Oranje

Sinds ik veertig jaar geleden met goed gevolg de lagere school heb afgesloten, heb ik eerlijk gezegd helemaal niets meer met Koninginnedag. In de jaren zestig was Koninginnedag een hoogtijdag met ’s ochtends een aubade bij het gemeentehuis en een grote optocht, die ’s middags werd gevolgd door een keur aan spelletjes. Sindsdien is Koninginnedag voor mijn gevoel verwaterd tot een dag waarop je struikelt over de vrijmarkten. Die waren nooit echt aan mij besteed, en de laatste jaren al helemaal niet …

Dat geschuifel door die drukte, dat is niets noor mij. Ik geef de voorkeur aan de rust van de eigen tuin vandaag. En laat daar nu uitgerekend vandaag de eerste oranje bloemetjes van het nagelkruid oftewel Geum Coccineum ‘Borisii’ tot bloei zijn gekomen …

Kijk, daar kan ik dan wel van genieten. Het is alleen jammer dat het hier de hele dag al zo hard waait, dat die bloemen continue op hun lange stelen heen en weer staan te zwiepen. Van de 80 foto’s die ik er zittend op mijn krukje van heb gemaakt, zijn er nog geen tien door de keuring gekomen …

De drie bloemetjes hierboven geven deze Koninginnedag toch de kleur die erbij hoort.

Skywatch Friday 145

Om een mooie zonsondergang te zien, ben ik vorige week donderdag naar de Leijen gereden.  Toen ik er bijna was, verschenen er fijne stralen in de lucht …

Last thursday I hoped to see a beautiful sunset, so I drove to the small lake the Leijen. When I was almost there, fine rays appeared in the sky …

Toen ik twee minuten later op de oever van het meer stond, verdween de zon achter een wolkenband in de verte …

Two minutes later, when I stood on the border of the lake, the sun dissapeared behind clouds in the distance …

Nog een laatste glimp van de zon boven het rustige meer …

A last glimpse of the sun above the quiet lake …

Zodra de zon achter de wolken was verdwenen, vervaagden licht en kleuren langzaam …

As soon as  the sun was gone, light and colors slowly faded …

Wat restte was romantiek bij de picknicktafel …

What remained was romance at the picknick table …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Riet binden met twijg

Vorige week liet ik hier een aantal foto’s zien van de meest moderne manier van rietbinden. Dat ziet er zo uit …

Gisteren ben ik voor het eerst zonder mijn trouwe gids, tolk en fotomaatje Jetske – tevens deskundig in de rietteelt – naar het rietland in de Kop van Overijssel gereden, “omdat ut oalderwetse ryt binen mit twiig aigenlik ok noch ev’n op’e film most …” Ja, Fries is in moeilijke taal, maar plat Overijssels valt ook niet mee … 😉

Maar ter zake nu. Eigenlijk zou ik op het bedrijf van rietteler Klaas en zijn compagnon Jan een demonstratie van de ouderwetse manier van riet binden met wilgentwijgen krijgen. Dat kon echter niet doorgaan, omdat de twijgen waren uitgedroogd en bij het binden meteen braken. Om de flexibilieit van het materiaal te bewaren, moeten de twijgen in het water worden bewaard. Deze twijgen lagen echter al wat te lang droog. Gelukkig kwam Klaas met een nog veel mooier alternatief. Niet zo ver van het bedrijf zit nog een rietbinder die het werk nog volledig op de ouderwetse manier midden in de natuur doet. Samen met ‘neef Bert’, die me werd toegewezen als gids, ben ik naar de aangewezn locatie gereden …

Nadat ik had gevraagd of ik wat video-opnamen van zijn werk mocht maken, kreeg ik toestemming om enkele shots te maken. “Maar niet te lang,” voegde de rietbinder eraan toe, “want dan word ik zenuwachtig … ”

Deze man doet zijn werk nog volledig op de grond, zoals het vroeger ook werd gedaan, en hij doet dat – voor zover ik daar kijk op heb – met grote accuratesse. Uit een dik bos riet verwijdert hij eerst de dulen, dat is riet van slechte kwaliteit, zoals b.v. de stengels van de lisdodde. Dit is op de derde foto goed te zien …

Vervolgens graait de man diep voorover gebogen met zijn handen een bos riet met een omvang van 46 cm bijeen. Op een soort werkbord wordt de onderkant van de rietbos gelijk gemaakt, waarna het riet met buigzame wilgentwijgen bijeen wordt gebonden. Tot slot worden vier bosjes riet met een stuk touw samengebonden. Even kan de rietbinder zijn rug rechten als hij met de bijeen gebonden bosjes naar de al verwerkte stapels loopt …

De gemiddelde hedendaagse rietbinder werkt met bindtafels, waardoor het meeste werk rechtop staand gedaan kan worden. Daarvan is bij deze man geen sprake, hij doet alles in diep voorover gebogen houding. “Ja, zei de rietbinder, “ik heb wel eens last van mijn rug, hoor … Maar ik heb geen luidruchtig aggregaat nodig zoals de meeste van mijn collega’s …”

Ja, en daar zit wel wat in … Want deze rietbinder doet zijn werk wel te midden van het ontluikend groen, waar de vogels luid kwinkelieren, terwijl er diverse soorten libellen rond zijn werkplek zweven. Wie van de lezers heeft er ook zo’n geweldige werkplek?

