Paardenbijter in volle vlucht

Vanmiddag heb ik onder een staalblauwe lucht weer eens een fotokuiertje gemaakt in De Deelen (kaartje Google Maps). Tijdens het eerste deel van de kuier viel weinig te beleven, en met de stevige oostenwind voelde het er al snel allerminst aangenaam aan mijn bovenbenen. Ik verheugde me dan ook op het moment dat ik mijn favoriete bankje – in de zon en uit de wind – zou bereiken. Tot mijn grote teleurstelling bleek daar echter een zo te zien innig verliefd stelletje te zitten. Hoe moe mijn benen op dat moment ook aanvoelden, het leek me niet wijs om me op te dringen door op het uiterste puntje van de bank je gaan zitten …





Er restte me niets anders dan maar even een minimum aan rust te pakken door even wat te leunen op het bruggetje over het eerste petgat. Blijkbaar heeft het weer zo moeten zijn, want ik was weer niet ongelukkig … Boven het krabbescheer zweefde een prachtige blauwgroene libel, waarvan ik denk dat het een paardenbijter is, die in het Fries de naam hynstebiter heeft gekregen. Maar eerlijk is eerlijk, het zou ook een groene glazenmaker kunnen zijn …





Tevreden met de bovenstaande foto, liep ik verder naar het bankje bij wat ik altijd maar ‘de hoofdbrug’ noem. Daar zat het een stuk minder lekker dan op het eerste bankje, omdat dit bankje een rugleuning ontbeert, en dan kunnen mijn benen toch net wat minder bijtanken. Maar verder was het er prima uit te houden met uitzicht op het verderop gelegen bruggetje …





Toen ik later weer over het bruggetje over het eerste petgat liep, kreeg ik nogmaals een kans om de grote blauwgroene libel te fotograferen. Ditmaal hing hij een halve meter boven het wateroppervlak aan een blad. Mijn middag was weer goed, te meer daar het bankje bij het bruggetje nu vrij was, zodat ik toch nog even lekker in het zonnetje kon zitten …




De eerste herfstige kleinoodjes

Nu het met de bloemen, vlinders, juffers, libellen en andere insecten bijna gedaan is, wordt het tijd om op zoek te gaan naar andere onderwerpen voor de macrolens. Elzenproppen lenen zich daar alvast heel aardig voor …





Een pluizig iets met wat zaadjes dreigde in eerste instantie een rommelige en onooglijke indruk te maken voor de lens, maar toen Johan het dinsdagmiddag voorzichtig wat uiteen begon te trekken, kreeg het ineens een heel ander aanzicht …




Noflik

Na een goeddeels grijs verlopen week scheen gisteren de zon weer eens volop. Aan het begin van de middag besloot ik daarom weer eens een fotokuiertje te maken naar de dobbe in het Weinterper Skar, het zou vast goed toeven zijn op één van mijn favoriete bankjes ..

Halverwege het pad naar de dobbe liep ik Geert tegen het lijf. Hij kwam net terug van de dobbe, maar hij besloot spontaan rechtsomkeert te maken, waarna we samen onze weg naar de dobbe vervolgden. Enkele minuten later streken we samen op het bankje neer …





Terwijl een paar kuifeenden rustig op het wateroppervlak dobberden en drie reeën in gezwinde spoed het open veld aan de andere kant van de dobbe overstaken, hebben we bijna twee uur lekker in de zon op het bankje zitten bijpraten over de dagelijkse ditjes en datjes des levens.
Noflik noemen we dat in Fryslân, genoeglijk in goed Nederlands …





Rond 15:00 uur vond Geert het welletjes. Terwijl hij de terugweg aanvaardde, besloot ik nog even wat rond te struinen bij de dobbe, want ik had tenslotte nog geen foto gemaakt. Veel meer dan wat landschappelijke plaatjes en een enkel stilleventje aan de waterkant was er niet te fotograferen …





Af en toe fladderde er nog een vlinder rond, maar even ergens rustig gaan zitten poseren was er niet bij. Ook de laatste juffers en libellen bleven ongedurig heen en weer vliegen, maar na enige tijd kon ik toch nog een juffertje vastleggen. Kijkend naar de stand van de vleugels lijkt het me een pantserjuffer te zijn, wellicht een houtpantserjuffer …





