Toen ik enige tijd later die kant ook opging, ontdekte ik tussen het riet een houten steigertje …

Omdat er niet alleen op het water, maar ook op die steiger hier en daar wat ijs lag, schuifelde ik behoedzaam naar het eind van het houten plankier …

Nu eens wendde ik blik en camera naar rechts …

Dan weer keek ik naar links …

En zo kreeg ik al doende, heel voorzichtig, toch weer net wat een andere kijk op dat kleine stukje wereld …

Even afgezien van het feit, dat het genoemde ‘speldenprikje’ wel eens een echt koude (en wat langere) winterperiode zou kunnen worden, komt die voorspelling aardig uit. Ik heb nog zeker voor een dag of drie, vier foto’s van die dinsdag in het archief zitten. Donderdag liet ik hier het lijnenspel zien, dat door een deel van de oeverbescherming aan het oostkant van het Tjeukemeer wordt gevormd. Vandaag zal ik een poging doen om die oeverbescherming wat meer in het landschap in te bedden …

Door de foto’s van boven naar beneden te bekijken, laat je je blik in feite van het zuiden via het westen naar het noorden over het Tjeukemeer glijden …

Rondom wordt het Tjeukemeer op de meeste plaatsen omzoomd met een brede rietkraag. Hier aan de oostkant, waar de golfslag het hevigst is, ligt een scheef aflopend talud met een laag asfalt …

De beschermende rij houten paaltjes voor het talud gaat zowel in zuidelijke als in noordelijke richting door in de vorm van een robuuste stenen dam …

I decided to keep it simple here today …

Twee druppels water, de schitteringen van de zon en een strakblauwe lucht … dat is alles …

Two drops of water, the brilliance of the sun and a clear blue sky … that’s all … 

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Na het bezoek aan de vogelkijkhut “Skieregoes” in het Easterskar, stelde Johan voor om naar Oranjewoud te rijden en daar ergens een hapje te eten. Dat ging mij echter net even te snel. Door eerst een kilometer of zes, zeven de andere kant op te rijden, zouden we nog mooi even een kijkje kunnen nemen bij het Tjeukemeer …

Het Tjeukemeer is het grootste meer in de provincie Fryslân. Bij slecht weer kan het er aardig spoken. Daarom is er enige tijd geleden hier langs de Marwei (kaartje Google Maps) aan de oostelijke kant van het meer een nieuwe oeverbescherming aangelegd om verdere afkalving van het land te voorkomen …

Het leverde in het mooie, nog steeds wat winters blauwe en heldere licht verrassend mooie lijnen en vlakken op, die toch weer een stuk vrolijker stemmen dan het druilerige weer op deze donderdag. Maar er gloort nog steeds hoop voor de winterliefhebbers …

Het lijkt erop dat we vanaf zondag in elk geval enige dagen winter krijgen, het is alleen nog de vraag hoe lang dat zal duren. Voorlopig heb ik gelukkig nog wel wat vrolijk stemmende foto’s in voorraad, waarmee ik het huidige herfstweer buiten de deur kan houden.

Een uurtje later stonden we -gewapend met fotocamera’s, koffie, koek èn mijn iPad- op een parkeerplaats aan de Lauwersseewei ten noordoosten van Dokkum. In eerste instantie leek de situatie ideaal, we hadden ruim zicht op het noorden en dankzij het gebrek aan storend maanlicht was het echt pikkedonker. Al snel kregen we gezelschap van een man die net als Johan hoopte voor het eerst het noorderlicht te zien. Dat viel echter nog niet mee. Hoewel we naar alle kanten nog steeds ruim zicht op de horizon hadden, was in de lichtbundels van de passerende auto’s te zien dat er veel vocht in de lucht hing. Dat èn het grote aantal auto’s dat hier ondanks het late tijdstip vlak ten noorden van ons voorbij raasden, zinde me niet. Daar kwam dan ook nog bij, dat er maar weinig beweging zat in de grafiekjes en metertjes. Nadat we onze eerste kop koffie op hadden, stelde ik Johan voor om nog maar even door te rijden naar Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) …

Rond 22:30 uur beklommen we de zeedijk bij het monument, dat herinnert aan de scheepsramp die de vissersvloot van Paesens en Moddergat in maart 1883 trof. Voor mij is dit min of meer heilige grond, omdat ik er op 31 mei 2003 bij zonsopkomst een onvergetelijke zonsverduistering heb gefotografeerd, maar dit terzijde. Ook hier waren we niet alleen, bij het monument stond een kleumend stelletje te wachten op de dingen die maar niet kwamen … Lang hielden ze het niet meer uit, nadat ik ze op basis van de laatste gegevens had bijgepraat over de stand van zaken en de verwachtingen. Johan en ik hebben er nog een half uurtje staan koffie drinken en praten. Regelmatig scanden we de noordelijke hemel met onze blik, maar meer dan de lichtjes en de ronddraaiende lichtbundel van de vuurtoren op Schiermonnikoog kregen we niet te zien …

Rond elf uur vonden wij het ook welletjes. Nadat we over de intussen spiegelgladde trap de dijk waren afgedaald, zijn we door een dichte mist in een bedaard tempo huiswaarts gereden. Deze koude poollichtjacht heeft me in plaats van mooie foto’s slechts een paar extra stijve benen en een vermoeid lijf opgeleverd, maar het was absoluut gezellig om zo samen in de nachtelijke uren op pad te zijn.

Het is weer eens gebleken, dat poollicht nog steeds moeilijk te voorspellen is. Alleen als aan alle factoren is voldaan, kan het poollicht ook in ons land worden gezien. Maar om een kans te maken om het te zien, zul je toch naar buiten moeten. Gisteravond was het weer net niet, maar de zon is nog maar net begonnen aan zijn actieve fase. Een volgende keer zal het ongetwijfeld raak zijn. De aanhouder wint!