De luchtverdediging in actie

Hij zat eigenlijk net wat te ver weg, maar toch liet ik het zijraam van de auto maar even zakken om een plaatje te schieten van een grutto, die op een paaltje op wacht stond …

Omdat ik hem eigenlijk vanuit een wat lager standpunt in beeld wilde hebben, opende ik vervolgens heel voorzichtig het autoportier …

Tot zover ging alles goed, maar toen ik het portier helemaal open duwde om uit te stappen, ging dat de grutto net wat te ver …

Luidkeels alarmkreten slakend steeg hij op van het paaltje, en enkele meters verderop steeg ook mevrouw grutto vanuit het weiland op …

Nadat ze een paar maal luidkeels roepend een rondje om me heen hadden gemaakt, heb ik me maar weer teruggetrokken in de auto om mijn weg te vervolgen …

Koddige rode kopjes

Tijdens een van mijn ritjes kwam ik onlangs langs een sloot waarin een meerkoetenfamilie rond dobberde. Nadat ik de auto een stukje verderop had geparkeerd, heb ik een plekje op de wal gezocht waar het clubje even later voorbij kwam …

Eerst passeerde één van die koddige rode kopjes, al snel gevolgd door twee broertjes of zusjes …

De jonkies werden geflankeerd en goed in de gaten gehouden door de beide ouders …

Opnieuw terug van even weg geweest

Sinds ik behept ben met MS, zijn wij niet meer van die reizigers, simpelweg vanwege het feit dat reizen een nogal vermoeiende bezigheid is, om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Desondanks gingen wij, terwijl ik nog maar amper was bijgekomen van ons weekendje in Drenthe, zaterdagochtend opnieuw bepakt en bezakt op pad. Ditmaal stond er een rit van ruim 200 km naar een kleine camping in Noord-Brabant op het programma. Daar werden we verwacht voor een reünie van een groep mensen van diverse pluimage her en der uit Nederland en België, die wij in de periode 1994-2004 met een zekere regelmaat troffen op een camping in Zuid-Frankrijk. Omdat vakanties in Zuid-Frankrijk voor ons geen optie meer zijn, en omdat ook het gesleep met een tent in eigen land er niet meer bij is, was er voor ons een caravan gereserveerd voor het Pinksterweekend, zodat we toch weer eens ouderwets genoeglijk konden bijpraten …

Na een vlotte rit volgde in de loop van de middag een allerhartelijkst weerzien in waarlijk Franse omstandigheden. De zon zweepte de temperatuur op tot hoog zomerse waarden, maar in de schaduw van een grote treurwilg was het goed toeven, en daar droeg in de loop van de middag ook een verkoelend wit wijntje een steentje aan bij. Tegen zessen werd het voor mij tijd om me even tactisch terug te trekken in de caravan. Daar heb ik me heerlijk diagonaal op het wat krap uitgevallen bed uitgestrekt. Al gauw zakte ik weg in een vredig namiddagslaapje. Intussen troffen de overige aanwezige mannen voorbereidingen voor een gezamenlijk maaltijd, zoals we dat ook in Frankrijk zo vaak hadden meegemaakt …

Om ons uit 11 personen bestaande gezelschap de gelegenheid te geven om de avond op feestelijke wijze door te brengen zonder de andere campinggasten te storen, kregen we de beschikking over een multifunctionele schuur op het terrein. Terwijl de aardappeltjes zachtjes pruttelden en de asperges aan de kook werden gebracht, kwamen de eerste tafelgesprekken al snel op gang …

Helaas moesten drie personen om uiteenlopende redenen verstek laten gaan, maar de mensen die er wel waren, raakten probleemloos met elkaar in gesprek. Hoewel Aafje en ik de anderen variërend van 3 tot 8 jaar niet meer hadden gezien of gesproken, werden gesprekken en gesprekslijnen opgepikt alsof ze vorige week waren gevoerd. Ondanks al die jaren klikte het nog steeds als vanouds en het eten liet zich ook nu weer goed smaken …   🙂

Om een lang verhaal maar wat in te korten: het was nog lang gezellig in de schuur, terwijl er op de rest van camping een vredige rust heerste. Ook in dit opzicht leek de tijd stil te hebben gestaan, wij waren -zoals ook in Frankrijk al vaak het geval was- weer de laatsten die het licht uit deden …

De zondag en de maandag verliepen al niet minder mooi en gezellig als de zaterdag, met dien verstande dat de zondag werd afgesloten met een paar ook al weer traditionele partijtjes petanque. Hoewel ik sinds september 2010 geen boule meer had aangeraakt, was ik het nog niet verleerd. Maar na één partij was het voor mijn benen welletjes, gelukkig was een van de anderen bereid om mijn plekje in te nemen, zodat ik nog wat foto’s kon maken …

Na een in alle opzichten warm afscheid zijn wij gistermiddag als eersten huiswaarts gekeerd, maar niet nadat we hadden afgesproken om volgend jaar op herhaling te gaan. Hopelijk is dan de hele groep compleet!

