Vermoeiende vakantieperikelen

Het doet me deugd dat er zo af en toe eens iemand is, die zich zorgen maakt als het eens een aantal dagen achtereen stil is op mijn weblog. Zo vaak gebeurt dat tenslotte niet, want ik streef er nog altijd naar om mijn weblog dagelijks bij te werken. Het zat er de laatste weken al een beetje in, dat dat niet zou blijven lukken. Sinds begin augustus zit ik weer in een fase van slopende vermoeidheid. Vooral de dagen waarop ik wat langer op pad was, zoals de dag bij het skûtsjesilen en mijn tocht langs de IJsselmeerkust hebben er behoorlijk ingehakt …





En dat was na afloop van de heerlijke vaartocht die Aafje en ik afgelopen maandag samen met Jetske op de Gieterse wateren hebben gemaakt al niet anders. Hoewel je aan boord weinig meer hoeft te doen dan lekker zitten en genieten van net uitzicht, vergt het voortdurende geschommel van zo’n sloep meer van mijn bovenbenen dan mij lief is. Voeg daar over de hele dag nog wat wind en volop zon op je bol bij, dan zal duidelijk zijn, dat ik uiterst rozig thuis kwam. Daar kon een partijtje zwemmen in de Beulakerwijde niets aan af doen. In tegendeel zelfs, daar zal het niet beter van zijn geworden, maar het was het weer waard, want het was een heerlijke en uiterst gezellige dag …





Dinsdag heb ik zo ongeveer de hele dag voor pampus gelegen om wat bij te tanken, maar dat zat er gisteren niet in. Een paar weken geleden hebben we nieuwe kozijnen gekregen, en die worden door Aafje en één van haar broers in eendrachtige samenwerking van een beschermende laag mergelwitte verf voorzien …





Omdat de rust thuis ver te zoeken was, ben ik gistermiddag maar even naar het Weinterper Skar gereden. Daar heb ik een eigenlijk al weer net wat te lange kuier naar de dobbe gemaakt, maar mijn inspanning werd weer ruimschoots beloond. Het uitzicht vanaf het bankje was mooi en rustgevend als altijd, en ik kreeg er ook nog leuk en fotogeniek gezelschap …





Net als in september 2012 kwam er bijna tien minuten lang een kleine levendbarende hagedis bij me op het bankje. Zowel beweeglijk als geduldig liet hij zich al die tijd van dichtbij portretteren, nu eens van links, dan weer van rechts. Ik zal er binnenkort nog wel eens een paar foto’s van tonen …





Toen ik later op de middag nog even zat te rusten op de paal aan het begin van het pad naar de dobbe, streek daar een bloedrode heidelibel naast me neer. Die moest natuurlijk ook nog even op de foto, voordat ik de terugreis naar huis aanvaardde …





Zo, hiermee zijn jullie eerst weer helemaal op de hoogte. Behalve de vermoeidheid die me plaagt, is er niets verontrustends aan de hand. Het zal zijn tijd wel weer even moeten hebben, tijd en rust … Van dat laatste zal de eerstkomende dagen echter wel niet zo gek veel terechtkomen, want van morgenmiddag t/m zondagmiddag komen Tijmen en Pepijn logeren. Omdat die mannetjes over het algemeen wel raad weten met mijn energie, zal het hier eerst nog wel even rustig blijven. Daarom wens ik jullie wat vroeger dan te doen gebruikelijk nu alvast een prettig weekend!

Hagendoornvlinder

Donderdagmiddag heb ik even een fotokuiertje gemaakt bij de Merskenheide. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder ergens in de vrije natuur zoveel vlinders heb zien dartelen als daar op dat moment …





Tussen de vele witjes, kleine vosjes, atalanta’s en kleine vuurvlinders viel vooral deze gele vlinder me op. Omdat hij zich schuil hield tussen de struikheide, waardoor ik hem moeilijk helemaal kon bekijken, dacht ik in eerste instantie dat het om een citroenvlinder ging …





Bij het bekijken van de foto’s was meteen duidelijk dat het om een andere vlinder ging. Gelukkig bracht Gardensafari weer uitkomst, het is een hagendoornvlinder. Het is een fraai getekende nachtvlinder uit de familie van de spanners. Het schijnt dat hij meestal gaat vliegen in de schemering, maar dit exemplaar was tot mijn grote vreugde op deze zonnige donderdagmiddag al rond 14:00 uur op pad …




