De klok

Gestaag tikt de klok voort. Langzaam maar zeker draaien de wijzers naar het einde van alweer een dag …, alweer een maand …
Nog even, dan laten we 2012 achter ons …

Ik sluit het jaar af met een woord van dank aan ieder die het afgelopen jaar met grappige, warme, informatieve, aanvullende, meelevende, opbouwend kritische of wat voor reacties dan ook actief heeft bijgedragen aan dit weblog …

Goede jaarwisseling allemaal, doe voorzichtig!




De lange witte winter (7)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 7 is getiteld “Whiteout 2” en speelt zich af rond de jaarwisseling 2009-2010. Rond de Kerstdagen liepen zowel de maximum- als de minimumtemperaturen tijdelijk enkele dagen op tot boven het vriespunt, maar vanaf 28 december begon het weer te vriezen. De laatste winterse wandeling van 2009 vond plaats in het Weinterper Skar, waar een groepje kramsvogels op het ijs rond stapte. Na een winterse jaarwisseling viel er op 2 januari weer verse sneeuw. Die sneeuw zorgde in combinatie met mist op 3 januari opnieuw voor een prachtige ‘whiteout’, waardoor grond en lucht hier en daar weer naadloos in elkaar over gingen. Omdat in tegenstelling tot 22 december ditmaal de zon af en toe door de mist heen prikte, ontstond een nog mooier en feeërieker beeld dan in december …





Zondag 6 januari volgt deel 8: “Honger en dorst”. Nog steeds zitten we in een koude witte wereld, waarin vooral de vogels het niet gemakkelijk hebben.

Adder, hagedis en ree

Nee, dit zijn niet de ingrediënten van het voorbije kerstmenu, maar drie dieren waar ik in augustus en september bijzondere ontmoetingen mee had. Mijnnikonenik vroeg zich n.a.v. het vorige logje over Aardige ontmoetingen in 2012 al af waar de adder bleef … Natuurlijk mag de onverwachte ontmoeting, die ik op een mooie vrijdag in augustus op de Merskenheide met een adder had, niet ontbreken. De afgelopen jaren heb ik daar wel eens vaker een adder kunnen fotograferen, maar ditmaal werd ik er echt door verrast 🙂

Terwijl ik over het zuidelijke pad wandelde, lukte het me die middag eindelijk weer eens om een paar andere vlinders te fotograferen dan de gebruikelijke witjes. Al doende wierp ik ook regelmatig even een blik op het pad voor me en hield ik ook de voet van het struikgewas links naast het pad in het oog, want het was typisch zo’n dag waarop daar wellicht ergens op een zonnig plekje een adder zou kunnen liggen. Dat bleek die dag echter niet het geval te zijn …





Nadat ik het zuidelijke pad achter me had gelaten, zette ik halverwege het oostelijke pad de pas er even extra in, toen ik het bankje aan het eind van dat pad in zicht kreeg. Met de blik op het bankje gericht, zag ik onder in mijn blikveld amper een halve meter voor me plotseling een schim bewegen op het pad. Ik zou net mijn rechtervoet neerzetten om de volgende stap te maken, toen ik me realiseerde dat er vanuit de heide een adder van rechts naar links het pad overstak. In plaats van die voet neer te zetten, zette ik intuïtief flink af met mijn linkerbeen om over het beest heen te springen. Geloof me, als je maar genoeg adrenaline in je lijf hebt, dan kun je ook met MS in geval van nood nog een flinke sprong maken. Het was weer zo’n moment dat nog steeds op mijn netvlies staat, maar de adder -een njirre in goed Fries- staat gelukkig ook goed op een aantal foto’s. Van deze ontmoeting heb ik weer geleerd, dat je je bij de Merskenheide ook op de paden geen onachtzaamheid kunt veroorloven …





Bijna anderhalve maand later zat ik op een zonnige zaterdagmiddag even op het bankje bij de dobbe in het Weinterper Skar. Ook hier zag ik na enige tijd vanuit mijn ooghoeken weer iets bewegen. Over de lange grashalmen naast het bankje kroop een hagedis omhoog, die zich aan het andere uiteinde gezellig naast me op het bankje in de zon nestelde. Het viel me op dat het beestje een aparte staart had, ik ging er op dat moment van uit dat hij wellicht aan het vervellen was, maar dat bleek toch niet het geval te zijn …





