wait and see what kind of winter we will have this time in our sea climate.

      Like

  2. Wat een prachtig blog Jan. Echt geweldig. Die oude foto,s zijn ook zo mooi. Wat een drama met je katje, ik kan me zo in je verdriet inleven. Vreselijke gebeurtenissen.
    Er werd bij jou thuis beter gefotografeerd dan bij mij. Heerlijk om zulke foto,s te hebben.

    Like

  3. Volgens mij was je toen al 60 centimeter. Ach dat zwitsal setje erachter, wij hebben dat ook nog in de familie. Dat was wel kinderleed en zeker indrukwekkend.
    Het was een prachtig plekje waar je opgroeide. Je had gelukkig nog geen weet van de mogelijke zorgen m.b.t. werk en financiën die je ouders hadden en die hen noopten om naar Drachten te verkassen. Wat zal het ook voor je vader wennen zijn geweest, van het werk op het land naar het werk in de fabriek.
    Je heb dus het mooie haar van je vader. 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s