Yellow moon – de gele maan

Even moest ik met mijn ogen knipperen om te wennen aan het felgele licht, dat net over de schutting recht in mijn gezicht scheen, toen ik woensdagavond rond half elf nog even de tuin in liep. Eenmaal gewend aan het licht, was duidelijk dat het de maan was …, een wonderlijk gele maan …


Bij een lage stand van de maan moet het maanlicht een langere weg door de atmosfeer afleggen, hierdoor wordt de blauwe component van het maanlicht er als het ware uitgefilterd en krijgt het gele licht meer de nadruk. Wil je hier meer over weten, dan kun je hier klikken





En als ik dan de maan zo mooi geel zie, dan kan ik niet om dat prachtige nummer van The Neville Brothers heen. Veel mooier dan in deze versie met een gastoptreden van John Hiatt wordt de gele maan voor mijn gevoel niet bezongen: “YELLOW MOON”

Skywatch Friday 264

Vorige week heb ik een ritje naar het IJsselmeer gemaakt (kaartje Google Maps)

Last week I made a ride to the IJsselmeer (Google Maps)





Tot 1932 was dit een open zee, sinds de bouw van de Afsluitdijk (kaartje Google Maps) is het een groot meer …

Untill 1932 this was a open sea, but since the building of the Afsluitdijk (Google Maps) it’s a large lake …





Het was een dag waarop er veel buien over het IJsselmeer trokken …

On that day there were a lot of rainshowers over the lake …





Zon, wind en wolken zorgden voor prachtige schitteringen op het wateroppervlak …

Sun, wind and clouds layed a wonderful glare on the water surface …





In een mysterieus licht kon ik de regen zien vallen, toen er een bui passeerde …

In a mysterious light I could see the falling rain, when a shower passed …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Bij ’t Oudemirdummer Klif

We zijn aangekomen bij het meest zuidelijke punt van mijn ritje langs de Friese IJsselmeerkust: het Oudemirdummer Klif (kaartje Google Maps). Voordat we van het uitzicht kunnen genieten, moeten we echter nog een kleine 300 m wandelen over een smal voetpad …





Het laatste stuk van het pad ligt tussen twee weilanden waar het vee in toom wordt gehouden met een stroommat, om te verhinderen dat ze geheel op eigen gelegenheid via het voetpad aan de kuier gaan …





Het Oudemirdummer Klif is, net als het Rode Klif dat eerder in deze serie te zien was, een restant van een stuwwal van keileem uit de voorlaatste ijstijd, ongeveer 200.000 tot 130.000 jaar geleden …





Vanaf een ongeveer 6 meter hoog uitkijkpunt met een aantal bankjes en een verrekijker heb je een prachtig uitzicht over het IJsselmeer, waar in de zomer toch altijd op zijn minst wel één zeilboot te zien is …





En als er geen boten te zien zijn, dan zijn er altijd wel vogels om voor wat afleiding te zorgen. Een stukje ten noorden van het klif dobberen vaak honderden zwanen op het IJsselmeer, zo ook vorige week …





Als ook dat geen soelaas biedt, dan kun je op het klif altijd nog op zoek gaan naar bijzondere bloemetjes, zoals het lieflijke grasklokje





Toen mijn benen nog wat krachtiger waren, ben ik een paar jaar geleden – enigszins tegen de ter plekke geldende regels in – eens afgedaald naar de waterspiegel. Onderweg was goed te zien dat het klif nog best hoog is …





Aan de waterkant stond toen nog een mooie verweerde en goeddeels vergane palenrij. Ik zou toch wel eens weten hoe die er nu bij staat …





En vrijwel altijd zorgen zon, wind, wolken en water in eendrachtige samenwerking voor een af en toe bijna betoverend mooi lichtspel boven en op het IJsselmeer …





Een bui die over het IJsselmeer voorbij schoof, liet fraaie valstrepen zien …





Morgen ter afsluiting van deze serie in het kader van Skywatch Friday nog wat foto’s van water en wolken rondom het Oudemirdummer Klif.

