Interview te velde

Vorige week werd ik via het bureau van Project N381 benaderd door Ingrid Spijkers van ‘Wij van PS‘. Zij is in opdracht van de provincie bezig met een boek over de vernieuwing van de N381 en alles wat daarmee annex is. In het kader daarvan wilde ze graag een gesprek met mij hebben, omdat mijn verhaal en foto’s m.b.t. de veranderingen in het Weinterper Skar wellicht bruikbaar zijn voor dit boek …

Een afspraak was snel gemaakt. Omdat Ingrid het gesprek graag op locatie wilde voeren, troffen we elkaar vanmorgen om elf uur in werkelijk prachtige winterse omstandigheden op de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar …

Meteen al genoeglijk pratend, wandelden we samen naar de nog licht berijpte heide. Onderweg hebben we natuurlijk even halt gehouden bij het nieuwe bankje aan het oostelijke pad, maar de rijp op de liggende delen nodigde helaas niet echt uit om er ook even te gaan zitten. Gelukkig heb ik dat met dit fantastische winterweer ook aanzienlijk minder snel nodig. In de huidige  omstandigheden kan ik zeker twee, op goeie dagen misschien wel drie keer zo ver lopen als in de beklemmende septemberwarmte …

Nadat we later op de parkeerplaats afscheid hadden genomen, heb ik mijn viskrukje nog even uit de auto gehaald om nog even wat macro-opnamen te maken van de vele fonkelende ijskristallen op de berijpte bladeren …

Omdat het vandaag voorlopig weer de laatste winterdag is en het twee nachten achtereen lekker heeft gevroren, besloot ik vervolgens nog even naar de Hooidammen te rijden om te kijken of daar al geschaatst werd. En jawel, daar werden alweer heel wat eerste streken gezet door de liefhebbers van natuurijs. Foto’s daarvan zullen hier ongetwijfeld in de loop van de week verschijnen …

En het tweede bankje: check!

Alle gebanjer over het vaak moeilijk begaanbare terrein in het Weinterper Skar heeft er de afgelopen weken behoorlijk ingehakt, toen ik donderdagmiddag thuis kwam, had ik dan ook echt het gevoel dat ik op mijn laatste benen liep. Maar nadat ik gisteren van een verkwikkende rustdag had genoten, vond ik toch dat ik vanmiddag met het mooie weer het tweede bankje nog maar eens moest gaan checken. Voor de nodige morele ondersteuning kuierde Aafje voor de verandering eens mee, want zij wilde ook wel eens met eigen ogen zien wat de veranderingen in It Skar teweeg hebben gebracht …

Die morele ondersteuning was zeer welkom, want het eerste deel van het pad vanaf de westelijke parkeerplaats was nog moeilijk begaanbaar vanwege de dikke laag zand die erop is gebracht. Pas ter hoogte van de plek waar tot twee jaar geleden nog een boerderij stond, bereikten we het deel tot waar de kraanmachinist het nieuwe pad had geëgaliseerd …

Op dat moment hadden we het tweede bankje gelukkig ook bijna bereikt. Kijk eens … daar staat het! Niet vlak ten noorden van het pad, zoals ik had verwacht, maar vlak ten zuiden daarvan  …

Het is een fijn plekje, hoor, lekker met de neus in zuidwestelijke richting … Kijk haar daar eens lekker zitten …

En het uitzicht … daar mankeert ook niets aan. In voorjaar en zomer kijk je hier uit over welig bloeiende velden …
Hoe vaak ik tot dit tweede bankje zal komen, is maar de vraag, want het is een flink stukje lopen, maar dat zien we in de loop der tijd ook wel. Ik ben in ieder geval tevreden met het behaalde resultaat, en ik verwacht dat de bankjes ook door andere wandelaars als een aanwinst zullen worden ervaren.

Zo, en nu neem ik even een paar dagen een welverdiende time-out, want er moet nog het nodige gebeuren om van de Sinterklaasviering ook dit jaar weer een succes te maken. Ik wens jullie allen een gezellige Sinterklaas.

Dat bankje staat er!

