Drijfijs op ’t Wad

Waar afgelopen nacht en vanmorgen de golven van de Waddenzee tegen de zeedijk beukten, was vorige week slechts een schier oneindige vlakte van sneeuw en ijs te zien zo ver het oog reikte …





Normaal gesproken kun je vanaf dit punt bij Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) de Waddeneilanden Schiermonnikoog en Ameland zien liggen, door de nevel boven de sneeuw- en ijsmassa was daar vorige week vrijdag geen sprake van …





Natuurlijk kon ik het niet laten om ook ditmaal weer even over de dijk te klimmen, zodat ik even een fotokuiertje langs de vermaarde palenrij kon maken …





Het werd maar een kort kuiertje deze keer. Om te beginnen was het er snijdend koud, maar belangrijker nog: ik zag het niet zo zitten om daar ergens aan het uiteinde van de wereld ten val te komen …





Nadat ik even een paar shots had gemaakt van een aantal van de berijpte paaltjes en het drijfijs dat daar achter op de Waddenzee op en neer deinde, vond ik het al snel welletjes …





Voetje voor voetje terug naar de zeedijk was het motto op dat moment, terug naar de hopelijk snel weer warme auto …




Ruim 30 graden verschil

Op 1 augustus 2012 heb ik ook een ritje gemaakt door het uiterste noordoosten van Fryslân. Op die warme zomerdag -het was toen rond de 25 ºC- maakte ik deze foto van een coupure in de oude zeedijk bij een boerderij aan de Alddyk bij Paesens (kaartje Google Maps) …





Zonder dat ik me daarvan bewust was, maakte ik vorige week vrijdag een foto vanaf hetzelfde standpunt. Op dat moment vroor het een graad of 3, maar met dank aan de noordoostelijk wind, die ongenaakbaar over de kale sneeuwvlakte blies, schat ik de de gevoelstemperatuur toch zeker op -10 ºC …





Aan de schaduw van de coupure op het wegdek is te zien dat de zon op dat moment even door de nevel heen probeerde te prikken. Met een beetje geluk zou het zonlicht de berijpte bomen even laten schitteren …





Omdat er aan de noordkant van de oude zeedijk in de verste verte geen boom te zien is, liep ik even door de coupure naar de achterliggende boerderij. Nog voordat ik in de buurt van de bomen was, werd het zonlicht weer weggeveegd door de nevelflarden …





Gelukkig leverden het berijpte rietkraagje en het vage beeld van een verderop gelegen boerderij toch nog wel een paar aardige plaatjes op. Daarna ben ik al snel weer terug gegaan naar de auto, want man man, wat was het daar koud …




Aan de rand van Nederland

Nadat ik in de achter ons liggende vorstperiode de nodige foto’s had gemaakt van ijspret en sneeuwlandschappen in de eigen contreien, had ik vorige week vrijdag zin om weer eens een kijkje te nemen aan de rand van Nederland. Onderweg naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) wisselden zon en mist elkaar af. Eenmaal aangekomen aan de Friese Waddenkust hield een lichte nevel de overhand, slechts heel even zag ik een stukje blauwe lucht. Maar het door de nevel gefilterde schijnsel van de zon legde regelmatig een mooi zacht licht over de witte wereld, waardoor het besneeuwde landschap en de lucht in de verte leken samen te smelten …





De komende dagen volgen er nog wat foto’s van mijn ritje van Paesens-Moddergat naar het Tempeltje van Ids bij Marrum …

Napraten over het ijs

Nu de temperaturen weer ruim boven nul zijn gekomen en de gemalen sinds vandaag weer volop draaien, is het eerst weer gedaan met de ijspret. De winterhaters zullen intussen ongetwijfeld een zucht van verlichting hebben geslaakt nu de kou voorlopig weer is verdreven …





De schaatsliefhebbers zullen vast met plezier nog eens wat napraten over de rondjes die ze gedurende enige dagen konden maken op de prachtige ijsvloer in de Jan Durkspolder of op één van de weinige andere plaatsen waar veilig geschaatst kon worden. In dat kader plaats ik hier vandaag een paar sfeerplaatjes van pratende mensen op het ijs in de Jan Durkspolder …





Mensen die even een praatje met elkaar maken … met vrienden of bekenden, maar ook met volslagen onbekenden, dat was de afgelopen anderhalve week toch wel weer kenmerkend voor de sfeer op en bij het ijs in de Jan Durkspolder en elders …





