Skywatch Friday 129

Het jaar eindigt in Fryslân zoals het begon: koud, met veel ijs en wat sneeuw …

The year ends the way it started in Fryslân: cold, with a lot of ice and some snow …

Terwijl mijn vriend Johan dinsdag sporen in de sneeuw fotografeerde, richtte ik mijn camera op passerende schaatsers op de Leijen bij het dorp Rottevalle …

While my friend Johan was photographing tracks in the snow, I pointed my camera at passing skaters on the frozen lake de Leijen near the small village Rottevalle…

Terwijl ik wat meer omhoog keek, zag ik een groep van zeven zwanen voorbij vliegen … zeven zwanen op weg naar de toekomst …

Looking at the sky I saw a group of seven swans passing by … seven swans heading for the future …

Ik wens jullie allen een fantastisch en vooral gezond 2011!

I wish all of you a fantastic and above all healthy 2011!

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Gelukkig Nieuwjaar!… – … Happy New Year!

Op het ijs

Omdat we dinsdag toch op de bevroren vlakte van de Leijen liepen, konden we eigenlijk ook meteen wel even bij het eilandje kijken, we waren nu toch in de buurt. Nu alleen nog het juiste spoor zien te vinden …

Zou dit het te volgen spoor zijn …

Nee, dat gaat van niks naar nergens …

En dit diagonale spoor dan …

Ook niet …, maar intussen hebben we het eilandje wel weer in zicht …

Dan kan het niet anders of we moeten dit spoor volgen …

En zo bereikten we na enig dwalen uiteindelijk toch het eilandje, dat slechts bestaat uit een paar bomen …

Nadat we in de betrekkelijke luwte van de bomen even een shagje hadden gerookt, begaven we ons weer op weg naar het prieeltje …

Even uitkijken bij het oversteken van de baan, want er komen voortdurend schaatsers aan …

We laten de klompen voor wat ze zijn en gaan op zoek naar een kop snert …

Het ijs op

In voorgaande jaren gebruikte ik de donkere dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw nog wel eens om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar nu we hier in het noorden nog volop in de winter zitten, vandaag kwam de maximumtemperatuur weer niet hogen dan -4,1 ºC , kom ik daar deze week niet aan toe. Zo lang het echt winterweer is, wil ik daar zoveel mogelijk van genieten. Gisteren heb ik dat volop gedaan met mijn makker Johan. Tijdens de koffie besloten we voor een dagje ijspret te gaan. Daarbij konden we kiezen voor de drukte bij de 100 van Earnewâld of voor de rust van de Leijen. Het werd het laatste …

Ik had wel zin om het prieeltje, dat bij Doktersheide met zijn voeten in het water van de Leijen staat, nu eens vanaf de andere kant te bekijken. Onder normale omstandigheden is dat prieeltje alleen bereikbaar over een steigerpad dat door het riet loopt, zoals dat op de foto hierboven te zien is. Van het uitzicht over de Leijen vanuit het prieeltje heb ik in de loop der jaren al heel wat foto’s laten zien op mijn weblogs. Dit was het beeld dat ik er op 18 december heb vastgelegd …

Gisteren besloten we niet over het steigerpad naar het prieeltje te lopen, maar over de vaart, die vanaf het parkeerplaatsje aan de doodlopende weg naar de Leijen loopt. Toen ik – bijna bij de Leijen – een tak uit het ijs zag steken, werd het tijd om Johan tot voorzichtigheid te manen …

Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, want een opengebarsten kistwerk had voor een fiks wak gezorgd. Zo’n kistwerk ontstaat vaak als gevolg van het draaien of toenemen van de wind, waardoor water en ijs in beweging komen. Op sommige plaatsen komen ijsmassa’s met elkaar in botsing en wordt het ijs opgestuwd. Gelukkig was er inmiddels op de wal tussen het riet al een veel gebruikte bypass aangelegd, zodat we er probleemloos omheen konden lopen …

Na het passeren van het wak moesten we nog even een aantal moeizame meters afleggen over samengeklonterde en hard bevroren sneeuwresten, maar dat was te overzien met het beeld van de lokkende ijsvlakte op de Leijen voor ons …