De werkzaamheden in het Weinterper Skar zijn bijna afgerond, maar hier en daar worden nog wat puntjes op de spreekwoordelijk ‘i’ gezet. Een van de belangrijkste puntjes is voor mij natuurlijk het plaatsen van de bankjes. Vanmorgen was ik er toevallig getuige van hoe het bankje langs het oostelijke pad werd geplaatst …

Eigenlijk moet je van begin tot eind overal altijd zelf bij zijn, want het bankje komt net niet op de plek die we op 14 november tijdens het “Overleg te velde” hebben afgesproken. Voor de zichtlijnen was het mooier geweest als het bankje 15 tot 20 meter meer naar het noorden, dichter bij de (vroegere) Nije Heawei dus, was geplaatst. De man die het bankje plaatste was dat wel met me eens toen ik hem er op aansprak, maar hij had nu eenmaal opdracht gekregen om het bankje bij de piketpaaltjes te plaatsen. Maar als het me voor tweeën zou lukken om de opdrachtgever tot verhuizing van het bankje te bewegen, dan was hij best bereid om de schep verderop nogmaals in de grond te zetten …

Ik besloot eerst maar een stukje verderop te kijken. Daar deed een kraanmachinist zijn best om het nieuwe deel van het wandelpad over de heide met grote precisie zo goed mogelijk te egaliseren. De man heeft me hier de afgelopen weken regelmatig rond zien scharrelen met mijn zitstok en we hebben ook een paar maal een praatje met elkaar gemaakt. Hij weet dus wat de veranderingen in het gebied voor mij betekenen, en ik stel het dan ook zeer op prijs dat hij zijn best doet om de gevolgen voor zo ver mogelijk te minimaliseren …  😉

Een klein stukje verder naar het zuiden ligt een nieuw veerooster in het oostelijke pad. Tot hier kunnen de schapen die de heide begrazen in het vervolg komen …

De heide ten noorden van het nieuwe pad mag kennelijk verder vergrassen en verbossen, want zodra er binnenkort een nieuwe afrastering langs het pad is gemaakt, kunnen de schapen daar dus niet meer komen …

Toen ik er op de terugweg langs kwam, was het bankje intussen bijna klaar. “Het staat keurig waterpas en dankzij een degelijke fundering zal het ook niet meer verzakken,” zo verzekerde de medewerker van Lolkema me …

Nadat ik via Project N381 telefonisch contact met hem had opgenomen, heb ik korte tijd later ter plekke nog even overleg gehad met de boswachter, die in deze als opdrachtgever fungeert. Ik heb hem er niet toe kunnen bewegen om het bankje toch nog een stukje naar het noorden te laten verplaatsen. Dit is volgens de boswachter de beste plek omdat het de grootste kans op droge voeten biedt …

Maar ach, ik zal het hem niet euvel duiden. De man is kennelijk geen fotograaf en heeft daardoor toch ietwat minder kijk op mooie zichtlijnen. En echt slecht is het natuurlijk toch ook niet. Ik denk, dat ik hier in de toekomst menig aangenaam moment zal beleven, met het hoofd in de zon en de benen tijdelijk in de rust …

Naar aanleiding van je reactie d.d. 11 februari 2015 ben je dus bij deze uitgenodigd, aargh …  🙂

Het tweede bankje is intussen ook al geplaatst. Hoe dat erbij staat, zal ik een deze dagen eens proberen te bekijken.

Een winters sfeertje

Toen ik gisteren aan het begin van de middag bij de Nije Heawei arriveerde, waren de bergen aarde en de diepe sporen al bijna volledig weggewerkt door een tweetal kranen …

Ik besloot voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje te maken naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar. Op het laatste stuk van het pad door het bos knisperden de bevroren bladeren gemoedelijk onder mijn voeten …

De dobbe lag er met een dun laagje ijs prachtig bij in een licht winters decor. De zon had met zijn warmende werk de rijp rondom al goeddeels doen verdwijnen …

Aan de zuidkant van de dobbe gluurde de zon net om het hoekje van de bosrand om ook daar aan zijn warmende en smeltende werk te beginnen …

