Koude Pasen, jonge merels

Aan het eind van deze koudste maart in een kwart eeuw was er op deze eerste Paasdag voor het eerst sinds enige tijd weer water in onze vijver te zien, de ijsvloer vertoont duidelijk tekenen van slijtage …





Terwijl ik bij de vijver stond, zag ik dat meneer merel achter in de tuin met een snavel vol wormen in de prunus neerstreek. We hadden al enige tijd het idee dat de merels ergens in de klimop tussen onze tuin en die van de buren een nest hadden gebouwd, maar waar het precies zat was nog een raadsel …





Nadat ik een paar foto’s had gemaakt van pa merel, heb ik me strategisch terug getrokken om rustig af te wachten waar hij naar toe zou gaan. Geduld werd hier op prijs gesteld, want de merel dook pas de pergola in nadat hij ervan overtuigd was dat er geen enkel gevaar meer dreigde …





Eerlijk gezegd had ik verwacht dat de wormen wellicht bestemd waren voor het broedende vrouwtje, maar zodra pa merel in de buurt van het nest kwam, hoorde ik een welluidend gepiep tussen het gebladerte. Moeizaam balancerend op het smalle randje met allerminst stabiel liggende stenen aan de achterzijde van de vijver, wist ik even later het vrouwtje op het nest te localiseren. Meer dan de staart en het wakend oog van ma merel is er niet te zien, maar met wat geluk krijg ik de komende week op een zonnig moment wel een kansje om de jongen te kunnen fotograferen …





Kortom: voor ons geen eieren, maar jonge merels met Pasen.  🙂

Watersport of ijspret

Sinds vorig jaar is het landweggetje de Alde Ie (kaartje Google Maps) ten westen van Gorredijk helaas afgesloten voor alle verkeer. Vooral in voorjaar en zomer is dat jammer, want het veelal natte land links en rechts van de weg herbergt nogal wat vogels en er is vaak een keur aan insecten te vinden …





Vanaf de westkant kun je tegenwoordig nog tot aan de vaart over de Alde Ie rijden, daarna moet je te voet verder. Dat laatste heb ik vanwege de koude wind die nog steeds over de vlakte blies maar achterwege gelaten, maar ik heb wel even een kijkje aan de waterkant genomen. Ten noorden van de weg was de vaart goeddeels dichtgevroren, daar was geen sterveling te zien …





Aan de andere kant van de weg werd het ijs her en der onderbroken door grote windwakken …





Er scharrelden wat eenden en een meerkoet over de broze ijsvloer …





Verderop dobberden op verschillende plaatsen eenden in de fonkelende windwakken …





Ja, die eenden boffen maar: voor elk wat wils, zij kunnen met Pasen 2013 kiezen tussen watersport en ijspret … 🙂





Goed weekend en gezellige Paasdagen!

Skywatch Friday 243

Het wachten is nog steeds op aangenaam voorjaarsweer in Nederland …

We’re still waiting for nice spring weather in the Netherlands …





Dankzij een sterk hogedrukgebied boven de poolstreken is het hier nog steeds winters koud …

Thanks to an area of high pressure above the pole regions, it’s still freezing cold overhere …





Toen ik woensdag ’n wandeling maakte bij de Leijen, zag ik dat ’t meer weer helemaal was dichtgevroren. Dat heb ik eind maart niet eerder meegemaakt …

When I made a walk near the small lake Leijen on wednesday, I saw the lake was completely frozen again. I’ve never seen this in the end of March …





De koude noordoosten wind zorgde aan de rand van de bevroren vlakte voor een akelig lage gevoelstemperatuur van pakweg -10 ºC …

The cold northeast wind blew across the frozen lake with a windchillfactor of about – 10 ºC …





En toen ineens …

And then suddenly …





Alsof ik het nog niet wist, verschenen er ten teken dat de winter nog niet voorbij was honderden ganzen boven de Leijen …

As if I didn’t know it already, as a sign winter wasn’t over yet, there were hundreds of geese flying over the lake …





Hopelijk wordt het snel echt voorjaar, zodat de ganzen kunnen vertrekken naar hun broedgebieden …

I hope it will be spring soon, so the geese can leave for their nesting areas …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettige Paasdagen! … – … Happy Easter!


Het sijsje en zijn meisje

“Elk nadeel heb zijn voordeel,” om het maar eens op zijn Cruijffiaans uit te drukken, zo ook het winterse weer in maart …





Het zal wel tussen de oren zitten, maar ik kan de laatste weken steeds minder goed tegen de kou …





Thermokleding of niet, de gemene oostelijke wind blaast overal dwars doorheen zodra je ergens op de Friese vlakte staat of loopt …





Om toch wat frisse lucht op te snuiven, ben ik daarom de laatste tijd regelmatig even met een deken over de bovenbenen in de tuin gaan zitten …





Op die manier lieten onder andere de sijsjes die zich hier de laatste tijd ophouden, zich goed fotograferen bij het netje met nootjes of de vetbollen …





Vorige week liet ik hier al een foto zien van het manlijk sijsje, die ook op de foto’s hierboven staat, hieronder volgt een vijftal foto’s van zijn meisje …





Net als bij veel andere vogels is ook hier het mannetje, met zijn gele tinten en zijn zwarte petje, mooier en vrolijker uitgedost dan het vrouwtje …





Voorgaande jaren en ook eerder deze winter heb ik hier slechts een enkele keer een sijsje gezien …





Zouden ze onderweg naar hun noordelijker gelegen broedgebieden tijdelijk bij de voederplek in ons tuintje wachten op beter en vooral warmer weer …?