Zodra we op die vlakte waren, was duidelijk dat het echt winter was. Niet alleen werd er volop geschaatst, de wind die over de ijzige vlakte blies maakte het ook akelig koud. Maar goed, niet gezeurd, we wilden winterweer en dat hadden we! Intussen had ik mijn doel bereikt: zicht op het prieeltje zoals ik het nog niet eerder had gezien …

We hebben hier eigenlijk de hele winter nog maar weinig sneeuw gehad. De weinig sneeuw die er is gevallen, is op de Leijen allemaal naar deze westelijke oever gewaaid en licht opeengehoopt in het riet …

Het ziet er zo op het eerste oog allerminst aantrekkelijk uit om op te schaatsen, maar dat viel alleszins mee. Langs de oever van het meer is rondom een prachtige baan geveegd. Tijdens het oversteken van de baan konden we vaststellen dat het weliswaar werkijs was, maar dat het gezien de omstandigheden toch nog mooi hard en glad was …

Aan de overkant van de baan hebben we spoorzoekertje gespeeld op weg naar het eilandje. Daarover morgen meer. Vandaag ga ik verder maar wat op mijn lauweren rusten, want deze en de volgende ijskuier hebben me weer meer kracht gekost dan ik gisteren in eerste instantie vermoedde …

Deelentocht

Toen vorige week bekend werd dat op Tweede Kerstdag voor het eerst sinds 13 jaar de Deelentocht weer geschaatst kon worden, besloot ik daaraan voorafgaand nog even een fotokuier door de Deelen te maken. Toen ik  vrijdagmiddag naar het parkeerterrein reed, zag ik dat het eerste stempelhokje al klaar stond …

In mijn jongere jaren heb ik de Deelentocht een paar maal gereden. Het mooie van deze tocht is, dat je er meestal hooguit op enkele plaatsen last kunt hebben van tegenwind, omdat de route voor het grootste deel wordt omzoomd door rietkragen en bomen …

De laatste keer heb ik de tocht samen met Johan gereden. Toen ik Johan gisteravond belde en daarover begon, wist hij meteen waar ik het over had, want hij bracht direct de ontmoeting met een oude bekende op het laatste deel van de tocht ter sprake …

Johan was er meteen voor te porren om vandaag samen nog eens een ritje door het nog steeds winterse Fryslân te maken. Misschien kunnen we nog net even ergens wat winterse plaatjes scoren …

Schaatsen doen we intussen geen van beiden meer, ook al kriebelt het bij nog steeds als ik ernaar kijk. Bij het schaatsen van zo’n tocht horen ook de nodige kleine hindernissen, zoals klunen en het passeren van bruggen en bruggetjes …

Zo’n bruggetje als hierboven zou ik met even zitten en draaien waarschijnlijk ook nog wel overwinnen, maar het passeren van wat ik altijd maar de hoofdbrug van de Deelen noem, zou wel eens problemen met zich mee kunnen brengen tegenwoordig …

Nee, aan schaatsen waag ik me maar niet meer, aan mijn fotokuiers heb ik meer dan genoeg beweging. Zo ook vrijdag, want inmiddels was ik op het punt gekomen waar ik moest kiezen: doorgaan, of toch maar terug gaan …

Het werd de laatste optie, omdat doorgaan wat teveel van mijn onderdanen zou vergen. Met het oog op Tweede Kerstdag moest ik tenslotte ook nog wat energie bewaren voor de kleinkinderen. Daarom besloot ik de kortste weg terug te nemen, over het vlonderpad door het riet …

Terug bij de auto kon ik nog net even een foto nemen van een groepje overvliegende ganzen. Het waren nog zo ongeveer de laatste ganzen in de buurt, want de meeste ganzen die hier normaal gesproken overwinteren, zijn intussen doorgetrokken naar zuidelijker oorden …

