Hoogveen- en moerasbos

Nadat ik een uurtje op de oever van de Leijen had gezeten, ben ik gistermiddag binnendoor naar Earnewâld gereden. Daar heb ik bij het voormalige bezoekerscentrum van de Friese natuurbeheersorganisatie It Fryske Gea een fotokuiertje gemaakt in het noordoostelijke deel van Nationaal Park “de Alde Feanen”. Het hart van dit gebied wordt gevormd door een hoogveen- en moerasbos …

In het bos liggen nog verschillende deels dichtgegroeide en verlande petgaten …

Aan de rand van het bos wordt het beeld vooral bepaald door riet en pluizende lisdoddes (tuorrebouten in het Fries) …

Er wordt al geruime tijd hard gewerkt aan de herinrichting van het gebied ten noorden en ten oosten van het bos. Om het hoogveenbos zich beter te laten ontwikkelen, zal hier een kern met een vrij constant hoog waterpeil worden gerealiseerd. Rondom deze kern zal een buffer met deels nieuwe petgaten en rietlanden aangelegd worden. Ook hier zal de grondwaterstand worden verhoogd om een betere buffer te vormen naar de lager gelegen gras- en rietlanden, zodat de verdroging van de hoogveenbossen, rietlanden, moerassen en veenmosrietlanden kan worden tegengegaan.

Terwijl ik na enige tijd op een van de vele bankjes zat te rusten, zag ik dat zelfs rupsvoertuigen soms in dit drassige gebied vast komen te zitten. Er moest een collega aan te pas komen om het voertuig weer vlot te trekken …

Vanaf datzelfde bankje had ik een prachtig uitzicht over een deel van het het gebied en op de lucht erboven, die inmiddels steeds grijzer begon te worden. Er viel genoeg te zien. Toen ik met de camera een buizerd volgde, kon ik nog net een foto maken terwijl hij een duikvlucht inzette. Of hij een prooi heeft weten te bemachtigen, kon ik niet zien, want hij streek achter een bosje neer. Voor alle duidelijkheid: de onderstaande foto is een combinatie van twee foto’s, waarop tweemaal dezelfde buizerd is te zien …

Omdat ik hier op een steenworp afstand zat van ooievaarsstation It Eibertshiem, was het echter vooral een komen en gaan van ooievaars, die rondcirkelend op zoek waren naar voedsel. Bij terugkeer van een ooievaar naar het nest klonk er regelmatig een vrolijk geklepper op …




In het kader van de herinrichting van het terrein is er o.a. een uitkijktoren gebouwd. Ik heb hem in de verte wel zien staan, maar ik heb hem gistermiddag niet kunnen bereiken. Binnenkort zal ik dus nog wel een terug moeten naar dit gebied om te zien of ik er dan wel kan komen. Toen ik gistermiddag opstond van het bankje lieten mijn benen subtiel weten dat het maar beter was om via de kortste weg terug te gaan naar de auto. En dus heb ik de rode paaltjes maar gevolgd …

Voorjaar bij het prieeltje

Met het oog op de weersverwachting, waarin sprake was van toenemende bewolking in de loop van de dag, ben ik vanmorgen na de koffie meteen maar op pad gegaan, zodat ik nog even wat zon mee kon pakken. Met de huidige benzineprijzen is het zaak om zo mogelijk met één ritje twee fotokuiertjes te combineren. Omdat mijn benen vanochtend lekker stabiel aanvoelden, besloot ik er een noordelijk ritje van te maken met eerst een kort kuiertje naar het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide en vervolgens een wat langere kuier in de Alde Feanen.

Nu het riet weer is gemaaid, is het prieeltje dat met z’n voeten in de Leijen staat, al vanaf het parkeerplaatsje bij Doktersheide te zien …

Eind december kon ik vanaf het ijs foto’s maken van de voorkant van het prieeltje, nu kan ik het ook eens vanaf de achterkant laten zien …

Het was geweldig om in december over het ijs naar het eilandje te kunnen lopen, maar nu het weer is omringd door water, heeft het toch ook wel wat …

Waar op 4 januari nog schaatsers over het ijs zwierden, zwemt nu weer een fuut rond …

Terwijl ik lekker in zon en wind over het water uitkeek, passeerde er een formatie van drie soorten ganzen …

Verder was er niets dan heerlijke schitteringen op het water …

… en zacht wuivende rietpluimen …

Voorjaar aan de waterkant … heerlijk!

Inspectie

Al een aantal jaren broedt er ieder voorjaar een paar duiven in de hazelaar is ons tuintje …

Gisteren streek er aan het eind van de middag een duif in de hazelaar neer om de nestgelegenheid te inspecteren …

Het nestje van vorig hangt nog steeds in de boom. Ik ben benieuwd of het door de keuring is gekomen …

Een pimpelmeesje zag het blijkbaar wel zitten met z’n nieuwe buren, want die zat tijdens de inspectie vrolijk te kwinkelieren boven in de boom …

En hoewel ze ons tuintje ieder jaar opnieuw behoorlijk onderschijten, zijn de duifjes ook wat Aafje en mij betreft natuurlijk weer van harte welkom.