Het was een heerlijke middag, waarop ik weer heel wat vitamientjes heb kunnen bijtanken.  🙂

Skywatch Friday 268

De lucht is niet altijd blauw met vriendelijke witte wolkjes …

The sky isn’t always blue with friendly white clouds …





Deze week was de lucht boven Fryslân hoofdzakelijk grijs …

This week the sky above the Dutch province Fryslân was mostly grey …





Dinsdag maakte ik met een vriend een wandeling langs het riviertje de Linde …

Tuesday I made a walk with a friend along the small river Linde …





Aan de overkant van het riviertje staan de restanten een oude Amerikaanse windmotor …

Across the river I saw the remains of an old American wind engine …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Schuurtje in een bloemenwei

Rik en de wespspin achterlatend op de camping, gingen Johan en ik dinsdag aan het begin van de middag op weg voor een tochtje in het Overijssels-Friese grensgebied. We waren nog maar nauwelijks onderweg, toen Johan in het voorbijgaan een schuurtje spotte, dat het fotograferen wel waard leek, en dus ging de auto in de achteruit …





Hoewel we nog maar nauwelijks onderweg waren, maakte ik meteen gebruik van de gelegenheid om de benen even te strekken en vervolgens ten behoeve van de foto’s eens diep door de knieën te gaan …





Uitkijkend over de bloemrijke weide, leek het bij een aangename temperatuur rond de 18 graden wel een wat grijze voorjaarsdag. Het landje stond vol gele zonnetjes, die me nog het meest aan een soort biggenkruid doen denken …





Maar goed, het ging uiteindelijk om het schuurtje in zijn omgeving … Nog maar even een stukje omhoog om een laatste foto te maken dus en dan terug naar de auto om onze weg te vervolgen …




Goed begin met ’n wespspin

Gisteren ben ik voor het eerst sinds geruime tijd weer eens met Johan op pad geweest. Daarvoor moest ik voor mijn doen al vroegtijdig van huis, want Johan en zijn eega Rik verblijven momenteel op een camping in de Kop van Overijssel. Daar aangekomen was de temperatuur dusdanig aangenaam, dat we genoeglijk buiten koffie konden drinken en bijpraten. Zoals altijd pakten we de draad weer op alsof we hem de dag daarvoor hadden laten liggen. Gaandeweg het gesprek vertelde Rik dat ze in het weekend een wespspin had gezien bij de caravan. Natuurlijk was het beestje verdwenen, toen de camera paraat was …

Toen Johan en ik ons enige tijd later opmaakten om een rondje door de omgeving te maken, ontdekte Rik de wespspin opnieuw, hij zij hing in een web aan de caravan van de buren. Het spreekt voor zich, dat ik me het buitenkansje om nu eindelijk eens een wespspin te kunnen fotograferen niet heb laten ontgaan …





De wespspin is één van de grootste Europese spinnen. De naam is vooral te danken aan het relatief zeer grote vrouwtje. Ze heeft een zwart achterlijf met heldere gele, witte en diep zwarte banden die aan een wesp doen denken. Bedoeling van de felle kleur zal wel zijn om belagers te laten denken dat er een wesp zit, waardoor ze er vanaf zien de spin te eten. De wespspin kan niet steken en de beet is ongevaarlijk voor mensen. De spin schijnt altijd ondersteboven in het web te zitten, en dat was ook hier het geval …





De wespspin kwam oorspronkelijk alleen voor rond de Middellandse Zee. Vanaf het jaar 2000 werd de soort steeds vaker in meer noordelijk gelegen landen gezien. Tegenwoordig schijnt het in grote delen van Nederland een redelijk gewone soort te zijn. Voor mij was het de eerste keer dat ik een wespspin in levende lijve zag …





Tot slot nog even een detailfoto van de wespspin, waarop mooi de oogjes op het zilvergrijs behaarde kopborststuk van deze verder fris en vrolijk gekleurde griezel te zien zijn …





Het was een mooi begin van wat verder weer een ouderwets gezellige dag werd, maar daarover later meer.