Geert van Geert sines schreef ’s avonds in reactie op mijn foto’s van deze opvallende hagedis het volgende:

“Er is iets bijzonders met jouw hagedis.
Twee jaar geleden schreef ik over “Caudale autotomie”. Ik heb er een hekel aan om in mijn reacties links naar mijn eigen blog te zetten, maar hier moet het toch maar:
http://geertsines.wordpress.com/2010/09/24/caudale-autotomie/
Op de laatste foto op dat blog is een hagedis te zien met afgetrokken staart. De laatste zin in mijn blog is:
“Als het goed is krijgt deze wel een nieuwe, echter veel kortere staart.”
De hagedis die jij hebt gefotografeerd heeft zo’n kortere, opnieuw aangegroeide staart.
Dit soort foto’s zie je eigenlijk nooit, jij hebt volgens mij een unieke foto gemaakt.”

Als Geert dat zegt, dan neem ik dat graag aan, en daarmee zijn deze foto’s zeker bijzonder genoeg voor een speciaal plekje aan het eind van het jaar …





De laatste en meest aaibare ontmoeting die ik nog even in herinnering wil roepen, is die met een grazende ree bij het Diakonieveen. Het verslag van dat tripje begon met: “Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag …”





Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik maandag 17 september aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Het werd een dag vol cadeautjes. Dat begon al voordat ik bij het parkeerplaatsje arriveerde, toen ik een ree in de berm zag staan …





Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen. Het hief het schrandere kopje even naar me op, waardoor we oog in oog kwamen te staan. Nadat ze me even had opgenomen, boog de ree zich weer voorover om onverstoorbaar, maar absoluut attent weer door te graan met grazen …





Bijna drie minuten lang stonden we tegenover elkaar, zij grazend en kijkend … ik klikkend en kijkend. Pas toen er vanuit een pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken, verdween de ree met enkele soepele sprongen in het bos …





Ik prijs mezelf een rijk mens, dat ik ondanks -misschien zelfs wel dankzij- die rotziekte waar ik mee zit opgescheept het afgelopen jaar weer een aantal van dit soort fraaie ontmoetingen mee heb mogen maken. Mijn fotokuiertjes worden weliswaar steeds wat korter en de beperkingen nemen gestaag toe, maar als 2013 op vergelijkbare wijze verloopt dan teken ik daarvoor!

Maar we zijn nog niet aan 2013 toe. Eerst neem ik jullie morgen weer even mee terug naar “De lange witte winter”, waarin we morgen in deel 7 o.a. de jaarwisseling van 2009-2010 meemaken en een prachtige whiteout in gaan.

Skywatch Friday 230

Het was de afgelopen tijd vooral grijs en regenachtig. De lucht was over het algemeen meer deprimerend dan fotogeniek. Om het Skywatch jaar toch optimistisch af te sluiten, heb ik vandaag gekozen voor een mooie zonsondergang, die ik eerder dit jaar heb gefotografeerd bij de Leijen (kaartje Google Maps)

During the last one and a half week we had mainly grey and rainy weather in the Netherlands. Actually the sky was rather depressing. To finish the Skywatch year in a positive way, I have chosen some shots of a sunset I have photographed earlier this year near the smalle Lake Leijen (Google Maps)





Zon, wolken, vliegtuigstrepen en het water toverden in eendrachtige samenwerking een prachtig schouwspel tevoorschijn …

Sun, clouds, contrails and the water presented a wonderful show … …





Kort na zonsondergang verschenen als bonus eerst de Maan en Venus aan het firmament, even later liet iets daaronder ook Jupiter zich zien in een prachtige samenstand van planeten …

Shortly after sunset the Moon and Venus appeared in the darkening sky, and some time later Jupiter popped out of the darkness too in a beautiful conjunction of planets …





Nou, is dat geen mooi moment om het Skywatch-jaar mee af te sluiten!?

Well, isn’t that a wonderful moment to finish the Skywatch year!?

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Fijne Skywatch & Gelukkig Nieuwjaar! … – … Happy Skywatch & Happy New Year!