De dag na kerst

Net nu het met de ijsvloer de goede kant op ging, heeft de winter zijn glans verloren. De tuin biedt een wat grijze en trieste aanblik nu de voetsporen die ik gisteren in de sneeuw had gezet, zijn veranderd in donkere vlekken. Van het nieuws word ik ook al niet echt vrolijker, want Drachten staat er weer gekleurd op, maar dan wel donker gekleurd … Zo is in een dierenparkje in Drachten-Oost een pauw op een wrede manier aan zijn eind gekomen, en is een meisje van 14 in Drachten aangerand in een lijnbus

Gelukkig komt er nog even een spreeuw langs, die me brutaal aankijkt terwijl hij als een ware evenwichtskunstenaar even wat komt snoepen …

Die aanblik stemt me dan wel weer vrolijk, en die etende spreeuw doet me even terugdenken aan het kerstdiner gisteravond in Leeuwarden. Om de feeststemming wat te verhogen had Nils het plan opgevat om een vuurtje te stoken in de vuurkorf, zodat we tussendoor even konden roken bij een knapperend houtvuurtje …

Dat was op zich natuurlijk een prachtig plan, maar helaas gooiden regen en natte sneeuw roet in het eten. Het kostte nogal wat moeite om het vuurtje brandend te houden, maar gelukkig wilde Tijmen af en toe wel even wapperen om het vuurtje weer wat aan te wakkeren …

Pepijn wist intussen niet goed waar hij zich op moest concentreren, op pake’s rare kapriolen met de camera of op zijn smakelijke fruithapje …

Nadat het voorgerecht voor de rest van de familie was geserveerd, vroeg Tijmen: “Wat is dit, papa?”
Nils zijn antwoord over amuse zus en amuse zo leek niet echt aan te komen, daarom zei ik: “Wacht maar even, ik zal het eens even proeven …”
Na een uitgebreide smaakproef zei ik: “Ik weet het … het zijn liflafjes …, maar wel lekkere liflafjes …” 🙂

Met de rest van de maaltijd zal ik jullie niet vervelen. Laat ik volstaan met te zeggen, dat het heerlijk was en dat het nog lang gezellig dreigde te worden, maar dat we met het oog op de verraderlijke omstandigheden op de weg toch maar niet te laat zijn vertrokken. In rustig tempo zijn we over de goed berijdbare rechter rijstrook van de Wâldwei huiswaarts gegaan. De linker rijstrook zag er met de opvriezende sneeuwresten een stuk minder veilig uit, maar dat weerhield een aantal automobilisten er niet van om ons met een gangetje van 120 km/u of meer voorbij te gaan. Waarschijnlijk zijn wij met ons aangepaste tempo net anderhalve minuut later thuis gekomen dan anders, maar wel veilig en heelhuids, en dat kan niet iedereen dit weekend zeggen …

Toch nog een witte kerst

Terwijl sneeuw in grote delen van ons land al dagenlang voor grote overlast zorgde, bleef Fryslân grotendeels gevrijwaard van sneeuw. Meer dan enkele vlokjes hebben we hier de afgelopen week niet gehad. Een kaartje van het KNMI laat mooi zien dat er in grote delen van Fryslân op 24 december slechts sprake was van een gebroken sneeuwdek …

Afgelopen nacht hebben we voor het eerst weer eens enige sneeuw van betekenis gehad, zodat we met een gesloten sneeuwdek van een centimeter of drie op de valreep toch nog een witte kerst hebben …

De vogels in ons tuintje komen de winter wel door. Dagelijks vullen we de mondvoorraad voor onze gevleugelde vrienden aan met zaad, broodkruimels en een appeltje …

Buiten stad en dorp hebben de vogels het een stuk moeilijker. Vooral voor de vissers zijn het zware tijden …

Een paar blauwe reigers en een paar zilverreigers (eentje was net de bocht om) waren vrijdagmiddag in de buurt van De Deelen naarstig op zoek naar een hapje …

Een stuk verderop lukte het een grote groep eenden om een stuk water open te houden, schaatsers scheerden rakelings langs het grote wak …

Ik sluit af met een lampionnetje en een in de zon schitterend druppeltje. De kortste dag ligt weer achter ons, vanaf nu zal het langzaam maar zeker elke dag weer wat langer licht zijn …