Waarom ze hier dan ook zitten, ze bieden mij samen met de andere tuinvogels de nodige afleiding in deze koude start van het voorjaar …




De eerste wulpen

Wulpen zie ik in de regio rondom Drachten over het algemeen niet zo gek veel. Des te opvallender was het, dat ik vanmiddag in deze koude periode ergens ten westen van Drachten twee wulpen in een weiland rond zag scharrelen …





Met het leggen van eieren zullen ze waarschijnlijk nog niet bezig zijn, eten om op krachten te komen na de lange overtocht vanuit hun winterverblijf is het motto momenteel. Het zal nog niet eens meevallen om voldoende voedsel te vinden, want de grond is op de meeste plaatsen nog schraal, droog en hard …





Het zijn geen fantastische foto’s geworden, daarvoor zaten ze te ver weg, maar de eerste wulpen zijn nu eenmaal de eerste wulpen, en die moeten wel even worden gedocumenteerd …   🙂




De Leijen bevroren op 26 maart

Vandaag stond er weer een fotokuierje met mijn fotomaatje op het programma. Nadat we onder het genot van een kop koffie hadden bijgepraat en overleg hadden gehad over locatie en onderwerp, tuften we aan het eind van de ochtend naar de westkant van de Leijen bij De Tike. Ik had gehoopt dat we daar misschien wat door wind, water en vorst gecreëerde ijzige kunstwerkjes in de rietkraag konden fotograferen …





Nadat we bij Doktersheide (kaartje Google Maps) de auto achter ons hadden gelaten, zei ik tegen Jetske, dat het me alleszins meeviel met de wind en de temperatuur. Dat het voorjaar ook hier nog niet had toegeslagen, was echter al snel duidelijk, de vaart naar de Leijen lag bijna helemaal dicht met een mooi laagje ijs …





Toen we even later over het laatste stuk van het vlonderpad naar het prieeltje op de oever van de Leijen liepen, kregen we de volle laag van de recht van voren komende oostenwind. Op dat moment begon de gevoelstemperatuur al snel te dalen …





Van ijzige kunstwerkjes in de rietkraag was geen sprake. Tot mijn niet geringe verbazing zagen we dat het meer vrijwel helemaal bevroren was. Zo ver het oog reikte strekte zich een groezelige ijsplaat over de Leijen uit, ook het eilandje dat voor het prieeltje in het meer ligt was weer geheel ingesloten door ijs …





Heel apart om dit beeld hier op 26 maart aan te treffen. Op 17 januari zag ik hier een eerste schaatser over een toen veel mooiere ijsvloer glijden, die was toen voor mijn gevoel aan de vroege kant. Het was wel aardig geweest om hier nu een extreem late schaatser aan te treffen, maar dat zat er toch niet in, en laten we hopen dat het er ook niet meer van komt …





Erg lang hielden we het daar pal op de koude oostenwind niet uit. Aan de onderstaande rietpluimen is goed te zien hoe zeer de wind nog over de vlakte blies. Nadat we allebei de nodige plaatjes hadden geschoten, wisselden we een blik van verstandhouding …, tijd om terug te gaan naar de auto …





Voordat we daar aan toe waren, ontdekte Jetske echter een plekje waar het heerlijk toeven was. In de zon en in de luwte van wat struikgewas hebben we nog een tijdje heerlijk zitten kletsen en genieten van de zon. Op zo’n plekje uit de wind merk je dan ineens hoeveel kracht de zon alweer heeft, en dan krijgt het begrip windchillfactor ook ineens echt betekenis …





Helemaal bijgekomen van de kou aan de rand van de ijsvlakte vervolgden we een kwartiertje later met een tevreden gevoel onze weg naar de auto.

Baas boven baas

Op 26 februari schreef ik hier dat meneer Merel zichzelf luid schetterend had benoemd tot buurtbaas. Zodra hij bij het voederhuisje neerstreek, zochten de mussen en de mezen een goed heenkomen in een van de omringende bomen of struiken.
In grote lijnen is dat nog steeds de situatie, totdat de Vlaamse gaai op luidruchtige wijze zijn intrede in ons tuintje doet om zich tegoed te doen aan de doppinda’s … Dan erkent meneer Merel daarin toch zijn meerdere en neemt hij samen met de andere vogels tijdelijk de wijk …