Aardige ontmoetingen in 2012

Ook in 2012 had ik weer een aantal aardige ontmoetingen, die in mijn geheugen zijn blijven hangen en die mede dankzij de foto’s waarschijnlijk nog lang herinneringen zullen blijven oproepen. Om te beginnen trof ik tijdens een tochtje, dat ik op 16 februari samen met mijn maat Johan maakte, langs het kruiende ijs bij het IJsselmeer een koe tussen de ijsbergen aan …





Later hoorde ik van boerin Hendrika dat de vermaarde (koeien)fotograaf Harrie van Leeuwen daar bezig was met het maken van een reportage voor het vakblad Veeteelt over de kampioenskoe Caudumer Hinke 97. Hinke leek er in het begin niet veel zin in te hebben, maar het leverde absoluut unieke plaatjes op …





Half maart trof ik tijdens één van mijn ritjes door de omgeving in een officieel tot ganzenopvanggebied verklaard weiland bij Aldeboarn een stel opvallende grazende gasten aan. Voor deze soepganzen is het opvanggebied vast niet bedoeld, maar dat maakt die beesten natuurlijk niets uit zo lang het gras maar smaakt …





Terwijl drie van de ganzen strak in het gelid naast elkaar liepen te grazen, liep een vierde exemplaar er in zijn eentje achteraan. Vooral dat drietal leverde bijzonder plaatjes op …





Op een warme en benauwde donderdag 5 juli maakte ik een ritje in de buurt van Earnewâld om wat foto’s te maken voor Skywatch Friday. Nadat ik wat foto’s van een naderende buienlucht had gemaakt, reed ik naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder om even pauze te houden …





Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Nadat ik eerst vanuit de auto een paar foto’s had gemaakt, liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan …





De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan kwam, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring. En wat belangrijker is: het leverde mij behalve wat foto’s ook nog een aardig stukje video op …





Twee dagen later zat ik op zaterdagmiddag rond 14:00 uur lekker in het zonnetje op het bankje bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Ineens hoorde ik gehamer en getik achter me …





Lang hoefde ik niet te zoeken naar de bron van het geluid. In een van de bomen vlak bij het bankje zat een grote bonte specht te timmeren. Ik heb in het verleden al verschillende keren geprobeerd om een grote bonte specht op de foto te krijgen, maar elke keer weer bleef het onderwerp zich verstoppen achter stam of takken van een boom …





Die zaterdagmiddag had ik eindelijk eens te maken met een gewillig model. Hij liet zich niet door mij storen en gaf me tien minuten lang de kans om foto’s van hem te maken, terwijl hij mooi afgetekend tegen de strakblauwe lucht prachtig in het zonlicht zat …





Het waren stuk voor stuk aardige ontmoetingen waar ik echt van heb genoten. Het zijn de kleine dingen die het doen …

De lange witte winter (6)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 6 is getiteld “Whiteout 1” en speelt zich af op 22 december 2009. Nadat ik ’s ochtends even een kijkje in het Weinterper Skar had genomen, heb ik ’s middags een ritje gemaakt door het witte weidegebied ten westen van Drachten. Daar zorgde een combinatie van sneeuw en mist voor bijzondere beelden. Als sneeuw en mist samenvallen, lijkt de omgeving gelijkmatig helder te zijn. De horizon verdwijnt, waardoor grond en lucht naadloos in elkaar over gaan. Contouren en schaduwen lijken op te lossen in het niets. Je krijgt het gevoel dat je in een lege, oneindige witte of lichtgrijze ruimte staat. Op zo’n moment is er sprake van een zogenaamde ‘whiteout’. Dit verschijnsel treedt vooral in de poolstreken op, maar in een witte winter kun je er ook hier in terecht komen.





Zondag 30 december volgt deel 7: “Whiteout – 2”, ook nu zorgen sneeuw en mist weer voor onwerkelijke plaatjes, omdat de zon op deze dag af en toe door het wolkendek en de mist heen prikte, ontstonden bijna oogverblindende plaatjes.

De lange witte winter (5)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 5 is getiteld “In de witte Weerribben” en speelt zich af op 21 december 2009. Zodra de autosnelwegen en de belangrijkste doorgaande wegen in het noorden weer berijdbaar waren, ben ik op pad gegaan voor een ritje naar de Kop van Overijssel. In de besneeuwde Weerribben trof ik bij de buurtschap Nederland o.a. een paar rietsnijders aan, die op het ijs bezig waren om hun oogst binnen te halen …


Ook dit deel van “De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.





Morgen, Tweede Kerstdag volgt deel 6: “Whiteout – 1”, waarin een combinatie van sneeuw en mist voor bijzondere beelden zorgt.