Het haventje van Laaksum

Laaksum is een piepklein dorpje of buurtschap in het zuidwesten van de Friese gemeente Súdwest-Fryslân aan het IJsselmeer (kaartje Google Maps). Laaksum heeft een rijke visserijhistorie, al in de 17e eeuw waren er vissers actief. Een haven was er echter niet, bij slechte weersomstandigheden moesten de vissersschepen beschutting zoeken in een natuurlijk inham in de toenmalige Zuiderzee bij Mirns …





Op aandringen van de vissers werd er in het begin van de vorige eeuw een haven gegraven bij Laaksum. Deze haven – die wel liefkozend de kleinste vissershaven van Europa wordt genoemd – kon uiteindelijk in 1912 in gebruik worden genomen om plaats te bieden aan de vloot van zogenaamde Staverse jollen, waarmee op haring, ansjovis, bot en paling werd gevist …





Na de voltooiïng van de Afsluitdijk veranderde de Zuiderzee in 1932 in het IJsselmeer. Vanaf die tijd maakten de houten jollen geleidelijk plaats voor stalen schouwen, en zeilen werden vervangen door motoren. Na de Tweede Wereldoorlog telde de haven nog zeven vissersboten, maar nadat de haring en de ansjovis verdwenen waren uit het IJsselmeer, liep dat aantal snel terug. Op dit moment is de stalen schouw HL6 (foto boven) de enige vissersboot die de haven van Laaksum als thuishaven heeft. Tot op de dag van vandaag trekken de gebroeders Jan en Joop de Vries nog dagelijks met de HL6 het IJsselmeer op om er op duurzame wijze te vissen …





Bij het haventje staat nog de Hang, het gebouwtje waar eertijds haringen werden gezouten en gerookt. Deze werden als Lemster bokken veelal naar Duitsland geëxporteerd. Het gebouwtje staat nog steeds op de nominatie om opgeknapt te worden, maar dat moet dan wel snel gebeuren, want het kwijnt langzaam maar zeker weg …





In het kader van het 100-jarig bestaan van de haven heeft Omrop Fryslân een documentaire gemaakt, waarin de gebroeders De Vries centraal staan. Die documentaire is hier te zien, en voor de goede orde: de documentaire is goeddeels Friestalig, maar hij is wel voorzien van Nederlandse ondertiteling: “Fryslân Dok – De haven van Laaksum”





Ik heb intussen post gevat op de zuidelijke havenhoofd. Kijkend in noordelijke richting is op de foto hieronder net links van de bosschage in de verte nog een deel van it Reaklif – het Rode Klif – zichtbaar …





Als we de blik wat lager richten, dan zien we mooie gele bloemetjes op het noordelijke havenhoofd zachtjes heen en weer wuiven. In het eerste deel van deze serie schreef ik al, dat het Friese weidegebied zich op verschillende plaatsen letterlijk uitstrekt tot op de oever van het IJsselmeer. Dat is op de onderstaande foto goed te zien aan de grazende koeien in de verte …





Ik sluit dit hoofdstuk af met een close-up van de bloemetjes op het noordelijke havenhoofd. Ze doen het prachtig met het licht schuimende water op de achtergrond …




Intermezzo voor de blauwe knoop

Ik weet het, ik heb hier gisteren beloofd dat ik vandaag de bloemetjes buiten zou zetten bij het haventje van Laaksum, maar met het oog op de actualiteit heb ik besloten de plannen maar even wat aan te passen …





In het Weinterper Skar bloeit op dit moment namelijk de blauwe knoop. Dit lieflijke bloemetje staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Hij komt voor in schrale (blauwgras)landen, heidevelden op natte tot vochtige grond en in veenmoerasrietlanden …





In voorgaande jaren lag er nog wel eens een paarsblauw gloed van de blauwe knoop over één van de blauwgraslandjes in het Weinterper Skar, maar vorige week heb ik er slechts een handjevol bloeiende exemplaren kunnen ontdekken. Misschien was ik nog wat aan de vroege kant en staan er intussen meer blauwe knopen in bloei, maar het is in elk geval ook dit jaar weer gelukt om ze hier te kunnen presenteren …





Een zweefvliegje dat op één van de bloemetjes neerstreek, maakte de serie helemaal af door er een extra feestelijk tintje aan te geven …





Morgen zetten we hier de reis langs de IJsselmeerkust voort, we hebben tenslotte vakantie. Dat wil zeggen: Aafje heeft vakantie. Een beetje blogger heeft geen vakantie, die gaat gewoon door. Maar het kan best zijn dat ik eens een snipperdag neem of dat ik mijn dagelijkse rondje eens een keer achterwege laat. Het wordt weer zomers warm, dus we zullen ons wel vermaken …