Bladhaantjes en een spin

Zoals ik gisteren al schreef, maakte de wind het niet makkelijk om strakke macrofoto’s te maken, maar de aanhouder wint. Als je maar genoeg foto’s maakt, dan blijven er altijd wel een paar aardige resultaten over. Zo ging het gistermiddag ook met deze spin, die vlak bij het groentje zat …

Het leek me een soort renspin te zijn, die voortdurend klaar zat om in een explosieve sprint een prooi te pakken …

Wat verderop trof ik een paar bladhaantjes – waarschijnlijk elzenhaantjes – aan …

Het blad waarop ze zaten deinde nogal op en neer onder hun minnespel, maar ook hier hield ik weer een paar acceptabele foto’s over …

Straks maar eens kijken wat vandaag gaat brengen. Terwijl elders na weken de eerste regendruppels vallen, schijnt het zonnetje hier nog steeds …  🙂

Groentje in de Kapellepôle

Vanmiddag heb ik voor het eerst sinds september vorig jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt op de kleine stille heide van de Kapellepôle. Dit is een klein stukje natuur van amper 4 ha, dat enkele kilometers ten zuidwesten van Moskou (Fr) ligt en aan alle kanten wordt omringd door boerenland …

Bij het intussen bijna drooggevallen vennetje had ik gehoopt een paar libellen of waterjuffers te kunnen scoren, maar dat viel tegen. Er zweefden wel wat libellen rond, maar die wilden niet even blijven zitten om te poseren. Bij de minste of geringste beweging vlogen ze op …

En als er al eens een libel of juffertje bleef zitten, dan was de wind wel spelbreker. Uiteindelijk heb ik me maar op een ander onderwerp gestort: het al vroeg bloeiende veenpluis …

Om verdere verstoring door de wind wat te voorkomen, heb ik vervolgens een plekje gezocht in de luwte van wat bomen en struikgewas …

Daar trof ik een groentje aan, dat heel bereidwillig was om voor me te poseren …

Als een ware mannequin draaide ze op gracieuze wijze rond zonder enige vorm van camera-angst te tonen, zodat ik haar glinsterende creatie goed in beeld kon brengen …

Nadat ze tot slot een diepe buiging voor me had gemaakt, fladderde ze de heide op …

Het was weer een bijzondere ontmoeting.

Paasbezoek

Zaterdag en zondag hadden we beide kleinkinderen weer op bezoek. De mannetjes kunnen het uitstekend met elkaar vinden. Pepijn houdt zijn grote broer voortdurend in de gaten, en die vindt het op zijn beurt eigenlijk steeds leuk om Pepijn te entertainen. Zaterdag zaten de mannetjes op het warmst van de dag gezellig met beppe op de bank te keuvelen …

Tijmen ging zondagochtend op zoek naar paaseieren in de tuin, en niet tevergeefs, want de paashaas was royaal geweest …

Een van de andere activiteiten waarmee we ons prima hebben vermaakt: bellen blazen ….

Sommge reusachtige bellen zweefden onder bewonderende blikken en luid gejuich huizenhoog de lucht in, voordat ze uiteen spatten …

Pepijn is intussen al evenzeer gewend aan pake’s camera als Tijmen …

En het knaapje had vrijwel het hele weekend weer dolle pret. Afijn, die oogjes spreken voor zich …

Het was weer een feest om dit tweetal een paar dagen over de vloer te hebben. En vandaag tanken pake en beppe in alle rust weer bij.  🙂

Vrolijk Pasen

Ja hoor, daar is hij weer …

Nu maar hopen dat de paashaas meer kennis heeft van ’s lands tweede rijkstaal dan de gemiddelde Nederlander, want het zou niet slim zijn om de eieren te verstoppen in een weiland, waar een bordje met de tekst “aaisykje ferbean” op een dampaal hangt. Dat betekent namelijk zoveel als “eieren zoeken verboden”. En dat geldt vast ook voor kinderen die op zoek zijn naar paaseieren …    🙂