Dat er maar op zo weinig plaatsen veilig geschaatst kon worden, is overigens helemaal niet zo verwonderlijk als je de winter in koudegetallen bekijkt. Het koudegetal wordt berekend door alle etmaalgemiddelden beneden het vriespunt over de periode 1 november tot en met uiterlijk 31 maart bij elkaar op te tellen, zodat uiteindelijk één (koude)getal wordt verkregen. Daarvan wordt het minteken weggelaten. Bedraagt de gemiddelde etmaaltemperatuur op een bepaalde dag -0,5 graden en de volgende dag -0,8 graden, dan is het koudegetal over die twee dagen dus 1,3.

Bij het KNMI in De Bilt ligt het koudegetal deze winter tot dusver op 56. In ons tuintje ben ik tot nu toe uitgekomen op 74,8.  Kijkend naar de winters waarin een Elfstedentocht heeft plaatsgevonden, is het ook hier in Fryslân dus lang niet koud genoeg geweest om ook maar over een Elfstedentocht te denken. Het zou zelfs wel eens zo kunnen zijn, dat het in de afgelopen vorstperiode in het midden en zuiden van het land kouder is geweest dan hier in Fryslân …





Voorlopig hebben depressies het in een westelijke stroming voor het zeggen met hoge temperaturen, maar de winter is nog niet voorbij. Vorig jaar begon het pas op 30 januari echt te vriezen, waarna we een twee weken durende koudegolf over ons heen kregen. Wie weet wat ons in februari nog te wachten staat …

De lange witte winter (11)

Zo snel als de vorstperiode ruim twee weken geleden begon, zo snel is er ook weer een eind aan gekomen. De komende dagen staat ons herfstachtig weer te wachten met wolken, wind, regen en relatief hoge temperaturen. Het spijt me dat er een eind aan het winterse weer is gekomen, want die twee weken hebben me in alle opzichten weer goed gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: na twee weken waarin ik veel op pad ben geweest, zijn vooral mijn benen wel weer even aan wat rust toe. Daarom laat ik het op mijn weblog voorlopig nog maar wat doorwinteren. Eerst met deel 11 van “De lange witte winter”, en vanaf maandag met foto’s die ik de afgelopen twee weken heb gemaakt …





In deel 11 van “De lange witte winter”, getiteld “Meer wit”, blijkt dat we nog lang niet van de sneeuw af waren. Op 10 januari 2010 kregen we opnieuw een pak sneeuw, omdat dat in dit geval gepaard ging met een harde oostelijke wind, ontstonden er op verschillende plaatsen sneeuwduinen, die extra overlast voor het verkeer met zich mee brachten. Totdat de wegen weer redelijk tot goed begaanbaar waren, heb ik mijn camera vooral gericht op de vogels in ons besneeuwde tuintje. Daarna heb ik weer een rondje door het witte weidegebied gemaakt, waarbij ik o.a. een groep zwanen in een besneeuwd weiland aantrof …





Zondag 3 februari volgt deel 12: “Sneeuwpret in de Kale Duinen”, daarin zien we hoe de heideschapen op het Aekingerzand hun kostje bijeen scharrelden in het besneeuwde duinlandschap, waar ook langlaufers hun sporen trokken.

Skywatch Friday 234

Het is nog steeds winter in Nederland, vorige week vrijdag toonde ik al een aantal schaatsers in mijn Skywatch Friday 233

It’s still winter in the Netherlands, last Friday I showed some shots of the first skaters in my Skywatch Friday 233





Op die dag maakte ik wat zonnige foto’s van schaatsers bij de poldermolen “Ypey” in de Ryptsjerksterpolder (kaartje Google Maps)…

On that day I made some sunny shots of skaters near the windmill “Ypey” in the Ryptsjerksterpolder (Google Maps) …





De molen, die in 1858 is gebouwd, is een beeldbepalend bouwwerk in het polderlandschap …

The mill is built in 1858 and it’s a remarkable building in the flat polder landscape …





Een tijdlang was het lekker in de zon, maar toen de zon zich verschool achter de wolken, werd het koud op de vlakte, tijd om naar huis te gaan …

First it was rather nice in the sun, but when the sun hided behind the clouds, it became quite cold, time to go home …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!