Terwijl ik lekker op het bankje in de zon zat, maakte de rijp langzaam plaats voor kleine, in het zonlicht fonkelende druppeltjes. Een kleine winterse vliegenvanger richtte zich, steeds lichter wordend, langzaam verder op …

Hoge bergen en diepe dalen

De werkzaamheden in het kader van de herinrichting van het Weinterper Skar vorderen gestaag. Waar tot voor kort het oostelijk deel van de Nije Heawei liep, lagen gistermiddag grote bergen aarde …

Behoedzaam heb ik me over de nog maar licht bevroren toplaag van de omgewoelde aarde naar de bocht in de weg begeven. Voorzichtigheid was echt geboden, omdat ik hier en daar al snel door het bevroren laagje heen trapte, om vervolgens tot de enkels in de drek weg te zinken …

Daar waar geen bulten aarde waren opgeworpen, werd het landschap getekend door diepe sporen van de voertuigen waarmee de aarde is aangevoerd …

Vanaf de bocht werp in nog eens een blik in oostelijke richting. Op deze plek zal ik vanaf nu niet meer kunnen en mogen komen. Als de grond straks geëgaliseerd is, zullen blauwgras, koekoeksbloemen, orchideeën en een keur aan andere bloemen en planten hier welig mogen tieren …

Toch wel een beetje mismoedig liep ik na enige tijd terug naar de auto. In de verte naderden vanaf het parkeerterrein een paar schimmen. Even later stelden zij zich voor als ‘vaste volgers’ van dit weblog, die hier de toestand ook eens in ogenschouw wilden nemen en die zich net hadden afgevraagd of Afanja ook toevallig op pad was … 🙂

Na een prettige kennismaking en een gezellig gesprek over de stand van zaken in het Weinterper Skar, vervolgden we alle drie onze weg.

Watergemaal A.F. Stroïnk

De ‘poldermonsters’ die we hier gisteren het water in zagen duiken maken onderdeel uit van het uit 1919 daterende ‘gemaal A.F. Stroïnk‘ aan de oude Zuiderzeedijk bij Vollenhove. Door deze enorme buizen wordt het teveel aan water uit het achterliggende polderland afgevoerd naar het IJsselmeer, het zijn geen waterinlaten, zoals Sjoerd veronderstelde, maar wateruitlaten …

Het gemaal Stroïnk is het grootste gemaal van het Waterschap Reest & Wieden en regelt het peil op de boezem (waterbergingsgebied) van Noordwest-Overijssel en Zuidwest-Drenthe. De totale oppervlakte van dit gebied is ruim 50.000 hectare en kent een hoogteverschil van +14 NAP bij Vledder tot 2 meter onder NAP. Bij het peilbeheer dient het waterschap rekening te houden met verschillende, vaak conflicterende belangen van akkerbouw, veeteelt en natuur. Sinds 1997 is er bij het gemaal ook een waterinlaat aangebracht, zodat er ook voor gezorgd kan worden dat een watertekort in het verzorgingsgebied van het waterschap Reest en Wieden kan worden aangevuld met kwalitatief goed water. …

Vanwege de mooie strakke lijnen van dit opvallende vroeg twintigste eeuwse bouwwerk nodigt het mij bij stil weer eigenlijk elke keer wanneer we er langs komen uit om er een paar weerspiegelingsfoto’s van te maken …

Tot slot nog even een paar cijfers m.b.t. het Stroïnkgemaal. Het gemaal heeft een capaciteit van 3400 m³ per minuut, dat is 3,4 miljoen liter water, oftewel een zwembad van 50 meter lang, 30 meter breed en 2.30 meter diep. Een te hoge waterstand kan daarmee vrij snel worden aangepast.

Poldermonsters

Met grote vaardigheid stuurde Jetske haar bolide over de bochtige en gevaarlijke oude zeedijk tussen Vollenhove en Blokzijl. Op het moment dat we de Ettenlandse Kolk passeerden zagen we aan onze rechterhand plotseling een paar grote poldermonsters in het water duiken. Op veilige afstand zette Jetske de auto aan de kant, zodat we dit bijzondere verschijnsel eens nader konden bekijken …