Dat ik me goed heb vermaakt moge blijken uit het feit, dat ik in het weekend geen moment aan bloggen of twitteren heb gedacht. En dat terwijl ik toch echt drie berichtjes in concept klaar had gezet, zodat ik ze met enkele simpele vingerbewegingen vanaf mijn iPad zou kunnen publiceren …
Afijn, des te beter, want ik heb besloten de rest van de week lekker op mijn lauweren te rusten om de vermoeienissen van dit warme en onvergetelijk gezellige weekend weer geleidelijk uit mijn lijf te laten zakken. Ik schotel jullie deze week wat foto’s voor waar ik verder geen moeite meer voor hoef te doen, en wellicht kom ik vanaf morgen weer eens her en der op bezoek om wat bij te lezen. Straks eerst maar even een uurtje bijslapen … 🙂

Skywatch Friday 199

Zondagavond had ik het geluk om vanaf 20:15 uur het groeien en ineenzakken van indrukwekkende buienwolken te zien …

Sunday evening I was so lucky to witness the growth and decline of some impressive clouds, it started about 20:15 o’clock …

Vanaf ongeveer 20:30 uur werd de top van de wolken afgeplat tot een mooie aambeeldwolk of cumulonimbus …

From about 20:30 the clouds formed a great cumulonimbus …

Weer een kwartiertje later leken de wolken ineen te zakken …

Again about a quarter later the clouds began to decline …

Om 21:30 uur was dit alles wat er nog van over was …

At 21:30 o’clock this was all that was left of it …

En voor wie het eerder deze week heeft gemist, ik heb er ook een (versneld) filmpje van gemaakt …

And for those who didn’t see it earlier this week, I made an accelerated movie of it too …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Koekoeksbloemen en fladderaars

Tijdens een ritje over ’s heren wegen heb ik de auto gisteren een paar maal aan de kant gezet om wat vertier te zoeken in één van de vele kleurrijke bermen die Fryslân momenteel rijk is …

Tijdens de eerste tussenstop heb ik me vooral gericht op één van mijn lievelingsbloemen, de echte koekoeksbloem. Vanwege de vlagerige noordoostelijke wind viel het nog lang niet mee om er mooie foto’s van te maken, want die fraaie roze windvangers dansten vrijwel voortdurend heen en weer …

Onder het motto ‘de aanhouder wint’ lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto ’s te maken, en een paar vlinders waren zelfs bereid om voor een kleine bonus te zorgen …

Een koolwitje (boven)  en een geaderd witje (onder) die zich tegoed deden aan het lekkers dat de koekoeksbloemen te bieden heeft, wilden op een windstil moment wel even poseren …

Virtuele verkoeling

Het kan ook nooit eens normaal in dit land … Precies een week geleden was de maximumtemperatuur in ons tuintje 11,7 ºC, op dit moment pronkt er een maximum van 27,5 ºC op mijn weerstation …

Even voor de goede orde: ik klaag niet over het mooie weer, maar voor iemand met een defecte inwendige thermostaat is deze sprong in de temperaturen weer net wat teveel van het goede …

Daarom presenteer ik vandaag wat verkwikkende druppeltjes ter virtuele verkoeling.  🙂

Wervelende buienwolken boven Drenthe

Een mooier slot van ons weekendje op Landgoed de Merelhof had ik me niet kunnen wensen. Rond 18:00 uur zag ik zondag op de buienradar dat er boven Duitsland een actieve bui verscheen, die koers zette richting Ruinen. Rond 20:00 uur zag ik de tot grote hoogte opbollende wolkenmassa verschijnen …

Dat was het moment om me met stoel, camera, statief en koffie te nestelen aan de noordkant, zijnde de achterkant van ons weekendhuis. Het werd een van de meest fotogenieke weerverschijnselen die ik tot nu toe heb kunnen fotograferen. Wat een mazzel, dat dit gebeurde op het moment dat ik rondom ruim zicht had …

Het was echt enorm fascinerend wat er allemaal in die wolkenmassa gebeurde. Op verschillende momenten zag ik zogenaamde pileus-wolken verschijnen. De pileus is een gladde wolk die soms te zien is bovenop cumuluswolken. Een pileus ontstaat wanneer er in de wolken krachtige verticale luchtstromingen ontstaan die een vochtige laag boven de top van een wolk omhoog duwen en daarmee condensatie geven. De vochtige laag is zelf stabiel, ook na condensatie, en daarom heeft pileus een glad uiterlijk. De wolk vormt zich en verdwijnt zeer snel. De groeiende cumulus groeit er snel in en doorheen …

Omdat de camera nu toch op het statief zat, en ik er behaaglijk bij kon blijven zitten, heb ik behalve een uitgebreide fotoserie ook nog 4 videoshots van in totaal 14:37 minuten gemaakt van de wervelende wolkenmassa. Om die wervelingen goed te laten zien, heb ik dat kwartiertje teruggebracht tot 1 minuut en 13 seconden. Het is een HD-filmpje, dat het best tot zijn recht komt op volledig scherm. Geniet ervan …