Scholeksters, echte paalzitters

De afgelopen weken heb ik al diverse keren één of meerdere scholeksters gezien, maar steeds zaten ze op een plekje dat in mijn ogen niet fotogeniek genoeg was. Toen ik vanmiddag over de Tjongervallei reed, trof ik een koppeltje aan dat wel op een plekje naar mijn zin zat …





Nadat ik mijn auto in de berm had laten uitrollen en het linker raampje naar beneden liet glijden om wat foto’s te kunnen maken, leek één van de vogels me luidruchtig op het bordje op de dampaal te willen wijzen …





Of ik maar uit de buurt wilde blijven, leek hij me toe te roepen. Even was ik bang dat beide vogels er vandoor zouden gaan, maar dat bleek gelukkig wat mee te vallen …





Omdat het autoportier gesloten bleef, leek de schreeuwlelijk – ik neem aan dat het ’t mannetje was – na een tijdje gerustgesteld, maar hij bleef wel degelijk een rood oogje in het zeil houden …





De vogel op de andere dampaal, ik ga er gemakshalve maar vanuit dat dit het vrouwtje was, bleef al die tijd lekker liggen op het behoorlijk hellende vlak van de scheef in de grond staande paal …




Jagers in de tuin

Van bladluizen lijken we voorlopig geen last te zullen hebben in ons tuintje, want toen ik er vanmiddag even een rondje maakte, ontdekte ik zeker 15 tot 20 lieveheersbeestjes. Die zullen wel raad weten met luizengespuis …





Het viel nog lang niet mee om de lieveheersbeestjes scherp op de foto te krijgen, want ze zaten zoals zo vaak op lastige plaatsen, waar ik ze alleen met enig kunst- en vliegwerk kon benaderen. Echt 100% scherp waren de meeste foto’s dan ook nog niet, maar met deze drie ben ik wel tevreden op deze zomerse voorjaarsdag …





Ook na deze eerste generatie zullen de bladluizen zich nog allerminst zeker kunnen wanen in ons tuintje, want er wordt door de kleine oranje jagertjes hard gewerkt aan het nageslacht …




Kikkerdril en kralenkettingen

Vanmiddag heb ik voor het eerst dit jaar weer eens een uurtje lekker op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar gezeten. Het leek wel zomer, heerlijk! Andere mensen waren er in geen velden of wegen te zien, vlinders, kikkers en padden echter des te meer. De vlinders waren me allemaal te snel af, maar een kikker die vanuit het bos onderweg was naar het water, wilde wel even poseren voor een foto …





Ook in het water was het een drukte van belang, diverse koppeltjes padden gingen geheel in elkaar op …





De paringsdaad resulteerde op verschillende plaatsen in fraaie kralenkettingen van eitjes …





Kijkend naar de hoeveelheid kikkerdril en paddeneitjes, zal het over een tijdje weer een gekwaak van jewelste zijn in het Weinterper Skar. Ik verheug me alweer op de zomeravondconcerten …




Skywatch Friday 292

We hebben een warme en droge maart in Nederland, een maand met veel zon en vaak een strakblauwe lucht …

We’re having a warm and dry March in the Netherlands, a month with a lot of sun and often a clear blue sky





Omdat een strakblauwe lucht in fotografisch opzicht weinig interessants heeft te bieden, heb ik wat onderwerpen in ons tuintje gezocht in combinatie met de blauwe lucht …

Because a clear blue sky doesn’t have a lot to offer in photographic terms, I have been looking for some subjects in our garden in combination with the blue sky…





De katjes van de hazelaar, de bloesem van de prunus en een mus in de top van een boom …

The hazel-tree, the blossoms of the prunus and a sparrow in top of a tree …





En als laatste een vliegtuig dat de maan passeert …

And last, but not least a plane passing the moon …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


De boer en zijn volgers

Niet alleen de koeien laten zich de laatste tijd weer zien in de Friese landerijen …





Ook de boeren zijn sinds enige tijd weer op allerlei manieren actief op het land …





Of het nu gaat om het ploegen of ’t eggen van een akker, het bemesten van de weiden of het uitdiepen van greppels …





Vrijwel altijd en overal tonen meeuwen zich trouwe volgers van de boer …




Bij de hunebedden

Zeg je ‘Havelte’, zeg je ‘hunebedden’ …
En dus zijn Jetske en ik maandag na afloop van ons bezoek aan de oude atoomsite bij Havelterberg nog even doorgereden naar de Hunebeddenweg, hemelsbreed ongeveer 2 km bij de oude atoomsite vandaan. Daar liggen aan de voet van de Havelterberg – een ongeveer 19 meter hoge keileemrug, die zo’n 150.000 jaar geleden tijdens de voorlaatste ijstijd is ontstaan – twee hunebedden …





