Echten – Commissiepolle (1)

Nadat we al enkele jaren samen op pad waren geweest in haar geboortestreek, heb ik mijn fotomaatje in maart 2009 meegevoerd naar de kleine wereld waar ik mijn eerste levensjaren heb doorgebracht. Hiervan heb ik indertijd verslag gedaan op mijn weblog, dat toen nog op web-log draaide. Nadat web-log ter ziele ging, is dat deel van mijn weblog verloren gegaan voor de openbaarheid, maar zelf heb ik er gelukkig nog steeds de beschikking over …

Mijn wieg stond in augustus 1958 aan de Commissiepolle bij Echten, een klein dorpje op de zuidelijke oever van het Tjeukemeer. Om bij de Commissiepolle te komen, moet je vanaf de Hoofdweg in Echten in zuidelijke richting afslaan, de Middenweg op. Na ongeveer 600 meter kom je op de plaats van bestemming: de Commissiepolle





Er zit niets anders op dan vanaf dat punt onze weg te voet te vervolgen, want de Commissiepolle is net als 50 jaar geleden nog steeds een schelpenpaadje van amper een meter breed. Alleen een rij brievenbussen en kliko’s aan het begin van het pad verraadt de bewoning verderop. De mensen die achteraan wonen moeten ongeveer 500 meter lopen of fietsen om hun brievenbus te legen …





Als we het pad betreden, leert een blik naar rechts dat er van de oude schuur van de boerderij waar heit (vader voor niet-Friestaligen) vroeger werkte niet veel meer over is. Ooit ben ik hier in een moment van onoplettendheid nog eens zonder al te grote gevolgen van de hooizolder gevallen. Die zolder is dus intussen niet meer en op de boerderij wordt niet meer geboerd …





Behalve dat er verderop langs het pad een aantal oude huisjes – waaronder dat van pake – zijn afgebroken, is er eigenlijk niets veranderd. Op de achtergrond van de onderstaande foto staat mijn toenmalige ouderlijk huis, dat intussen al eens is afgebroken en daarna in iets gewijzigde vorm opnieuw opgebouwd …





Elke stap op dit paadje roept prettige herinneringen op uit lang vervlogen tijden. In de koude winter van 1963 ben ik op ongeveer hetzelfde plekje op de foto gekomen. Hier zien we op de achtergrond het huis van mijn pake (opa voor niet-Friestaligen) …





Pake woonde letterlijk op een steenworp afstand van mijn ouderlijk huis. Alleen het smalle schelpenpad en de sloot daarnaast scheidden de twee huizen. Het gevolg daarvan was, dat ik voor mijn gevoel vrijwel dagelijks met pake optrok. Op de strook grond naast het pad had pake een grote tuin en een aantal kippenhokken. Wacht, nu komt het goed uit, dat ik met mijn fotomaatje op pad was …





Zo kan ik mooi even aanwijzen waar ik als klein jongetje al met pake tussen de kippen zat …





Zodra ik op eigen benen kon staan, behoorde het voeren van de kippen tot de dagelijks rituelen …





Maar ook het zware werk schuwden pake en ik niet, want die grote tuin moest wel elk voorjaar worden omgespit, en daar kon pake best wat hulp bij gebruiken …





Regelmatig hielden we even halt om te schaften …





Morgen vervolgen we onze kuier over de Commissiepolle. Dan nemen we o.a. een kijkje bij de reïncarnatie van mijn ouderlijk huis, dat hier op de achtergrond nog in originele staat te zien is.

29 gedachten over “Echten – Commissiepolle (1)

  1. Is dat alweer zo lang geleden, Jan? Ik vond het toen een bijzondere fotokuier om te zien waar je roots ligt.
    Een fotomaatje is bij dergelijke uitstapjes best handig.
    Leuk om opnieuw te lezen hoe goede band je had met je pake.
    Wat een enorme klus was dat om zo’n groot stuk om te spitten. Dat zie je in deze tijd toch niet meer? Nogal logisch dat ze vroeger versleten waren.
    Heerlijk om zo (ver) terug te gaan in de tijd.

    Like

  2. Lijkt me ideaal om te wonen. Dat is pas rust en ruimte: geen verkeer door je ‘straat’, zelfs geen postbode, want die doet de post voor iedereen aan het begin van de weg al in de bussen. Alleen incidenteel een wandelaar of fietser die bij jou of bij de buren op visite komt.

    Like

  3. Fantastische fotoreportage Jan. Het moet wel triest zijn alles wat in je herinneringen ligt over je jeugd allemaal te zien verdwijnen (lees afgebroken). Die foto van de winter van ’63 is reuze. Herinner je je daar eigenlijk nog veel van? Je was toen 5. Het is ook zeker toen dat je de weer microbe te pakken kreeg.
    Spijtig dat ik zo’n winter als weeramateur nog niet kon meemaken. 😦

    Grt-jes
    Peter

    Like

  4. Heel leuk verhaal Jan, Dan nog te bedenken dat mijn vrouw en ik jarenlang bijna langs je huis voeren voor onze jaarlijkse vakantie in Friesland met onze oude schouw. Heel veel landschapsfoto’s gemaakt in die tijd. V.w.b. de winter van 62-63, ik had een startkaart voor de tocht, maar schrok toch heel erg van de rit en heb het niet gedaan. Ik zat overigens toen in militaire dienst en kreeg er wel vrij voor. We hebben de schouw overigens 3 mnd geleden verkocht. groet, peter

    Like

  5. Je hebt sinds 2009 veel nieuwe lezers op je weblog, en ook voor je – sinds jaar en dag – trouwe lezers is het een aardig onderwerp om op dit weblog te plaatsen. Op een van de foto’s van je pake zie ik heel veel trekjes van je terug.

    Like

    • Om te beginnen excuses voor de late reactie, door de Sinterklaasdrukte was het er even bij gebleven …
      Vanwege de manier waarop Facebook omgaat met privacy en de copyrights op foto’s en teksten van gebruikers, heb ik zelf geen Facebook-account. Om dezelfde reden stel ik ook geen foto’s ter beschikking aan andere gebruikers van Facebook. Het staat je natuurlijk vrij om een linkje naar mijn weblog te plaatsen, maar je mag mijn foto’s dus niet gebruiken op Facebook. Hopelijk heb je hier begrip voor.

      vriendelijke groet,
      – Jan K. alias Afanja

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s