Het quotum is vol

Op 16 maart schreef ik hier dat het eerste kievitsei van de provincie Fryslân was gevonden. Vandaag, welgeteld twaalf dagen later, meldde Omrop Fryslân dat vanochtend rond 9:00 uur het laatste kievitsei van 2011 is gevonden en meegenomen …

Het zoeken en rapen van kievitseieren (ljipaaisykje in het Fries) is vooral in de provincie Fryslan een oude cultuurhistorische traditie. Daarom is het zoeken en rapen van kievitseieren tegenwoordig alleen hier nog toegestaan tot uiterlijk 1 april. Het zoeken en rapen van kievitseieren is tegenwoordig aan strenge regels onderworpen. Zo moeten zoekers in het bezit zijn van een speciale eierzoekerspas en moeten ze ieder gevonden en geraapt ei via SMS doorgeven aan een bepaald nummer. Er mag jaarlijks maar een bepaald aantal eieren worden geraapt. Vandaag werd het quotum van 5939 eieren bereikt, daarmee is het zoeken en rapen van eieren vanaf nu tot begin volgend jaar weer verboden …

De verplichte eierzoekerspas wordt vergezeld van een nazorgpas. Dit betekent dat de eierraper een stuk land krijgt aangewezen waar hij moet zorgen voor de nesten van de vogels wanneer de boer het land bewerkt. Vaak houdt dit in dat er bij de nesten stokjes worden geplaatst waardoor de boer weet dat hij daar omheen moet maaien. Van zoekers wordt dus verwacht dat zij zich na de sluitingsdatum inzetten voor het beschermen van de nesten en eieren …

Waar ik mij ieder jaar over verbaas, is dat ik de meeste eierzoekers in maïsvelden zie lopen. je zou verwachten dat kieviten hun nestje bij voorkeur in het gras maken, maar dat schijnt niet zo te zijn. De enige verklaring die ik hiervoor kan bedenken, is dat de zwarte aarde in het vroege voorjaar eerder wordt opgewarmd door het voorjaarszonnetje dan het natte gras …

Hoe dan ook, vanaf nu heeft de kievit van eierzoekers geen last meer. Integendeel, als het goed is, helpen zij vanaf nu de nesten en eieren te beschermen tegen de zware landbouwvoertuigen. Vanaf nu schijnt de vos weer de grootste vijand te zijn van de kievit, want die schijnt handig gebruik te maken van de sporen van eierzoekers en nestbeschermers …

Verzamelde rietbossen

Vermoeidheid en het ineens weer een stuk koudere weer houden me vandaag binnen. Ik heb zojuist nog even een rondje door de tuin gemaakt om te zien of er nog een klein kruipend of vliegend beestje was dat een uitdaging voor een macro-opname zou kunnen vormen, maar ook de insecten vinden het blijkbaar nog te koud om zich te vertonen. Afijn, dat geeft me mooi de gelegenheid om nog even wat foto’s te laten zien die ik woensdag in het rietland heb gemaakt.

Eerst nog even een foto die ik tijdens de vorige sessie in het rietland in de Weerribben heb gemaakt. Hierop is te zien, dat het gemaaide riet eerst in kleine bosjes in schoven bijeen wordt gezet. Op deze manier wordt voorkomen dat het riet nat wordt en gaat rotten zo lang het nog op het land staat …

Nadat het riet is gekamd, waarmee de ruigte (het afval) uit het riet is gehaald, wordt het in grotere bossen bijeen gebonden. Deze bossen worden vervolgens op verschillende plaatsen bij elkaar gelegd, wachtend op vervoer naar het bedrijf van de rietteler …

Veel rietland in de Weerribben is alleen toegankelijk over het water. Daar worden de rietbossen aan de waterkant verzameld, zodat ze later relatief makkelijk per boot kunnen worden opgepikt om te worden vervoerd …

Het rietland van Jetske’s zwager is prima over land bereikbaar. Daar worden de bossen bijeengelegd langs de paden die het rietland doorkruisen …

Woensdag werd er hard gewerkt om het riet op een aanhanger te laden. Om een idee te krijgen hoe zwaar dat werk is, heb ik even zo’n bos riet opgetild. Nou, ik kan jullie verzekeren dat het heel zwaar werk is …

De rietbossen die onderaan de stapel hebben gelegen en nog wat nat zijn, blijven nog even achter op het rietland. Deze bossen worden rechtop gezet, zodat ze nog even lekker kunnen doorwaaien …

Ze torenen als menhirs uit Asterix en Obelix in het nu verder kale rietland omhoog, wachtend tot ook zij droog genoeg zijn om op het bedrijf van de rietteler verder te worden verwerkt …

Skywatch Friday 140

Rond het middaguur was de lucht woensdag strakblauw …

Around noon we had a clear blue sky on wednesday …

Een minuut of tien later zag ik deze kruisende condenssporen in de lucht boven me …

About ten minutes later I spotted these crossing contrails in the sky above me …

Anderhalf uur later was de blauwe lucht versierd met verwaaiende condenssporen …

An hour and a half later the blue sky was decorated with drifting contrails …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Maak er een mooi weekend van! … – … Enjoy your weekend!