Een grote ijskap duwde de bodem op tot richels en ruggen, die hier duidelijk in het landschap te zien zijn. Het ijs voerde ook grote zwerfkeien mee uit Scandinavië. Tussen 3.400 en 3.100 voor Christus hebben boeren hier een aantal van die stenen uitgegraven en er twee grote grafkamers van gebouwd: de hunebedden D53 en D54. Hunebedden zijn de oudste monumenten van ons land. Van de 54 hunebedden die nog in Nederland zichtbaar zijn, staan er 52 in de provincie Drenthe. De andere twee staan in de provincie Groningen. Ze zijn meer dan 5.000 jaar geleden gebouwd door mensen van de Trechterbekercultuur. Zij waren zo ongeveer de eerste boeren van Noord-Europa, en ze begroeven hun doden in de hunebedden …





Hunebed D53, dat op de bovenstaande foto’s te zien is, werd in de Tweede Wereldoorlog helemaal uit elkaar gehaald. De Duitse luchtmacht legde hier een vliegveld aan, en daarbij lag het hunebed in de weg. De stenen zijn indertijd begraven in een grote kuil. Na de oorlog zijn ze met behulp van kaarten en foto’s weer precies op hun plaats gelegd …





Het vlakbij gelegen hunebed D54, dat op de onderstaande foto’s te zien is, was voor de zekerheid ingepakt in een zandheuvel, die in 1946 weer is weggegraven …





Zoals wij de hunebedden tegenwoordig zien, hebben de bouwers ze nooit gezien. Indertijd lag er een heuvel van zand over de hunebedden heen, alleen de toppen van de dekstenen waren toen te zien …





De heuvels zijn al lang geleden afgegraven, en bij veel hunebedden ontbreekt ook vaak een aantal van de zwerfkeien die ooit deel uitmaakten van het hunebed, maar het blijven indrukwekkende monumenten …




Relikwie van de Koude Oorlog

Gisteren stond er weer een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje Jetske op het programma. Naar aanleiding van de NSS-top over nucleaire veiligheid die gisteren en vandaag in Den Haag plaatsvond, leek het mij wel een aardig idee om er een actuele thematische fotokuier van te maken op de oude ‘nuclear site’ bij Havelterberg. Van 1961 tot 1992 lag hier in het bos een streng bewaakt Amerikaans depot voor nucleaire munitie …





Veel Nederlandse militairen, met name dienstplichtigen, draaiden hier in deze periode wachtdiensten. Omdat ik tijdens mijn diensttijd in lichamelijk opzicht ook al niet al te fit was, maar wel slim, had ik een medisch attest voor ‘lichte dienst’ had weten te bemachtigen, die me vrijstelde van marsen, wachtlopen en andere ellende, heb ik me altijd kunnen drukken voor deze atoomwacht …





Van mijn dienstmaten hoorde ik indertijd dat die atoomwacht allerminst een pretje was. Er moesten in weer en wind rondjes worden gelopen lopen in de buitenring rond de mysterieuze bunkers midden op het complex, die eruit zagen als enorme molshopen. In de binnenring zaten de Amerikanen in schuttersputjes en wachttorens met kogelvrij glas, omringd door prikkeldraad met scheermesjes. De Nederlanders hadden het gevoel dat ze als ratten in de val zaten tussen de twee metershoge omheiningen, ’s nachts fel beschenen door neonlicht. En dat ze zowel voor de indringers als voor de Yanks een schietschijf zouden zijn als er wat gebeurde …





Na het vallen van het IJzeren Gordijn in 1989 kwam er in 1992 een eind aan de nucleaire taken van de Nederlandse landmacht. De Amerikanen haalden hun bommen terug uit de geheime bunkers op de Havelterberg en ’t Harde. Het atoomtijdperk was ten einde. Van de atoomsite bij Havelterberg rest nu nog slechts een rechthoekige zandvlakte …





In de zuidwestelijke hoek van de oude binnenring staat ter herinnering aan deze periode nog een wachttoren als een eenzaam relikwie van de Koude Oorlog. Na de regen van het afgelopen weekend werd de wachttoren weerspiegeld in één van de grote waterplassen op de vlakte …





Het is een raar idee om te weten dat er midden op deze vlakte, waar de onderstaande foto is gemaakt, 30 jaar lang kernkoppen hebben gelegen die samen tien tot twintig keer de explosieve kracht van de Hiroshima-bom hadden …





De site van Havelterberg kwam in de hoogtijdagen van de vredesbeweging veelvuldig in het nieuws door de vele demonstraties die er plaatsvonden. Het verhaal gaat, dat er in 1980 zelfs een waarschuwingsschot is gelost, toen de demonstranten optrokken naar de poort van de site en begonnen te gooien met o.a verfbommen en stenen …





Tegenwoordig wordt de oude atoomsite alleen nog gebruikt door wandelaars en door jongeren die het onderste deel van de oude wachttoren hebben voorzien van graffiti waar kop noch staart aan valt te ontdekken …





Op de website landmachtspotters.nl staan wat foto’s, waarop te zien is hoe de site eruit zag ten tijde van de Koude Oorlog …





Meer informatie over de beveiliging van de kernkoppen op de Havelterberg is te vinden op de website van het tv-programma “Andere Tijden”, dat hier vorige week in het kader van de NSS-top aandacht aan schonk …





Voor zover bekend – officieel is het nog altijd staatsgeheim – liggen er momenteel alleen nog kernwapens op Nederlandse bodem op de vliegbasis Volkel. Het wordt tijd dat die ook worden opgeruimd!